Ποδηλάτρις

Σχοινοβάτης

2011-11-20T23:59:00.000+02:00

Σήμερα θα σας πω για 'μενα ένα μικρό μυστικό.
Εγώ γεννήθηκα μέσα σε μια τέντα, πάνω σε ένα σχοινί. Είμαι εκ γεννετής σχοινοβάτης!

Ο σχοινοβάτης περπατά πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Αυτό δεν ειναι κάτι ευκολο. Κάθε άλλο!! Είναι δύσκολο πολύ! Όταν είναι τα φωτα αναμμένα και τα καθίσματα γεμάτο κόσμο, είναι λίγο πιο εύκολο φυσικά, παιρνεις κουραγιο απο το χειροκρότημα τους, σου δίνει ρυθμό και η μουσική. Καμμιά φορα μου έδινε κάποιος κι ένα κοντάρι να με βοηθά λεει να βρω ισορροπία. Εκεί να δεις τί γίνεται. Ερχονται και κάθονται δεξιά κι αριστερά στις άκρες του κονταριού τα πρέπι και τα θέλω. Ποτε βαραίνει το ένα πότε το άλλο άκρο αλλα σε καθε περίπτωση η κατασταση αυτη σε τραβαει κατω. Δε σε αφηνει να σταθεις και να ισορροπήσεις στο σχοινί. Αλλοτε αντι των πρεπει και των θέλω ερχονται και βαραίνουν το κονταρι το παρελθόν και το παρόν. Επιστρατευεις το μέλλον να ερθει να κατσει στη μεση να σε ισορροπήσει και τα κάνεις χειρότερα. Τοτε ειναι που η πείρα μου (ειπαμε εγω ειμαι εκ γεννετης σχοινοβατης, αυτα τα παιζω στα δαχτυλα) με εχει μαθει να πεταω το κονταρι και να ισορροπώ χωρίς τη βοήθεια του. Ακόμη πιο δύσκολο φυσικά αλλα λιγότερο επικίνδυνο πιστεψε με. Όπως είπα πριν οταν εχει κοινό η δουλεια του σχοινοβατη ειναι πιο εύκολη, έστω και λογω ματαιοδοξίας. Όταν σβηνουν τα φωτα, και φευγει το κοινό και ο σχοινοβατης μενει μόνος πανω στο σχοινι, να παλεύει με τον αέρα, το κρύο, τη μοναξία, το σκοτάδι, την κούραση, την πείνα.. και δεν εχει κανεναν εκεί να τον χειροκροτησει, να τον ενθαρυνει, να του παρασταθεί, να του πει μια καλη κουβεντα, ένα μπραβο! Εκείνες οι ώρες της μοναξίας ειναι που κάνουν τη διαφορα μεταξύ σχοινοβατη και εκ γεννετης σχοινοβατη.
Όμως το κοινό καμμιά φορά δεν ειναι ευκολο και "βολικό" Ο,τι και να κανει ο σχοινοβατης δεν τους αρκεί για να ειναι ικανοποιημενοι. Δεν ειναι αρκετο να τον βλεπουν να ισορροπεί. Καθονται απο κατω με το κεφαλι τους στραμμενο ψηλά και του φωνάζουν "πιο γρηγορα" "πιο δυνατα" "πιο πολύ" "κλεισε τα ματια" "κανε μια φιγούρα".. "κανε μια φιγούρα"!
Ο σχοινοβατης εχει και μια άλλη δυσκολη δουλεια να φερει εις πέρας. Πρεπει να χαμογελα! Να φαινεται ότι διασκεδαζει. Όσο κι αν πονά, αν φοβαται, αν κρυώνει αυτο δεν πρεπει να φανει!! Πρεπει να κοιταζει το κοινό και να χαμογελαει! Κι εκείνοι αποκατω να φωναζουν: "Μπραβο, μπραβο!!! κάνε μια στροφή.. κάνε μια φιγούρα!.... κάνε μια φιγούρα.." Και όταν τρεμουν τα πόδια του στο σχοινι, και όταν το πέλμα του ματωνει, εκείνος πρέπει να χαμογελά, να δειχνει χαρούμενος, και να τους διασκεδαζει. Και όταν όλοι φευγουν κι εκείνος μενει πάνω στο σχοινί τα πόδια του τρεμουν από κούραση, από φόβο, από το κρύο.. εκείνος πάλι πρεπει να προσπαθει κι ας του φευγει και κανα δάκρυ.. και κλαιγοντας εκείνος χαμογελά μονο και μόνο για να μην ξεχασει πώς να το κάνει, όταν το κοινο θα ξαναρθει να μην τους απογοητεύσει...

