Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Το πρώτο μου ποδήλατο...!


Ήταν παραμονές Χριστουγέννων του 1980, καθόμουν στο χαλί και έπαιζα με ένα ξύλινο αλογάκι που είχε ζωγραφιστές λεπτομέρειες, μάτια, καφέ χαίτη και ουρά, και μια σέλα με πολλές λεπτομέρεις από την οποία κρέμονταν δύο δερματάκια που στο τελείωμά τους είχαν δύο μεταλλικούς κρίκους το καθένα οι αναβολείς.


Καθώς έπαιζα, ήρθε η μητέρα μου, έγκυος τότε στην αδερφή μου, κάθισε δίπλα μου, και έβγαλε ένα χαρτί με δύο καμπανάκια που τα ένωνε ένα γκυ, ζωγραφισμένα από την ίδια στην πάνω δεξιά γωνία του χαρτιού. Το ακούμπησε δίπλα μου και μαζί του έβαλε ένα κόκκινο μολύβι.


Τί είναι αυτό μαμά; Τη ρώτησα. "Είναι το χαρτί που θα γράψουμε το γράμμα σου για τον Άγιο Βασίλη." απάντησε.


-Μπορώ να ζητήσω ό,τι θέλω;


"ό,τι θέλεις!!" μου απάντησε και χαμογέλασε... τα μάτια μου έβγαλαν σπίθες!!!! Ήξερα ακριβώς τί ήθελα να ζητήσω από τον Άγιο Βασίλη... Και ξεκίνησα την υπαγόρευση.... (εγώ δεν ήξερα ακόμη να γράφω παρά μόνο το όνομά μου και αυτό με πολύ μεγαλη δυσκολία...)




Αγαπητέ μου Άγιε Βασίλη, είμαι η "ποδηλάτρισσα" και ήμουν πολύ καλό παιδί όλο το χρόνο που πέρασε! "μη λες ψέμματα στον Αγιο Βασίλη, αυτός σε βλέπει κάθε μέρα όλη μέρα και ξέρει όλες τις σκανταλιές σου" μου είπε η μαμά μου.. και γώ συνέχισα.. καλά δεν ήμουν συνέχεια καλό παιδί, αλλά ήμουν μόνο λίγο σκανταλιάρα, και θέλω να σου πω τι δώρο θα ήθελα να μου φέρεις για τα Χριστούγεννα, θα μου φέρεις δωρο ε; Η μαμά μου λέει οτι μπορώ να σου ζητήσω οοοοό,τι θέλω!! Εγώ ξέρω τι θέλω αλλά δεν ξέρω αν χωράει στο σάκο σου, αλλά εσύ που κάνεις τόσα μαγικά και μπορείς να κάνεις τους Τάρανδους να πετάξουν, θα τα καταφέρεις να χωρέσεις το δώρο μου μαζί με τα άλλα δώρα, αν δεν χωράει να το δέσεις πάνω στο έλκηθρο και να μου το φέρεις. !!!


Άγιε μου Βασίλη, αυτό που θέλω να μου φέρεις είναι ένα ποδήλατο!!! Με τρεις ρόδες για να μην πέφτω κάτω και σπάω το κεφάλι μου συνέχεια..... και αν μπορείς Άγιε Βασίλη μου, το ποδηλατάκι που θα μου φέρεις να είναι μαγικό!!!!!! Να πετάει ψηλά στον ουρανό, να με πηγαίνει στα σύννεφα, ψηλά και πιο πάνω.... να πιάσω τα αστέρια, να με πάει να κοιμηθώ στο φεγγάρι, να πετάμε ψηλά και να σκορπίζουμε χρυσόσκονη στον ουρανό και να φαίνεται ότι φτιάχνουμε αστέρια!!!! Άγιε μου Βασίλη, θέλω με το ποδηλατάκι μου να πάω στον πλανήτη Β-12 και να δώ την τριανταφυλλένια, να την ποτίσω και να της κάνω παρέα! Και μετά μαζί με το ποδήλατο και τον Μικρό Πρίγκηπα θα πιαστούμε από την ουρά του κομήτη και θα γυρίσουμε πίσω στο σπίτι μου, μήν φύγω για πολύ και η μαμα θα ανησυχεί!!!


