Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

Πίνοντας καφέ με τον Da Vinci.....!



Είναι πρωί, ο ήλιος λάμπει στον ουρανό της Φλωρεντίας αλλά η υγρασία στην ατμόσφαιρα δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια... το πανωφόρι χρειάζεται! Ανηφορίζω το πλακόστρωτο δρομάκι που οδηγεί στο σπίτι του Λεονάδρου, έξω από την πόρτα του σταμάτησα να ανασάνω τις περίεργες μυρωδιές που ανέδυε η γειτονιά... Αγριολούλουδο, κάτι σαν γιασεμί, μούχλα, κανέλα και φρέσκος καφές! Πήρα μια βαθειά ανάσα και χτύπησα τη βαριά πόρτα του Λεονάρδου. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, δεν είναι και λίγο, είχα ραντεβού με τον ίδιο τον Ντα Βίντσι..! Σκεφτόμουν πώς πρέπει να φερθώ, πώς να τον προσφωνήσω, (κύριε; , δάσκαλε; ή κάπως αλλιώς;....)


Από τις σκέψεις μου με έβγαλε το γαύγισμα ενός σκύλου που τόση ώρα ήταν πίσω μου και εγώ δεν είχα καταλάβει τίποτα... τινάχτηκα, τρόμαξα και πρίν καλά καλά συνέλθω χτύπησε η καμπάνα της μονής που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το σπίτι του Λεονάρδου! Η καρδιά μου τώρα χτυπούσε ακόμη πιο γρήγορα, όχι μόνο από το άγχος αλλά και από την τρομάρα!


Καθώς είχα γυρίσει και κοιτούσα προς το καμπαναριό αναθεματίζοντας την καμπάνα που χτυπούσε και με τρόμαξε, άκουσα το τρίξιμο της βαριάς ξύλινης πόρτας του Λεονάρδου που άνοιγε... τα πόδια μου κόπηκαν... γύρισα και κοίταξα τον μεγάλο δάσκαλο που με υποδεχόταν με ένα πλατύ χαμόγελο...

"Καλημέρα" ψέλλισα και δεν είμαι ακόμη σίγουρη αν ακούστηκα, το στόμα μου ήταν στεγνό.


"Καλώς την" είπε ο Λεονάρδος, "πέρασε μέσα, είναι νωρίς και έξω έχει ψύχρα". Μπαίνοντας μέσα γύρισα και κοίταξα το σκυλί, ήταν ακόμη εκεί, αλλά τώρα που αντίκρυζε τον Λεονάρδο, δεν γαύγιζε, αντίθετα κλαψούριζε, και είχε βάλει την ουρά στα σκέλια. "Βλέπω γνώρισες τον Κλαούντιο ε;" είπε ο δάσκαλος και έριξε ένα ζεστό ψωμάκι στον απορρημένο σκύλο πρίν κλείσει την πόρτα πίσω μας...


Το εσωτερικό του σπιτιού του ήταν σκοτεινό και με μια πολύ βαριά ατμόσφαιρα, ( η μούχλα και ο καφές που η όσφρησή μου είχε εντοπίσει πριν λίγη ώρα όσο στεκόμουν έξω ήταν από εδω σίγουρα). Με οδήγησε σε ένα χώρο πολύ πιο φωτεινό, με ένα πολύ παλιό ξύλινο καναπέ με βελούδινη ταπετσαρία σε ένα απροσδιόριστο χρώμα, μία πολυθρόνα που μάλλον σέταρε τον καναπέ, ένα ξύλινο τραπεζάκι με πολλά σκαλίσματα, ένα καβαλέτο, πολλή σκόνη, και πολλά μα πάρα πολλά πινέλα, χάρακες, διαβήτες, και άλλα σύνεργα.


Ο ίδιος ήταν πολύ νεότερος από όσο τον φανταζόμουν, τα μάτια του έλαμπαν, και η γενειάδα του γκρίζα και όχι λευκή όπως θα περίμενε κανείς, πλαισίωνε με κάποια περίεργη χάρη το χαμόγελό του.