Είναι φορές που ο αέρας τον ραπίζει δυνατά μεσα στο σκοτάδι, κι εκείνος πάντα ακούει μια φωνή να τον προσταζει: "κι άλλο, κι άλλο πιό γρήγορα, πιο δυνατά, πιο πολύ.. κάνε μια φιγουρα.. κάνε μια φιγουρα!" κι εκείνος παλεύει να σταθεί να μην πέσει απο το σκοινί και χασει τη δουλειά του! Για τον σχοινοβατη, ετσι του εχουν πει, αν τελειωσει η παρασταση θα γκρεμιστεί ο κόσμος!

Κι εκείνος μενει πάνω στο σχοινι που όλο και ψηλώνει και όσο πιο ψηλά τόσο πιο δυνατές ανεμου ριπές χτυπανε το κορμί του. όσο πιο ψηλά τόσο πιο πολλοί προστιθενται στο κοινό και ολο και πιο απαιτητικοί γίνονται απεναντι του. Πιο δυνατά, πιο πολύ.. πιο γρηγορα, κανε μια φιγούρα.. κανε μια φιγούρα. Κι εκείνος όλο και τρεμει πιο πολύ και όλο και φοβαται.. και όλο προσπαθει.. και παντα χαμογελάει.. κι ας ματωσαν τα πέλματα, κι ας παγωσε η καρδιά του.. κάνει μια φιγούρα, το κοινο πρέπει να χαρει, να φυγει ευχαριστημενο κι ακόμη κι αν εκείνος φωναξει "μια στιγμή! δωστε μου μια στιγμη ματωνουν τα πέλματα μου, δωστε μια στιγμή.. φοβαμαι να πάρω μιαν ανασα" οι φωνες των θεατων ειναι πιο δυνατες και παντα καλύπτουν τη δική του "πιο δυνατα, πιο πολύ πιο γρηγορα.. κανε μια φιγούρα.. κανε μια φιγούρα!!"
Τοτε σφιγγει τα δοντια πιο πολύ και την κάνει τη φιγούρα.. πιο δύσκολη, πιο δυνατη, πιο εντυπωσιακή και καμμια φορα σκέφτεται πως ισως πρέπει να ροκανίσει το σχοινί, ετσι ωστε σε ενα βημα δυνατο σπάσει, να πέσει κατω να τσακιστεί και η παρασταση να τελειωσει. Δεν το κάνει όμως ποτε και ξερεις γιατι; για δυο, τέσσερα, άντε έξι ματια στο κοινό που τον κοιτανε σιωπηλά, χωρίς να του φωναζουν, για εκείνα τα ζευγαρια ματια στο κοινό που αν εκείνος δεν τα δει δεν θα μπορει να κανει ουτε βημα! Για εκείνα τα ματια που δεν του ζητανε τη φιγούρα, που τον βλεπουν και τον κοιτούν! Αυτα τα ζευγαρια ματια που καμμια φορα ριχνουν και μια ματια στο σχοινι να σιγουρευτουν οτι δεν ειναι φθαρμενο.

Και ο σχοινοβατης συνεχιζει.. οσο κι αν πονά, όσο κι αν κρυώνει.. ακόμη και όταν φοβαται..

Κι εγω ο εκ γεννετης χοινοβατης για το δικο μου το κοινο φθανω στην άκρη του σχοινιού για να ψαξω τα "δικα" μου ζευγαρια ματια αυτα που για χαρη τους δεν θα ροκανισω το σχοινι και η παρασταση θα συνεχίσει..