Αχ , Άγιε Βασίλη μου... θέλω ένα μαγικό ποδηλατάκι... σε παρακαλώ... και θα βάζω και το μωρό μας πάνω όταν γεννηθεί, δεν θα το αφήνω μόνο του! ΠΟΤΕ! Θα το προσέχω και θα το πέρνω μαζί μου και θα το μάθω να κάνει και ποδήλατο...!!!!!!!!


Σε ευχαριστώ πολύ... ξέρω ότι με αγαπάς και δεν θα μου χαλάσεις το χατήρι...


Α!!! το ποδηλατάκι μου Άγιε Βασίλη... θέλω να έιναι... κόκκινο, όχι χρυσό!, όχι όχι, καλύτερα μπλέ, ή μήπως κίτρινο; Ούφ δεν ξέρω! διάλλεξε εσύ το χρώμα....αλλά μην ξεχάσεις να έχει τρεις ρόδες!!!! Και εγώ θα σου βάλω στο τραπέζι μελομακάρονα, κουραμπιέδες και γάλα, αλλα μην φάς πολλά γιατί είσαι ήδη χοντρός και μπορεί να σφηνώσεις πουθενά... Εμείς που δεν έχουμε τζάκι και καμινάδα, μην ανησυχείς θα αφήσω λίγο ανοιχτή την πόρτα του μπαλκονιού που είναι δίπλα από το δέντρο, αν την έχει κλείσει η μαμά μου, έλα να μου χτυπήσεις το παράθυρο στο δωμάτιό μου και εγώ θα σου ανοίξω! Σε αγαπώ πολύ... με αγάπη... "ποδηλάτρισσα"


Και έτσι κι έγινε.... τη Πρωτοχρονιά το πρωί που ξύπνησα κάτω από το δέντρο υπήρχε ένα ολοκαίνουριο ποδηλατάκι με τρεις ρόδες!!!!!!!! Και αν θέλετε το πιστεύετε, ήταν πράγματι ΜΑΓΙΚΟ!!!! Και πού δεν πήγα μαζί του... και ποιόν δεν συννάντησα... Πήγα στον ουρανό, πήγα σε μυστικές χώρες που κρύβονται μαγεμένα πλάσματα, συνάντησα, πρίγκηπες, πριγκήπισσες, αλλά και τέρατα... κάθε πλάσμα και κάθε μέρος που γεννά η παιδική φαντασία, το επισκέφθηκα με το ποδηλατάκι μου.... Τελικά το ποδηλατάκι ήταν πράσινο με κόκκινη πλαστική σέλα και το έχω ακόμη.... μαζί με το γράμμα στον Άγιο Βασίλη που το είχε φυλλάξει η μανούλα μου! Το ξύλινο αλογάκι το έσπασε τελικά η κόρη μου....! Χαλάλι της!

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

3 αθλητές με τεράστια ψυχή και μεγάλα.......κότσια!



Σήμερα δεν θα μιλήσουμε ούτε για μένα ούτε για το ποδηλατάκι μου. Σήμερα θέλω να σας πω για κάποιους ανθρώπους που ξεπερνούν τα οριά τους.... και που μας δίνουν την αφορμή να σκεφτούμε και να καταλάβουμε ότι όλα γίνονται, ότι δεν υπάρχουν όρια παρά μόνο αυτά που καθορίζουμε εμείς, και ότι αν υπάρχει θέληση και ψυχική δύναμη, ο άνθρωπος μπορεί να κάνει πολλά πράγματα.!