"Κάθισε" μου είπε δέιχνοντάς μου τον καναπέ. Κάθισα και μόλις σταμάτησε το τρίξιμο ακουγόταν καθαρά το "τσικ τσικ τσικ" που έκανε το σαράκι κατατρώγοντας κάθε τί ξύλινο που υπήρχε μέσα σε αυτό το δωμάτιο. "Καφέ θέλεις; Πίνω πολλούς καφέδες... αλλά και φτιάχνω τον καλύτερο καφέ σε όλη τη Firenze". Kούνησα καταφατικά το κεφάλι, με μια αέρινη κίνηση, τελείως αφύσικη για την ηλικία του, (αλήθεια ποιά είναι η ηλικία του;) σηκώθηκε από την πολυθρόνα του και χάθηκε σε έναν σκοτεινό διάδρομο, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η σιλουέτα του φάνηκε να έρχεται και πάλι προς το μέρος μου. Πράγματι ο Λεονάρδο μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας στο χέρ ι του ένα φλυτζάνι με ζεστό, αχνιστό και μυρωδάτο καφέ. Μου τον προσέφερε και δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου, έκλεισα τα μάτια, έγυρα λίγο πίσω το κεφάλι μου και άφησα την υπέροχη μυρωδιά να γεμίσει τα ρουθούνια μου και την ψυχή μου! Ήπια μια γουλιά από τον καφέ (που πραγματικά ήταν ο καλύτερος που έχω πιεί ποτέ στη ζωή μου), και έκανα την κίνηση να βγάλω από την τσέπη του τζην μπουφάν μου, το πακέτο με τα τσιγάρα. Μόλις με είδε ο Λεονάρδος, πετάχτηκε από την πολυθρόνα του, μου έπιασε το χέρι και είπε: "Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ Ο ΚΑΦΕΣ ΠΙΝΕΤΑΙ ΣΚΕΤΟΣ! ΧΩΡΙΣ ΖΑΧΑΡΗ, ΧΩΡΙΣ ΚΡΕΜΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΓΑΡΟ!" Ντράπηκα πολύ, κοκκίνισα είμαι σίγουρη γιατί ένοιωσα ένα κάψιμο στα μάγουλά μου, και έβαλα τα τσιγάρα πίσω στη θέση τους. "Συγγνώμη..., δεν...ήξερα!" είπα... "μην ανησυχείς δεν παρεξηγώ, τσιγάρο μπορείς να κάνεις μετά τον καφέ, μάλιστα θα με κεράσεις κι εμένα ένα, αλλά τη γεύση του καφέ μου, δεν επιτρέπω σε τίποτα και σε κανέναν να την αλλοιώσει" Αυτά είπε και κάθισε δίπλα μου, "λοιπόν; τί σε φέρνει ως το κατώφλι μου νεαρή μου;" "Εσεις!" του απάντησα, "ΕΣΥ! μου λέει, ενικός... δεν είμαι δα και τόσο γέρος...." είπε και ξέσπασε σε δυνατά, βροντερά γεμάτα υγεία, γέλια... και εγώ τον ακολούθησα.


Μετά από πολλες ώρες, γεμάτες ερωτήσεις και απαντήσεις φτάσαμε και στο θέμα που τελικά ήταν και αυτό που με έσυρε ώς την πόρτα του... "Μα τί είναι αυτό που σε κρατάει στη ζωή και μάλιστα ακμαιότατο όπως βλέπω; Μήπως μαζί με όλες τις υπόλοιπες εφευρέσεις σου, έχεις βρεί και το ελιξήριο της αθανασίας; Τί είναι αυτό που σε κρατάει τόσα χρόνια ,αφύσικα, ζωντανό;" Ο Λεονάρδος τότε μου χάρισε το πιο ζεστό του χαμόγελο, μου έπιασε τα χέρια , με κοίταξε κατάματα και μου είπε: "Αυτό που με κρατάει τόσα χρόνια "ζωντανό' και όχι ζωντανό, είναι η καρδιά σου, η δική σου η καρδιά και όλων των άλλων ανθρώπων που με αγάπησαν πραγματικά, με τις ιδιοτροπίες μου, τον εγωισμό μου, τις ιδιαιτερότητές μου και την τρέλα μου... Αυτό είναι που με κρατάει "ζωντανό' και αυτό είναι που θα κρατήσει κι εσένα "ζωντανή" όταν πεθάνεις.... η καρδιά όσων σε αγάπησαν γι αυτό που πραγματικά είσαι..."

Μόλις τελείωσε αυτά τα λόγια, σηκώθηκε και μου έδειξε την πόρτα, το έκανε πολύ ευγενικά και χωρίς να με προσβάλει... σηκώθηκα, και τότε ένα δάκρυ από τα μάτια μου έπεσε στο ξύλινο πάτωμα, είχα συγκινηθεί πολύ από τα λόγια του, τότε ο Λεόνάρδος έβγαλε ένα μαντήλι και μου σκούπισε τα μάτια, "αυτά τα δάκρυα, μαζί με τα δάκρυα όλων όσων αγάπησαν πραγματικά κάποιον άνθρωπο με όλα τα προτερήματα και τα ελαττώματά του, αυτά μπορεί να είναι πραγματικά, το ελιξήριο της αθανασίας...."


Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

Μα... που πήγαν όλοι;