Αγκαλιά

2011-11-05T01:06:00.000+02:00

Όπως όλοι, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο έχω κι εγώ τα άγχη μου. Κάτι τα οικονομικά, κάτι το άγχος στη δουλειά, λίγο η αβεβαιότητα, λίγο το σπίτι και η φροντίδα του παιδιού. Λίγο οι τύψεις που λείπω πολλές ώρες λόγω δουλειάς.. έχω φτάσει στο σημείο "κλαταρίσματος". Χρόνος για εμένα δεν υπάρχει πλέον.. χρόνος για να δω φίλους μου ούτε με το κιάλι! Στενοχώριες, ευθύνες.. και μερικές παραπάνω ευθύνες έτσι για να μην ξεχνιόμαστε! Μέσα σε όλα πρέπει και θέλω να είμαι σύντροφος, να φροντίζω τον σύζυγό μου, να τον καθησυχάζω, να απαλύνω τα δικά του άγχη, να τον στηρίζω να τον ακούω, να τον κάνω να νιώθει δυνατός, ασφαλής, ευτυχισμένος. Πρέπει και θέλω να είμαι μητέρα. Να ακούω το παιδί μου, να παίζω μαζί της, να τη φροντίζω, να την κάνω να νιώθει ασφάλεια. Να παρακολουθώ την πρόοδό της, να την κάνω ευτυχισμένη. Να της δίνω παραδείγματα. Να τις μεταδίδω αξίες, να είμαι δίπλα της.

Ισως και λόγω χαρακτήρα δεν θελω να με βλεπουν οσοι αγαπω να λυγίζω. Νιώθω χρέος μου να παρέχω ασφάλεια και δύναμη στην οικογένειά μου, από όπου κι αν χρειάζεται να την αντλώ εγώ για να τους την δώσω. Κάνοντας λοιπόν όλα αυτά, έρχονται στιγμές που εξαντλούμαι που "αδειάζω" που απογοητεύομαι.. είναι φορές που φοβάμαι. τρομοκρατούμαι και τότε είναι που χρειάζομαι μια αγκαλιά να μου δώσει κι εμένα αισθηση ασφάλειας, να μου δώσει δύναμη, κουράγιο και αγάπη. Τότε έρχεται ο Τάσος, ο οποίος δείχνει κατανόηση στα ξεσπάσματα μου , αλλά κυρίως με αγαπάει, με αγαπά πολύ. Τη μισή μας ζωή την έχουμε περάσει μαζί..17 χρόνια, νεανικός έρωτας, που πέρασε τις μπόρες του αλλά νίκησε όπως δείχνει η ιστορία τα εμπόδια που βρέθηκαν μπροστά του. Αυτός ο Τάσος λοιπόν, ο φίλος μου, ο σύντροφός μου, ο άνθρωπός μου είναι που στη δύσκολη στιγμή έρχεται, ανοίγει τα χέρια του και με βάζει μες την αγκαλιά του, με χαϊδεύει τρυφερά, φιλάει τα μαλλιά μου και μου λέει: "Μη στενοχωριέσαι κούκλα μου, εγώ ειμαι εδώ". Αυτό μου αρκεί, αυτό θέλω να ξέρω, ότι είναι εκεί δίπλα μου, ότι δεν είμαι μόνη μου, ότι όταν πισωπατώ είναι κάποιος εκεί να με συγκρατήσει.
Τον Τάσο όλα αυτά τα χρόνια που είμαστε μαζί, εχουν έρθει φορές που τον έχω πληγώσει πολύ! Τόσο που αν ήμουν στη θέση του ίσως και να είχα φύγει. Εγώ δεν είμαι τόσο δυνατή όσο εκείνος! Μέσα απο την αγάπη του γίνομαι κι εγώ δυνατή! για μένα, για εκείνον για την κορούλα μας...
Δύναμη μου δίνει αυτή η αγκαλιά.. αυτή που χώνομαι μέσα της κι αφήνω να βγουν τα δάκρυα μου, καυτά. Αυτή η αγκαλιά που με κρατάει τόσο κοντά του ώστε οι χτύποι της καρδιάς μου να μπερδεύονται με αυτούς της δικής του καρδιάς... και τότε ξέρω ότι αξίζει κάθε δυσκολία που συναντώ, κάθε βάρος που κουβαλάω. Αξίζουν όλα για τους ανθρώπους που αγαπώ, και πάλι είναι λίγα..
Κάποιες φορές θέλω να του ζητήσω συγγνώμη, εκεί έτσι όπως με κρατάει στην αγκαλιά του. Να του ζητήσω συγγνώμη που δεν είμαι εντάξει καμμιά φορά, που δεν είμαι πάντα δυνατή, που ξεσπάω σε εκείνον καμμια φορά, το άγχος και τις στενοχώριες άσχετες με εκείνον και την οικογένειά μας.. και όταν πάω να απολογηθώ, τότε με σφίγγει πιο δυνατά στην αγκαλιά του και μου ψιθυρίζει: "σσσσς, σε αγαπώ" και τότε ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά!
Μια τέτοια αγκαλιά απόψε πάνω στον καναπέ στο σαλόνι μας.. μια τέτοια αγκαλιά κι ένα γλυκό, τρυφερό φιλί στα μαλλιά μου έγιναν η αιτία να κλάψω από τύψεις, από χαρά, από αγάπη.. και τελικά να "ξελαφρώσω", να είμαι τώρα εδώ και να κάνω τα εν οίκω, εν δήμω μονο και μόνο επειδή είμαι περήφανη για τον άνθρωπο που έχω δίπλα μου και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.(κι επειδή κάποια από όσα έγραψα εδώ, θέλω να τα διαβάσει, γιατί δεν είμαι αρκετά δυνατή να του τα πω κοιτώντας τον στα μάτια)