Αν ρωτήσουμε κάποιον να μας πεί τί διαφορετικό έιχε η χτεσινή ημέρα, το πολύ πολύ να μας πει ότι γιόρταζαν οι Άγγελοι, οι Σταμάτηδες, οι Αγγελικές , οι Μιχάληδες κλπ. κλπ. Αν το κάνουμε πιο συγκεκριμένο και δώσουμε ένα τιπ και πούμε ότι μιλάμε για ένα αθλητικό-δρομικό γεγονός άντε κάποιος να πει : "Ο κλασσικός Μαραθώνιος της Αθήνας αλλά δεν ήταν χτες.. Σήμερα ήταν..." Πολλοί λίγοι θα ξέρουν να μας πουν ότι χτες στην Τοσκάνη της Ιταλίας γινόταν το παγκόσμιο και πανευρωπαϊκο 100χλμ.! Και μάλιστα με τρεις Ελληνικές συμμετοχές!!!!


Για αυτά τα τρία παιδιά θέλω να μιλήσω σήμερα.... Δεν θα αναφέρω τα ονόματά τους γιατί δεν έχω τρόπο να ζητήσω την αδειά τους για κάτι τέτοιο, αλλά θα σας πώ όσα κατάφερα να μάθω για αυτή τους την προσπάθεια...



Οι δρομείς αυτοί αγαπούν πολύ αυτό που κάνουν και το κάνουν σχεδόν μόνοι τους! Δεν έχουν την βοήθεια που θα έπρεπε να έχουν ούτε από τους αρμόδιους φορείς (κάτι που συμβαίνει και σε πολλά άλλα αθλήματα αλλά αυτό θα είναι άλλο ποστ), ούτε από την πολιτεία, αλλά ούτε κι απο μας τους "υπόλοιπους" που πολλές φορές τους παρενοχλόυμε όταν τους πετύχουμε να κάνουν την προπόνησή τους σε κάποιο χώρο. Επίσης οι χώροι που έχουν στη διάθεσή τους για να προπονηθούν είναι ελάχιστοι και όχι καλής ποιότητας. Ένα άλλο θέμα είναι οι ευκαιρίες που έχουν να λάβουν μέρος σε αντίστοιχες εγχώριες διοργανώσεις, αυτές είναι ελάχιστες και έτσι οι εμπειρίες που μπορούν να "μαζέψουν" είναι λίγες.

Παρ' όλα αυτά όμως αυτοί οι τρεις αθλητές και μαζί τους κάποιοι ακόμη δρομείς υπεραποστάσεων που ζουν και προπονούνται στην Ελλάδα, κάνουν πολύ καλές εμφανίσεις σε διάφορους αγώνες υπεραποστάσεων που γίνονται ανά τον κόσμο.!


Στο χτεσινό Πανευρωπαϊκό 100χλμ. στην Ιταλία από τους τρεις Έλληνες συμμετέχοντες, οι δύο κατάφεραν να τερματίσουν σημειώνοντας πολύ καλούς χρόνους για τα δικά τους μέτρα. Όσο για τον τρίτο της ομάδας που δεν ολοκλήρωσε την προσπάθειά του, είναι νομίζω εύκολο να καταλάβουμε ότι η συμμετοχή και μόνο σε ένα τόσο δύσκολο αγώνα, είναι μεγάλη επιτυχία!


Για την ιστορία θα σας πώ ότι ο πρώτος της Ελληνικής ομάδας σημείωσε χρόνο 08:29:59 και κατέλαβε την 80η θέση στη γενική κατάταξη, ενώ ο δεύτερος ολοκλήρωσε τη διαδρομή των 100χλμ σε 09:38:34 καταλαμβάνοντας την 129η θέση στη γενική κατάταξη!!


Αν αυτές οι θέσεις και οι χρόνοι δεν σας φαίνονται και κανένα τρομερό επίτευγμα, λάβετε υπόψη σας ότι υπήρξαν πολλοί άλλοι δρομείς που τερμάτισαν μετά από τους "δικούς μας", και με πολύ μεγαλύτερους χρόνους που έφταναν και ξεπερνούσαν τις 13 ώρες, και έπειτα αναλλογιστείτε το βαθμό δυσκολίας αυτής της προσπάθειας καθώς και τα όσα είπα παραπάνω για τις δυνατότητες και τις δυσκολίες προπόνησης και προετοιμασίας που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες δρομείς!!!