Μετά από αρκετό καιρό... είπα να αφήσω τα βουνά και να πάω με το ποδηλατάκι μου σε έναν κοντινό, υπαίθριο χώρο άθλησης που τους προηγούμενους μήνες γινόταν το αδιαχώρητο! Φτάνοντας εκεί και μάλιστα σε ώρα υποτιθέμενης "αιχμής" για τον εν λόγω χώρο, παρατηρώ ότι ήμασταν εκεί τρείς και ο κούκος! Πράγμα που οφείλω να ομολογήσω με ευχαρίστησε ιδιαίτερα, αλλά με έβαλε και σε σκέψεις... Εκεί που συνήθως συναντάς ανθρώπους κάθε ηλικίας και αν βρεις μια γωνιά να κάνεις με ησυχία τις διατάσεις σου είναι σα να σου "έκατσε" ο πρώτος αριθμός του λαχείου, τώρα ήμουν σχεδόν μόνη. Αν εξαιρέσω πέντε ή έξι άτομα που έτρεχαν στο στάδιο, ήμουν πραγματικά μόνη! Και αναρρωτήθηκα "Μα, πού πήγαν όλοί;" Φαίνεται πως για κάποιους το γεγονός ότι δεν πάνε πια στην παραλία είναι αρκετό για να σταματήσουν να αθλούνται! Αυτοί θα ξαναβγούν για "άσκηση" κατά τον Απρίλιο - Μάιο, τότε "που ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η Γης χορτάρι...".
Μέχρι τότε εμείς οι υπόλοιποι "τρελοί", όπως μας αποκαλλούν κάποιοι, θα απολαμβάνουμε την ησυχία και την άπλα μας..! Δέ λέω... κατά καιρούς θα εμφανίζονται δάφορες "νέες φάτσες" για να το ρίξουν στο τρέξιμο ακόμη και εκτός εποχής... αλλά πάντα για κάποιο λόγο π.χ. "παντρέυομαι τον άλλο μήνα και θέλω να ρίξω την κοιλιά",
ή... "γνώρισα καινούριο(α) γκόμενο(α) και πρέπει να σφίξω λιγάκι" και άλλοι τέτοιοι λόγοι.

Μην με παρεξηγείτε, κάθε λόγος για άσκηση είναι δεκτός, αρκεί όμως να κατανοεί και ο άλλος ότι δεν αθλούμαστε μόνο για την εξωτερική μας εμφάνιση, αθλούμαστε κυρίως για την υγεία μας, και γιατί όχι, για να ξεσκάσουμε, να καθαρίσουμε το μυαλό μας από σκέψεις και, όσο και αν ακούγεται παράξενο,για να ξεκουραστούμε!
Επίσης, πρέπει κάποιος να ενημερώσει όλους αυτούς τους "διάτωντες αστέρες" της άθλησης ότι από μόνος του ένας άντε και δύο μήνες τρέξιμο ή ποδήλατο, δεν κάνει θαύματα! Δεν πρόκειται έτσι να αποκτήσει κανείς την "Απολλώνια" κορμάρα που ονειρεύεται.. πόσο μάλλον δε, αν αυτή την άσκηση την ακολουθεί μετά μια μερίδα γύρος έτσι γιατί κουραστήκαμε από το τρέξιμο!!!!!

Μην δουλευόμαστε παιδιά!!! Μακάρι να ήταν γεμάτοι αυτοί οι χώροι άθλησης 365 ημέρες το χρόνο!!!! Μακάρι όλοι κάποια στιγμή της ημέρας να βάζαμε την αθλητική μας περιβολή, και να κάναμε ο καθένας αυτό που μας ευχαριστεί κυρίως για την υγεία μας! Αυτό δυστυχώς είναι ουτοπικό, και το αποδεικνύει περίτρανα η εικόνα που αντίκρυσα μόλις έφτασα εκεί στο στάδιο! Σε αντίθεση με την εικόνα που αντικρύζω σε όλες της καφετέριες της πόλης!!! Και να μου το θυμηθείτε! Μετά τις 9/11/2008 που θα έχει τελειώσει η προετοιμασία για τον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας και το 10άρι και το
5άρι που τον συνοδεύουν, θα αδειάσουν ακόμη περισσότερο αυτοί οι υπαίθριοι χώροι άθλησης, τα πάρκα και τα στάδια...
Θα μείνουμε πραγματικά "τρεις και ο κούκος" και μετά σιγά - σιγά όλοι εμείς οι ρομαντικοί της άθλησης, που μπορεί και να μας πετύχεις να τρέχουμε ή να κάνουμε ποδήλατο με ένα Τ-shirt τόσο φθαρμένο που να βάζουμε στοιχήματα ο ένας με τον άλλον για το πότε θα ανοίξει τρύπα, θα γίνουμε πάλι μάρτυρες μιας απίστευτης πασαρέλας αντρών και γυναικών που με το που βάζει η φύση τα "καλά" της βάζουν και αυτοί τα ακριβά και επώνυμα αθλητικά "καλά" τους και βγαίνουν να καταπλήξουν τα πλήθη!

Έχω δεί, και αν θέλετε πιστέψτε το, κοπέλα νεαρή και πολύ όμορφη να τρέχει βαμμένη σα να πρόκειται να πάει στα μπουζούκια! Και μάλιστα μετά αναρρωτιόταν γιατί την τσούζουν τα μάτια της όταν τρέχει... Γλυκιά μου κοπέλα, τη βάζεις που τη βάζεις τη μάσκαρα, φρόντισε να είναι τουλάχιστον αδιάβροχη! Τί διάολο θα ιδρώσεις! και αυτή η ρουφιάνα η βαρύτητα, προς τα κάτω τα σέρνει όλα... στα ματάκια σου θα μπει η μάσκαρα και θα σε τσούζουν άσε που θα είσαι σα να έφαγες μπουνιά στο μάτι από τη μουτζούρα!