Female lives- Λίλα

2011-09-17T12:40:00.000+03:00

Ήταν σχεδόν έτοιμη. Κοιτάχθηκε στον καθρέπτη, διόρθωσε λίγο το περίγραμμα των χειλιών της, τακτοποίησε μια ατίθαση τούφα μαλλιών που έπεφτε στο μέτωπό της, πήρα βαθιά ανάσα κι έφυγε. Κλείνοντας την πόρτα πίσω της άκουσε τον μαλλιαρό της γάτο να κλαψουρίζει παραπονιάρικα σα να ήξερε...
Έφτασε στο ραντεβού όπως πάντα 5 λεπτά νωρίτερα. Είχε μιαν ανησυχία σήμερα, περίεργο συναίσθημα, κρύφτηκε πίσω από την πικροδάφνη όπως πάντα και περίμενε. Σε λίγο τον είδε.. νέος όχι πάνω από 35, μελαχροινός, φαινόταν όμορφος, (σπάνιο φαινόμενο η ομορφιά στα ραντεβού της), κι όμως η ανησυχία ήταν εκεί βολεμένη στο στομάχι της και δεν έλεγε να ξεσφίξει τον κόμπο.
Ήρθε η ώρα να εμφανιστεί, πλησιάζει το νεαρό και χαμογελώντας του λέει: "Καλησπέρα, συγγνώμη που άργησα, είχε λίγο κίνηση". Εκείνος της χαμογέλασε χωρίς να μιλήσει, ένα νεύμα έκανε μόνο σα να έλεγε "όλα καλά". Τα πόδια της έτρεμαν ξαφνικά, και κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να σταθεί αξιοπρεπώς στα ψηλοτάκουνα γοβάκια της. Ο νεαρός της πρότεινε το μπράτσο του να τη στηρίξει εκείνη δέχθηκε και αφέθηκε να την οδηγήσει στο αυτοκίνητό του. Εκείνος γύρισε την κοίταξε κατάματα και της είπε: "είσαι πολύ όμορφη Λίλα, τα μάτια σου λάμπουν." Εκείνη χαμήλωσε το βλέμμα της και με τρομερή δεξιοτεχνία σκούπισε ένα μικρό διαμαντένιο δάκρυ που κύλησε στο μάγουλό της. χωρίς ο όμορφος συνοδός της να καταλάβει το παραμικρό. Μπήκαν στο αυτοκίνητο, εκείνη έβγαλε από την τσάντα της μια ασημένια ταμπακιέρα που έλαμψε στο φως του λαμπτήρα του δρόμου φωτίζοντας το όμορφο πρόσωπό της και το κατάλευκο ζουμερό ντεκολτέ της για μια τόση δα μικρή, φευγαλέα στιγμή, που όμως ήταν αρκετή για να κάνει το νεαρό που καθόταν στη θέση του οδηγού να νιώσει λίγο άβολα με τα όσα συνέβαιναν μέσα στο παντελόνι του..
Ξεκίνησε τη μηχανή του αυτοκινήτου του την ίδια στιγμή που ο αναπτήρας άναβε το τσιγάρο της, κοιτάχτηκαν για μια στιγμή και χαμογέλασαν αμήχανα, ξεκίνησε να οδηγεί, εκείνη δεν τον ρώτησε ποτέ που θα πήγαιναν, κι εκείνος ποτέ δεν της είπε. Στο ραδιόφωνο έπαιζε το "ακολουθώ" εκείνη σκεφτόταν την υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό της καθώς κοιταζόταν στον καθρέπτη της. "Τελευταία φορά! Απόψε θα είναι η τελευταία φορά!" Φτάσανε σε ένα όμορφο ερημικό μέρος μέσα στα δέντρα που είχε σαν θέα μια θάλασσα με την πιο όμορφη, την πιο μαγευτική φεγγαρόστρατα. Ο νεαρός αφού "τράβηξε" το χειρόφρενο "άρπαξε" την όμορφη κοπέλα την τράβηξε στο μέρος του, την ανασήκωσε με δύναμη αλλά προσεκτικά, την έβαλε να κάτσει πάνω του, ενώ με το αριστερό του χέρι κατέβασε το φερμουάρ του παντελονιού του. Μπήκε μέσα της κοιτάζοντας την στα μάτια βαθιά και το βλέμμα του σκοτείνιασε.. εκείνη για πρώτη φορά ένιωσε "κάτι".. για πρώτη φορά σε ένα τετοιο ραντεβού ένιωσε να δίνει και κάτι άλλο εκτός από το κορμί της.. ίσως λίγο ψυχή.. έσκυψε και τον φίλησε καθώς ένιωθε ρίγη στην πλάτη της κι εκείνον να σπαρταράει μέσα της.. αυτός της δάγκωσε δυνατά τα χείλη, την έσφιξε ακόμη πιο δυνατά επάνω του και την ώρα που έσπερνε ζωή μέσα της, της κάρφωσε ένα μαχαίρι στην πλάτη βαθιά.. και πήρε τη δική της.. "Τα φιλιά απαγορεύονται" είπε πάνω από το άψυχο σώμα της.. "και η γη πρέπει να "καθαρίσει" από 'σας τις πουτάνες!" Τράβηξε το μαχαίρι από την πλάτη της κοπέλας, καθάρισε τη λάμα του με ένα πανί, και μια σταγόνα αίμα που έμεινε την άφησε να στάξει πάνω στη γλώσσα του.. Καθάρισε προσεκτικά και τη λαβή.. έσπρωξε την άψυχη Λίλα στον γκρεμό κι έμεινε να κοιτάζει την πτώση του άψυχου κορμιού μέχρι που αυτό έπεσε στη θάλασσα.. Σήκωσε ψηλά στο το μαχαίρι και το πέταξε κι αυτό.. καθώς στριφογύριζε στην πορεία του προς τη θάλασσα, το φως του φεγγαριού έλαμψε πάνω στην κοφτερή λάμα και φώτισε στιγμιαία το πρόσωπό του.. ένα παγωμενο χαμόγελο στα χείλη κι ένα δακρυ στο μάγουλο...