Εγώ προσωπικά το θεωρώ μεγάλη επιτυχία και "βγάζω το καπέλο" και στους τρεις τους!!!!!!



Την επόμενη φορά λοιπόν που θα πετύχετε κάποιον "τρελό" να τρέχει στο πάρκο της γειτονιάς σας, πρίν ενοχληθείτε από την παρουσία του, πρίν αφήσετε το σκυλί σας να τον κηνυγήσει, πρίν πείτε "δες ένα μαλάκα που δεν έχει τί να κάνει και μας ζαλίζει πρωινιάτικα",
πριν σχολιάσετε το κοντό σορτσάκι και το κωλαράκι (είτε είναι άντρας είτε γυναίκα), πριν πριν πριν..... (ξέρετε εσείς!!!! πόσα λέμε και πόσα κάνουμε όταν δούμε κάποιον να κάνει κάτι που δεν θα κάναμε εμείς...) ΣΚΕΦΤEIΤΕ.... ότι ίσως αυτός ο "τρελός" να έιναι ένας άνθρωπος με τεράστια ψυχή και μεγάλα κότσια.... που απλά προσπαθεί να κάνει αυτό που αγαπά με όσα μέσα τον αφήνουμε εμείς και η πολιτεία να έχει!!!!



ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ!!!!

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ , ΑΛΛΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΑΣ!!!!
UPDATE!!!! Μόλις με ειδοποιούν από το κοντρόλ ότι οι παραπάνω επιδόσεις ήρθαν μετά από τραυματισμό(;).. Επομένως αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο και εύχομαι να μην ισχυει φυσικά.... όχι απλά ΜΠΡΑΒΟ..... ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ!!!!!

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2008

Όταν ο δίκαιος γίνεται κακός και ο ευαίσθητος δεν αντέχει άλλο....


Θέλω και πάντα προσπαθώ να είμαι δίκαιη, να είμαι αμερόληπτη και να κάνω πάντα το σωστό....


Μαλακίες! Και που το κάνω; τουλάχιστον αυτό που θεωρώ εγώ το σωστό και δίκαιο, τί γίνεται; Ακόμη κι αν έχω βάλει το δικό μου συμφέρον στην άκρη για το όφελος κάποιου άλλου, θεωρούμαι κακιά, ύπουλη, ότι οι κινήσεις μου έχουν απότερο σκοπό... ότι, ότι, ότι....!




Ρε φίλε... μην μας τη λές έτσι...! Είναι άδικο, πληγώνει, πονάει και στην τελική δεν μου αξίζει!!!! Το να δίνω τα πάντα για τους φίλους μου, για τις σχέσεις μου, για την οικογένειά μου, είναι κάτι που το κάνω αυθόρμητα, σχεδόν πάντα γυρνάει πάνω μου σαν μπούμεραγκ με αντίθετα αποτελέσματα αλλά δεν θα σταματήσω ποτέ να το κάνω... δεν με νοιάζει το αποτέλεσμα, δεν περιμένω τίποτα από κανέναν, το κάνω γιατί έτσι είμαι! Το κάνω γιατί όταν αγαπάω και νοιάζομαι για έναν άνθρωπο, τον αγαπώ και τον νοιάζομαι πραγματικά και με όλο μου το είναι! Δεν ζητάω να με αγαπάει και αυτος, το μόνο που ζητάω είναι να με αφήσει να τον αγαπώ...




Το ίδιο κάνω σε όλους τους τομείς της ζωής μου... εμπιστεύομαι όλο τον κόσμο, πιστεύω τους πάντες, θεωρώ ότι όλοι έχουν καλές προθέσεις, φίλοι, γείτονες, γνωστοί, συγγενείς, συνάδελφοι! Όταν κάποιος χρειάζεται βοήθεια την έχει πάντα, στο βαθμό που μπορώ και με τα μέσα που διαθέτω... αλλά μην μου λες μετά ότι το έκανα για μένα!!!! Δεν μπορώ να αφήσω να γίνει μια αδικία και να πάρω το μέρος σου επειδή εσένα σε ξέρω πιο πολύ καιρό... και ακόμη χειρότερα, μη μου λες ότι αυτό ήταν κακία...