Ακούγομαι κακιά το ξέρω, και ίσως και να είμαι... αλλά κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα καταπιώ!
Γι αυτό θα κόψω τη γκρίνια και τη μουρμούρα, θα αρπάξω το ποδηλατάκι μου και θα χαρώ όσο προλαβαίνω την άπλα στους παραπάνω χώρους... γιατί δεν θα αργήσει να έρθει πάλι η εποχή που θα πρέπει να κάνω κράτηση για ένα τετραγωνικό μέτρο για να ακουμπήσω το σάκο μου ή να κάνω τις διατάσεις μου...


Vive l' hiver!!!!!!!

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

Δέσμιοι του μυαλού, της ζωής και της ρουτίνας μας...


Και ξαφνικά μου ήρθε!!! Είμαι κι εγώ φυλακισμένη... Ποιός δεν έχει νοιώσει έστω και μία φορά, ότι είναι εγκλωβισμένος σε μια ζωή, σε μια δουλειά, σε μία σχέση; Όλοι... και λίγο πολύ έτσι είναι.
Είμαστε δέσμιοι... αλλά τελικά νομίζω ότι, ως ένα βαθμό, την επιλέγουμε αυτή τη σκλαβιά μόνοι μας. Επιλογή δική μας είναι να "συντηρούμε" αυτά που μας σκλαβώνουν.
Αν δεν τολμάμε να σπάσουμε "τα δεσμά" μας είναι δικό μας το λάθος... γιατί στην ουσία όλα μπορούμε να τα αλλάξουμε αλλά δεν έχουμε το θάρρος! Ποιός φταίει? Εμείς και κανείς άλλος!
Αν δεν είσαι ικανοποιημένος από τη ζωή σου... άλλαξέ την! Τρόποι υπάρχουν, θάρρος και θέληση δεν υπάρχει!

Και γίνομαι πιο σαφής!
Ας πάρουμε την κάθε "φυλακή" ξεχωριστά.
Ξεκινόντας με την εργασία, η οποία είναι για τους περισσότερους από εμάς η μεγαλύτερη "φυλακή".

Φυλακή #1 Η δουλειά!
Νοιώθεις ότι καταπιέζεσαι, ότι δεν σου δίνονται ευκαιρίες, ότι δεν μπορείς να εκφραστείς και διάφορα άλλα τέτοια "ωραία" συναισθήματα...( ενδεχομένως). Άλλαξε δουλειά! Δεν το κάνουμε όμως... όχι για κάποιον άλλο λόγο παρά μόνο γιατί φοβόμαστε να χάσουμε τη "βολή" μας!
Είμαστε δέσμιοι της συνήθειας!


Φυλακή #2 οι σχέσεις!!!
Είσαι σε μία σχέση ας πούμε, και καταπιέζεσαι πολύ, ακυρώνεται η προσωπικότητά σου, δίνεις τα πάντα και δεν λαμβάνεις τίποτα,ή απολαμβάνεις ελάχιστες χαρές... οι οποίες κρατάνε για πολύ λίγο... Τα δικά σου θέλω παραμερίζονται για να ικανοποιήσεις τα θέλω του άλλου, κάποιες φορές μπορεί και να βρεθείς υπόλογος ακόμη, δεν περνάς καλά... χάνεις τα όνειρά σου, πολλές φορές προσπαθείς να αλλάξεις πτυχές της προσωπικότητάς σου για να ικανοποιήσεις τον άλλον, ο οποίος άλλος μπορεί να είναι είτε σύντροφος έιτε φίλος.. και οι δύο σχέσεις είναι..
κάνεις και αυτό το λάθος... προσπαθείς να προσποιηθείς ότι όλα είναι καλά... ενώ δεν είναι... γιατί δεν φεύγεις από αυτή τη σχέση; Είτε είναι ερωτική είτε φιλική είτε όποιου είδους σχέση σε κάνει να μην περνάς καλά...
Η απάντηση είναι απλή... δεν φεύγεις γιατί δεν θέλεις να παραδεχτείς το λάθος σου.. γιατί έκανες λάθος επιλλογή, φοβάσαι να πεις στον εαυτό σου.. "Μεγάλε την πατήσαμε! Κάναμε λάθος!" Το μυαλό σου δεν σε αφήνει ( άλλά και εσύ δεν το αφήνεις ) να "ξεκολλήσει" και να πας παρακάτω!
Είμαστε δέσμιοι του μυαλού μας!