{Η Λίλα φεύγοντας από το σπίτι της είχε ορκιστεί οτι αυτό ήταν το τελευταίο ραντεβού της σε αυτή τη δουλειά.. ειχε ήδη βρει δουλειά σε ενα κατάστημα και σε 2 μερες θα ξεκινούσε τη νέα της ζωη....
Ο νεαρός Δημήτρης (έτσι τον έλεγαν) είχε ορκιστεί οτι θα αφανίσει απο προσώπου γης τη "φάρα της πουτάνας" οπως ελεγε, η Λίλα ήταν το πρώτο του θύμα, το δεύτερο ήταν ο ίδιος του ο εαυτός λίγες ώρες αργότερα την ίδια νύχτα..}

Τζάμπα Μάγκας!

2011-05-27T10:41:00.000+03:00

Πριν 2 εβδομάδες περίπου, καθώς έκανα μια όμορφη βόλτα στο άλσος της περιοχής μου, μαζί με τη σκυλίτσα μου, μου "την έπεσε" ένας τοξικομανής (σε άσχημη κατάσταση, "τελειωμένος" που λέμε) με μια σύριγγα στο χέρι, απειλώντας με ότι αν δεν του δώσω χρήματα θα με "τρυπήσει" με τη σύριγγα η οποία υποτίθεται ήταν μολυσμένη με AIDS. Φυσικά αιφνιδιάστηκα, αλλά δεν τρόμαξα, προσπάθησα να τον αγνοήσω και τελικά καταλήξαμε να πιαστούμε στα χέρια.. με αποτέλεσμα να του ρίξω και μια στο κεφάλι με το λουρί του σκυλιού που είχα στο χέρι μου και να φύγει κακήν κακώς! Λίγα λεπτά μετά, ένιωσα πολύ άσχημα που τον χτύπησα γιατί ΞΕΡΩ ότι αν ήταν νηφάλιος, ή οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του, αντί του αδύναμου τοξικομανή εκείνη την ώρα θα ήμουν ΚΟΤΑ!, Κατά πάσα πιθανότητα θα του έδινα ό,τι είχα επάνω μου, και θα τον παρακαλούσα να μη με πειράξει ίσως και να έκλαιγα. Τώρα όμως, τον είδα που ήταν "κομμάτια" και "την είδα" παλικάρι! Ντράπηκα! Μετά σκέφτηκα ότι μπορούσα να τον τραυματίσω πολύ σοβαρά έτσι όπως τον χτύπησα με το λουρί με τον μεταλλικό κρίκο να τον βρίσκει στο κεφάλι. Σιχάθηκα τον εαυτό μου! Τηλεφώνησα στην αστυνομία, όχι για να καταγγείλω την "επίθεση", αλλά για να τους πω ότι κάποιον χτύπησα, ο οποίος δεν ήταν και σε καλή κατάσταση και που χώθηκε μέσα στο δάσος στο βουνό και ανησυχώ μήπως τον έχω χτυπήσει περισσότερο από όσο νομίζω και πάθει τίποτα σοβαρό ο άνθρωπος. Μου είπαν να μη φύγω από το σημείο και σε λίγα λεπτά ήρθαν 2 μηχανές και ένα περιπολικό, σύνολο 6 αστυνομικοί για κάτι τόσο απλό! Έμεινα άφωνη! ..