Κι έτσι ο δίκαιος έγινε "κακός"....




Σαν άνθρωπος είμαι πολύ ευαίσθητη, κλαίω με λυγμούς αν νοιώσω ότι πρέπει να το κάνω, δακρύζω και μόνο με μία σκέψη αν αυτή η σκέψη αξίζει τα δάκρυά μου, πονάω όταν πονάς, γελάω όταν γελάς και χαίρομαι με τη χαρά σου....


Είμαι ευαίσθητη, αλλά αντέχω, έχω υπομονή και περιμένω, θα σου περάσει, και εγώ θα είμαι πάλι εδώ ετοιμη να σου δώσω τα πάντα, όχι υλικά, γιατί δεν έχω τίποτα υλικό να σου δώσω, τα χρήματα και ό,τι αγοράζεις με αυτά μου είναι αδιάφορα, δεν τα κηνυγάω, αλλά αν τα έχω και τα χρειαστείς θα στα δώσω.


Την καρδιά μου, την ψυχή μου και την αγάπη μου αυτά μπορώ να σου δώσω αυτά είναι τα πάντα, και στα δίνω... και όχι μόνο όταν τα αξίζεις ! Στα δίνω και όταν ξέρω ότι θα πονέσω αλλά παράλληλα εσύ, αυτός , αυτή που θα τα πάρει θα έχετε έστω και μια στιγμή χαράς! Αυτό είναι που θέλω να βλέπω... χαμόγελα! Ακόμη και αν αυτό το χαμόγελο εμένα μου φέρει δάκρυα.... είτε χαράς είτε λύπης!




Δεν με θεωρώ θύμα, κι αν εσύ με βλέπεις έτσι, κάνεις λάθος!




Θύμα είναι αυτός που φοβάται να αγαπήσει και να αγαπήθεί! Είναι θύμα του εγωισμού του.


Θύμα είναι αυτός που κηνυγάει το χρήμα και τη δόξα! Είναι θύμα της απληστίας του.


Θύμα είναι αυτός που θέλει να βλέπει και να κάνει τους άλλους να πονούν! Είναι θύμα της κακίας του!




Εγώ είμαι ευαίσθητη, αλλά όχι θύμα!


Θέλω να αγαπάω και δεν φοβάμαι ούτε να αγαπήσω ούτε να αγαπηθώ!


Δεν με νοιάζουν τα λεφτά και η δόξα! Χάρισμά σου!


Θέλω να βλέπω τους άλλους να γελούν και να χαίρονται!




Κουράστηκα όμως να είμαι ευαίσθητη.... θέλω πολύ να γίνω θύμα, του εγωισμού, της απληστίας και της κακίας μου!




Προσπάθησα να το κάνω, δεν μπόρεσα.... ξαναπροσπάθησα, πάλι δεν τα κατάφερα....




Εξακολουθώ όμως να νοιώθω λίγο κουρασμένη από την ευαισθησία μου, και πάνω που λέω ότι αυτή τη φορά θα τα καταφέρω και θα γίνω επιτέλους ΘΥΜΑ! ....




Να σου κάποιο χαμόγελο, να μια μικρή στιγμή ευτυχίας κάποιου που τη μοιράστηκε μαζί μου και ξαναπέφτω στην κατρακύλα.... της αγάπης και της ευαισθησίας!




Και οι δυνάμεις μου εξαντλούνται, και πάλι πληγώνομαι, και πάλι προσπαθώ, και πάλι τα δίνω όλα, και πάλι κουράζομαι αλλά το προσπερνάω.... Και πάλι δίνω ευκαιρίες, και πάλι , και πάλι και πάλι......




Κι έτσι ο ευαίσθητος δεν αντέχει άλλο.....