Φυλακή #3 Η οικογένεια!
Άλλο κι αυτό το πράγμα με την οικογένεια... ειδικά την Ελληνική! Δε λέω η οικογένεια είναι σπουδαίο κομμάτι της ζωής μας.. αλλά κάποιες φορές και μάλιστα.. ουκ ολίγες, η ζωή μας, οι επιλλογές μας ακόμη και οι ανάγκες μας περιορίζονται ή και "θάβονται" εξ αιτίας της οικογένειας μας! Κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη, τα μέλη μιας οκογένειας, υποτίθεται ότι πρέπει να στηρίζουν και να υποστηρίζουν το ένα το άλλο... σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να παρεμβαίνει ο ένας στη ζωή του άλλου και ακόμη χειρότερα, οι αποφάσεις που αφορούν τη ζωή του κάθε μέλους να λαμβάνονται με γνώμονα το τί περιμένουν και τί θα ήθελαν οι υπόλοιποι της οικογενείας από αυτόν.Πόσες φορές δεν έχει περάσει από το μυαλό σας το "τί θα κάνουν οι γονείς μου, αν τους πώ το τάδε ή το δείνα;" Πόσα παιδιά δεν έκαναν αυτό που ήθελαν τελικά για να μην στεναχωρηθούν τα μέλη της οικογένειάς τους; Πόσοι άνθρωποι δεν πήραν σημαντικές αποφάσεις για την ζωή τους κάνοντας στην ουσία το χατίρι της οικογένειάς τους; Και όταν λέω σημαντικές αποφάσεις το εννοώ... από σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία μέχρι ΓΑΜΟΣ!!!!
Την οικογένειά σου δεν μπορείς να την αλλάξεις αλλά μπορείς να θέσεις όρια... Δεν το κάνεις ή το κάνεις σε πολύ μικρό βαθμό... γιατί δεν το κάνουμε; Γιατί φοβόμαστε την "κατακραυγή", γιατί μας μεγάλωσαν με το "τίμα τον πατέρα και τη μητέρα σου", γιατί και οι γονείς μας έτσι έκαναν, γιατί... γιατί... γιατί.!
Είμαστε δέσμιοι της κουλτούρας μας!




Φυλακή # 4 το internet!

Κάποτε κάποιος είχε αναρρωτηθεί αν υπάρχει ζωή έξω από το internet... τότε έσπευσα να τον διαβεβαιώσω ότι φυσικά και υπάρχει ζωή έξω από το internet, αλλά με τον καιρό κατάλαβα οτι για κάποιους, και μάλιστα για πολλούς, η ζωή εκτός internet είναι τρομακτική! Η πραγματική, παραδοσιακή ζωή όπως την ξέραμε τόσα χρόνια, με το πραγματικό αληθινό και ανθρώπινο φλέρτ, και όχι το φλερτ του facebook για παράδειγμα, είναι πολύ δύσκολη! Ο κόσμος πια ( μέσα σε αυτούς και εγώ κάποιες φορές) έχει συνηθίσει στην "ασφάλεια" που τους παρέχει η απόσταση του ίντερνετ, που ναι μεν σου επιτρέπει να έχεις έναν διάλογο σε πραγματικό χρόνο αλλά κρύβει επιμελώς τις αντιδράσεις σου, τα συναισθήματά σου και κυρίως τις εκφράσεις σου...! Δεν κινδυνεύεις να δει ο συνομιλητής σου ότι χαμογελάς, ότι δακρύζεις ή ακόμη και ότι γελάς με όσα σου λέει... Μπορείς πολύ έυκολα να βγείς off line και έτσι να απφύγεις την "δύσκολη" θέση που μπορεί να σε έφερε ο άλλος... στην πραγματική εκτός ίντερνετ ζωή, όπου οι διάλογοι γίνονται κατά πρόσωπο, δεν μπορεις να εξαφανιστείς... πρέπει οποσδήποτε να απαντήσεις. Αυτό για πολλούς, και κάποιες φορές και για μένα, έιναι μεγάλο πλεονέκτημα της εντός ίντερνετ ζωής...
Το ίντερνετ είναι σαφώς , και δεν το αμφισβητεί κανείς αυτό, ένα πολύ σημαντικό εργαλείο της σημερινής εποχής, πολλές φορές ακόμη και σπουδαία συντροφιά, ΑΛΛΑ.... το κακό με το ίντερνετ είναι ότι για κάποιους από εμάς έχει γίνει φυλακή! Μας έχει εγκλωβίσει μέσα στον κόσμο του και δεν μας αφήνει να δούμε έξω από αυτό... Μας έχει κάνει να ντρεπόμαστε για τις ανθρώπινες αντιδράσεις μας, μας έχει κάνει να φοβόμαστε να αντικρύσουμε τον άλλο στα μάτια και όλα αυτά το ίντερνετ μας τα κάνει γιατί εμείς του το επιτρέπουμε! Μπορούμε να κλέισουμε τον υπολογιστή μας και να βγούμε έξω... να γνωρίσουμε νέους φίλους, νέους ανθρώπους, νέους εραστές με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο... αλλά δεν το κάνουμε... από τον φόβο... για να μήν πώ τρόμο, να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό! Στην ζωή εκτός ιντερνετ δεν υπάρχει μια οθόνη ανάμεσά μας για να μπορέσουμε να κρυφτούμε πίσω από αυτή, δεν μπορούμε να βγούμε off line και να αποφύγουμε τον άλλο, δεν μπορούμε να πούμε ψέμματα ότι π.χ. έχουμε δουλειά ενώ στην πραγματικότητα παίζουμε μια παρτίδα τάβλι με κάποιον άγνωστο στο διαδύκτιο... Δεν έχουμε πια το θάρρος να δούμε τον άνθρωπο και όχι το Νickname... Παλιά μας έπιανε το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι μόλις βλέπαμε τόν καλό/ή μας... τώρα η ταχυκαρδία και το σφίξιμο έρχονται μόλις βγεί η ειδοποίηση στο msn "Ο χρήστης Χ εισήλθε".....
Είμαστε δέσμιοι της αλλοτρίωσης και του κακού μας του καιρού!!!!


Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

12 + 1 Θεοί του Ολύμπου, εγώ και η παρέα μου....


Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

Με αφορμή κάποιον ποδηλατικό αγώνα που γινόταν κοντά στην Ελασσόνα, μαζευτήκαμε 5-6 άτομα και είπαμε να πάμε κατά 'κει να παρακολουθήσουμε τις προσπάθειες των ποδηλατών και με την ευκαιρία να κάνουμε κι εμείς μια βόλτα στο βουνό των Θεών... τον Όλυμπο!

Έτσι κι έγινε... Σάββατο νωρίς το μεσημέρι (γιατί κάποιοι από εμάς είχαν επαγγελματικές υποχρεώσεις) και αφού τα αυτοκίνητα ήταν φορτωμένα από την Παρασκευή... ξεκινήσαμε από την Αθήνα με προορισμό την Ελασσόνα και κατ' επέκταση το πανέμορφο βουνό των Θεών (που πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου τυχαίο το οτι το διάλεξαν οι Θεοί για έδρα τους!)

Τα αυτοκίνητα φορτωμένα με ποδήλατα, εξοπλισμό πεζοπορείας, χάρτες, Gps, και μια παρέα γεμάτη κέφι και ίσως και λίγο ανυπομονησία για μερικούς (μέσα σε αυτούς και εγώ).

Σε περίπου 4 ώρες είχαμε ήδη φτάσει στον προορισμό μας, τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτιά μας και μιας και ήταν ακόμη νωρίς σχετικά και ο Ήλιος θα ήταν για κάμποση ώρα ακόμη ψηλά στον ουρανό, αποφασίσαμε να κάνουμε μια ποδηλατοβόλτα στον Ελασσονίτη ποταμό. Η θερμοκρασία ήταν σχεδόν ιδανική, το τοπίο πολύ όμορφο, και αν εξαιρέσει κανείς τις ρυπές αέρα που σήκωναν αρκετή σκόνη που περνούσε τα γυαλιά και έμπενε στα μάτια μας όλα ήταν σχεδόν άψογα! Κάναμε μια πολύ ωραία βόλτα κοντά στον ποταμό και γυρίσαμε στα δωμάτιά μας. Κάναμε ένα μπανάκι, συναντηθήκαμε με κάποιους από τους ποδηλάτες που θα λάμβαναν μέρος στον αγώνα της Κυριακής και όλοι μαζί πήγαμε σε ένα κοντινό ταβερνάκι όπου με πολλά γέλια, αστεία, και πειράγματα κλείσαμε τη μέρα μας...


Την επόμενη ημέρα ξυπνήσαμε πολύ πρωί, ετοιμαστήκαμε, τσεκάραμε τα σακίδιά μας και ξεκινήσαμε για τον Όλυμπο. Όταν φτάσαμε εκεί, ο Ήλιος μόλις ξεκινούσε την πορεία του στο δικό μας ημισφάιριο, το κρύο ήταν τσουχτερό, και οι μυρωδιές του Θεϊκού βουνού... υπέροχες!

Μετά από έναν τελευταίο έλεγχο σε εξοπλισμό, προμήθειες κλπ. ξεκινήσαμε την πορεία μας....

Ξεκινήσαμε μια πολύ όμορφη ανάβαση, ο Βαγγέλης, ο ποίος κατάγεται από τα μέρη εκείνα και έχει κάνει πολλές φορές αυτή την πορεία στον Όλυμπο, ήταν και ο οδηγός μας.

Ανεβήκαμε ένα πολύ ωραίο μονοπάτι, και κάποια στιγμή οδηγηθήκαμε σε ένα ξέφωτο, εκεί κάποιοι από την παρέα θέλησαν να κάνουν ένα διάλειμμα, και έτσι οι υπόλοιποι αποφασίσαμε να τρέξουμε λιγάκι... έτσι για την εμπειρία (και για να ζεσταθούμε λίγο αφού ήταν ακόμη νωρίς και η θερμοκρασία ήταν αρκετά χαμηλή)
Αυτό το τρέξιμο λοιπόν στον Όλυμπο, αποδείχθηκε μια εξαιρετική αλλά και διασκεδαστική εμπειρία! Το χαρακτηριστικό ήταν ( το οποίο έγινε και η "ατάκα" της εκδρομής) το εξής: Καθώς τρέχαμε, με εξαιρετικά χαμηλούς ρυθμούς όπως μπορείτε να φανταστείτε, μια κοπέλα άπό την παρέα λέει: "Βαγγέλη, πρέπει να έχουμε κάνει τουλάχιστον πέντε - έξι χιλιόμετρα, δεν γυρίζουμε πίσω να βρούμε και τους άλλους και να συνεχίσουμε την πορεία;" Ο Βαγγέλης λοιπόν κοιτάζει το Gps και της απαντά: "Γλυκιά μου, έχουμε τρέξει μόνο.. 1200 μέτρα!" και τότε η φίλη μας απάντησε: "Τί μόνο ένα χιλιόμετρο; Αχ! και μου τό λεγε η μανούλα μου.... άσε τα όρη και τ' άγρια βουνά και άντε σε κανά μπουζούκι να βρείς και κανά γαμπρό... στο ράφι θα μείνεις!"
Πραγματικά η ένταση της προσπάθειας και λόγω της μορφολογίας του εδάφους, και του υψόμετρου αλλά κυρίως της δικής μας απειρίας σε αυτού του είδους άθληση, μας έκανε να νομίζουμε ότι είχαμε διανύσει μεγαλύτερη απόσταση από τα 1200 μέτρα... ίσως όχι 5-6 χιλιόμετρα που είπε η Κατερίνα, αλλά σίγουρα και εγώ στο μυαλό μου το είχα για περισσότερο.
Όπως καταλαβένετε, όλη την ημέρα, τα πειράγματα για την ατάκα της Κατερίνας έδιναν και έπερναν!