Τους είπα τί έγινε, μου ζήτησαν να τους περιγράψω τον τύπο, το έκανα, αλλά συνέχεια τους τόνιζα ότι τον έχω χτυπήσει στο κεφάλι και φοβάμαι μήπως του έχω κάνει κάποια ζημιά... η απάντηση του ενός αστυνομικού αποστομωτική! "Ε, και; Τί φοβάσαι, θα σου πει κανείς τίποτα; καλά του έκανες" Έπεσα από τα σύννεφα! Πώς μπορεί να το λέει αυτό αυτός ο οποίος πληρώνεται απο εμένα αλλά και από τους γονείς αυτού του νεαρού για να μας προστατεύουν;; Του απάντησα ότι αν εμένα με χτυπούσε κάποιος στο κεφάλι θα ήθελα να "να του πει κάποιος κάτι" για να μη το ξανακάνει.. Δεν είμαστε ζούγκλα έχουμε κανόνες... και καθώς τα έλεγα αυτά, έρχεται κοντά μου ο μεγαλύτερος σε ηλικία αστυνομικός και μου λέει. "Κορίτσι μου, κατέβα από το ροζ συννεφάκι σου και πάτα στην πραγματικότητα... κανείς δε νοιάζεται γα τα πρεζάκια!"... έφυγα απογοητευμένη και γεμάτη σκέψεις από εκεί..Κυρίως τρομαγμένη απο τη συμπεριφορά μου, πώς εκμεταλλεύτηκα την αδυναμία του άλλου για να το "παίξω μαγκάκι".. πώς αυτό που έκανα εγώ το κάνουν τόσοι άλλοι σε εμένα.. Πώς τελικά βρίσκει τέλεια εφαρμογή το "δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται " σε κάθε μορφή ανθρώπινης σχέσης στις ήμερες μας.. Φυσικά και δεν έπρεπε κι εκείνος να κυκλοφορεί με μια σύριγγα και να απειλεί, θα μπορούσε αντί για εμένα να απειλήσει μια γιαγιούλα, μια έγκυο, ένα παιδί.. δε δικαιολογώ τον "δράστη", ούτε όμως και τη δική μου συμπεριφορά, κι εγώ παρανόμησα χτυπώντας τον και δεν ήμουν σε άμυνα, αφού σου λέω, τον καημένο "φου" του έκανες και έπεφτε...
Είμαι κι εγώ σαν τους άλλους, αυτούς που κοροϊδεύω, που δείχνω με το δάχτυλο σαν παραδείγματα προς αποφυγή. Είμαι κι εγώ σαν κι εσένα που όταν βρεις ευκαιρία και "πρόσφορο" έδαφος, θα δείξεις τη δύναμή σου έναντι κάποιου άλλου πιο αδύναμου από εσένα.. ίσως έναντι εμού.. και μετά θα κλαίγομαι και θα παραπονιέμαι που με εκμεταλλεύτηκες, που με αδίκησες, που ήσουν κακός απέναντί μου.. πόσο κακός είσαι! Και μετά όταν θα βρω ευκαιρία σε κάποιον πιο αδύναμο από εμένα θα κάνω επίδειξη της δικής μου δύναμης, θα εκμεταλλευτώ εγώ κάποιον άλλον, θα αδικήσω έναν τρίτο, όπου με παίρνει πάντα.. όπως κι εσύ. Σε εσένα θα κάνω την κότα, και μετά θα κλαφτω μπας και κερδίσω καμιά συμπάθεια, κι εσύ σε μένα θα βγάλεις τη δύναμή σου σε κάποιον άλλον όμως θα είσαι κότα.. Μαλάκες είμαστε όλοι.. κι εγώ κι εσύ... κωλόπαιδα, καθίκια που κανιβαλίζουμε στην πρώτη ευκαιρία..
Τζάμπα Μάγκες!