Αφού γυρίσαμε πίσω λοιπόν και βρήκαμε τους υπόλοιπους της παρέας συνεχίσαμε την πορεία μας πάντα υπό την καθοδήγηση του Βαγγέλη. (Να ΄ναι καλά το παιδί, γιατί εμένα προσωπικά άν με άφηνες εκεί μόνη μου, θα με είχαν φάει τα τσακάλια που λένε... προσανατολισμός μηδέν!)

Μετά από πέντε περίπου ώρες από την άφιξή μας στο βουνό και αφού η ώρα ήταν πιά λίγο μετά τις 12:00 το μεσημέρι... φτάσαμε σε ένα σημείο όπου από κει είχαμε εκπληκτική Θέα!!! Ήμασταν κουραμένοι, πολύ κουρασμένοι, αλλά μόλις αντικρύσαμε τη θέα... μείναμε Εκστατικά αποχαυνωμένοι!!! Να γιατί λοιπόν οι 12 Θεοί της αρχαιότητας διάλεξαν αυτό το βουνό για να εγκατασταθούν! ( Και φανταστείτε ποιά θα είναι η ομορφιά που αντικρύζουν όσοι τυχεροί έχουν τα "κότσια" και τις γνώσεις να πατήσουν στην κορυφή του Ολύμπου!!!!)

Εκεί λοιπόν, μας φάνηκε πως είδαμε να αχνοφαίνονται οι Θρόνοι των Θεών... ένας μεγάλος και επιβλητικός που καθότανε ο Δίας, και γύρω του σε μικρότερους θρόνους καθόντουσαν όλοι οι υπόλοιποι Θεοί και Θεές... και νά δίπλα από την πανέμορφη Αφροδίτη ήταν ένας άλλος μικρότερος θρόνος κενός... τους μετρήσαμε ξανά... όλοι οι Θεοί και οι δώδεκα ήταν εκεί... οι θρόνοι όμως ήταν δεκατρείς... για ποιόν ήταν αυτός ο μικρός αλλά πανέμορφος θρόνος και μάλιστα εκ δεξιών της Αφροδίτης;

Αφού το σκεφτήκαμε και το συζητήσαμε αρκετή ώρα μεταξύ μας καταλήξαμε ότι αυτός ο δέκατος τρίτος Θρόνος ανήκε στον Έρωτα τον γιο της Αφροδίτης! Αυτός όμως δεν ήταν εκεί... απουσίαζε από το συμβούλιο των Θεών, αψήφησε το κάλεσμα του Δία!

"Μα πώς; γιατί δεν είναι εδώ ο Έρωτας; Δεν θα έχει κυρώσεις;" Ρώτησε μια άλλη κοπέλα από την παρέα...

"Δεν τον νοιάζει!" της απάντησα εγώ... "Ο Έρωτας είναι ο ύστατος παράνομος..."


Αυτά είπαμε, και αφήσαμε την κουβέντα εκεί...
Συνεχίσαμε την πορεία μας αλλά ο καθένας από εμας...μέχρι το απόγευμα που κατεβήκαμε από το βουνό, αναρρωτιόταν πού να ήταν ο Έρωτας και όλοι μας είχαμε και από μία διαφορετική εξήγηση...

Όταν κατεβήκαμε πάλι πίσω στα αυτοκίνητα και γυρίσαμε στα δωμάτιά μας, είμασταν όλοι πολύ χαρούμενοι αλλά και λίγο θλιμένοι ίσως, είχαμε αποχαιρετήσει το βουνό που μας μάγεψε, και ετοιμαζόμασταν για την επιστροφή.

Στις εννιά περίπου το βράδυ που καθίσαμε όλοι μαζί για ένα τελευταίο καφεδάκι στο ξενοδοχείο πρίν φύγουμε.. κάποιος ανέφερε ξανά τον Έρωτα... μας είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ο δέκατος τρίτος θρόνος και το θράσσος του νεαρού Έρωτα να λέιψει από το συμβούλιο των Θεών... κανείς δεν μίλησε και ξαφνικά όλοι μαζί κοιταχτήκαμε και είπαμε με μια φωνή... " Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΣΤΑΤΟΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ!!!" χαμογελάσαμε και παραγγείλαμε από ένα ποτό ο καθένας... "ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ! ΤΟΥ ΥΣΤΑΤΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ!!!"

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

Επιστροφή στο Τae Kwon Do...!

Tετάρτη, 1 Οκτώβριος 2008

Kαλό μας μήνα!!!
Θυμάστε που σας έλεγα για τις αθλητικές μου αγάπες;
Η μεγάλη μου αγάπη όπως ήδη έχουμε πει είναι το Τae Kwon Do! To TKD είναι ένα άθλημα γεμάτο ένταση, συγκινήσεις και σε όποιον ασχολείται με αυτό, δίνει μια ικανοποίηση, μια χαρά και τόση ενέργεια που αν δεν το έχεις ζήσει δεν το καταλαβαίνεις... Πριν πολλά χρόνια ασχολιόμουν με το ΤΚD και μάλιστα με το αγωνιστικό TKD, αλλά διάφοροι προσωπικοί λόγοι με έκαναν να αφήσω την μεγάλη μου αθλητική αγάπη. Τώρα, σχεδόν 12 χρόνια μετά, μου δόθηκε η ευκαιρία να ξαναγυρίσω εκεί που καρδιά μου ανήκει... Έτσι πριν λίγες μέρες έκανα την πρώτη μου προπόνηση... εννοείται πως για αγώνες πια ούτε λόγος, αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός μου ούτως ή άλλως. "Κάθε πράγμα στον καιρό του" που λέει και ο σοφός λαός...
Μόλις φόρεσα το "τόμποκ" μου, (το "τόμποκ" είναι η χαρακτηριστική λευκή στολή-φόρμα του ΤΚD) ένιωσα μια μικρή ανατριχίλα, δεν είναι υπερβολή αν χρησιμοποιήσω τη λέξη ΔΕΟΣ! Μου ήρθαν στο μυαλό πολλές αναμνήσεις, άλλες καλές, άλλες άσχημες αλλά όλες αγαπημένες! Θυμήθηκα τον πρώτο μου αγώνα, το πρώτο μου μετάλλιο, τις σκληρές προπονήσεις, τα ξενύχτια από τον πόνο κάποιου τραυματισμού, τα δάκρυα χαράς και ικανοποίησης για κάποιο στόχο που είχα πετύχει τότε... Θυμήθηκα την μυρωδιά της θερμαντικής κρέμας, σα να άκουσα για λίγο πάλι τη φωνή του προπονητή μου και άλλα πολλά, κι όλα αυτά μέσα στις λίγες στιγμές που χρειάστηκα για να δέσω τη ζώνη μου και να βγω από τα αποδυτήρια για να μπω στον χώρο προπόνησης.
Μόλις μπαίνεις στον κυρίως χώρο του προπονητηρίου, είσαι υποχρεωμένος να υποκλιθείς, στον προπονητή-δάσκαλό σου και να πεις "Ντεκόν". Αυτός είναι ένας Κορεάτικος χαιρετισμός που σημαίνει κάτι περίπου σαν ... "τα σέβη μου". Ας μην ξεχνάμε ότι το ΤΚD είναι και αυτό μια πολεμική τέχνη και κρύβει πίσω του μια φιλοσσοφία η οποία σε πολλούς μπορεί και να φανεί αστεία... για μένα δεν είναι! Ξεκίνησα λοιπόν την πρώτη μου προπόνηση μετά από πολλά πολλά χρόνια.. και εγώ αλλά και ο προπονητής μου είμασταν συγκινημένοι αλλά και πολύ χαρούμενοι... και αυτό με συνεπήρε και κάποια στιγμή ξέχασα την ηλικία μου, ξέχασα και τα τόσα χρόνια αποχής μου από το άθλημα, και υπερέβαλα εαυτόν με αποτέλεσμα ένα ωραιότατο και ισχυρότατο θα έλεγα τράβηγμα στον αριστερό προσαγωγό...! Εδώ πρέπει να συνυπολλογιστεί και το γεγονός ότι η ενασχόλησή μου με την άλλη μεγάλη μου αγάπη, το ποδήλατο, μου έχει κοστίσει λίγο σε "ανοίγματα"... Λίγο αυτό, λίγο η βλακεία μου, λίγο η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων μου... ( άλλο το λάκτισμα όταν είσαι 18 άλλο το λάκτισμα όταν είσαι 30φεύγα...)δωράκι το τράβηγμα!!!! Δεν πειράζει χαλάλι, εγώ το χάρηκα πάρα πολύ, ένοιωσα πολύ όμορφα και δεν έχω πλέον σκοπό να αφήσω καμμία από τις δύο μεγάλες μου αγάπες... το TKD και το ποδήλατο, η μία θα συμπληρώνει την άλλη... "Οι μεγάλες αγάπες πάνε στον παράδεισο..."
και καμμιά φορά μας πονάνε τόσο που θέλουμε φυσικοθεραπεία!