Α beautiful day!

2011-05-23T01:58:00.001+03:00

Σήμερα ήταν μια όμορφη μέρα! Το πρωί με την οικογένεια βόλτα σε κοντινό πάρκο, παιχνίδι μέχρι τελικής πτώσης με αποκορύφωμα το σκαρφάλωμα και των τριών μας σε ένα δεντρόσπιτο όπου κάναμε ένα μίνι πικ νικ και καταστρώσαμε τα σχέδια για το υπόλοιπο της ημέρας. Το απόγευμα και ώς το βράδυ μια πολύ καλή παρέα ήρθε να μονιμοποιήσει το χαμόγελο στα χείλη μου!

Θυμάστε πριν 2-3 χρόνια που με μια πολύ καλή και χαρούμενη παρέα έπαιρνα τα βουνά; Ε κάποιοι και κάποιες από αυτή την παρέα με επισκέφθηκαν και κάναμε μια μεγάλη τρεχαλοβόλτα στο δικό μου το βουνό.. τον Υμηττό! Πέρασα καταπληκτικά! Γέλια, πειράγματα, ατάκες..αναμνήσεις, κουτσομπολιά! Ήταν απίστευτο! Στη διαδρομή μας συναντήσαμε και ό,τι μπορείς να φανταστείς! Πέρδικες, κότσυφες, χελώνες σε μέγεθος βράχου, αλεπούδες μέχρι και τσακάλι! (εκεί είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει κιόλας και το τσακαλάκι μας έδωσε μια επιπλέον ώθηση να επιστρέψουμε στον πολιτισμό!) Εντυπωσιάστηκα πολύ με τις πέρδικες.. έχουν εξημερωθεί πλήρως θαρρώ! Περάσαμε από δίπλα τους κάνοντας και αρκετό θόρυβο μπορώ ναπώ.. και ούτε που μετακινήθηκαν! Γύρισα στο σπίτι γεμάτη όμορφα συναισθήματα (και πολύ σκόνη, χαρακτηριστικό είναι ότι τα πόδια μου είχαν άλλο χρώμα από το λάστιχο της κάλτσας και πάνω, για να μην αναφέρω το χρώμα του νερού στη μπανιέρα που έτρεχε από πάνω μου κάνοντας ντους γιατί για μια αξιοπρέπεια ζούμε) αλλά και όμορφες εικόνες! Η Αθήνα από ψηλά είναι όμορφη.. πολύ όμορφη.. μόνη παραφωνία κατά το σούρουπο ήταν κάποιες σειρήνες "ο ήχος του κακού"...
Γενικά είχαμε πολύ πλάκα.. ειδικά σε κάτι ανηφόρες όπου στην πραγματικότητα προσποιούμασταν ότι τρέχουμε.. Ή μετά σε κάτι κατηφόρες που άρχισαν οι γλίστρες και στο τσακ κάποιοι απέφυγαν το φαινόμενο "ντόμινο" . Το σίγουρο είναι ότι με τα γέλια μας και τις φωνές μας ανησυχήσαμε τους μόνιμους και νόμιμους κατοίκους του βουνού.. ίσως γι αυτό μας έστειλαν τον τσάκαλο να μας συνετίσει.. αλλά τελικά πιο αποτελεσματικά ήταν τα κουνούπια.. αφού αυτή τη στιγμή που πληκτρολογώ αυτές τις γραμμές το σώμα μου σε πολλά σημεία είναι "πουά" από τα τσιμπήματα!
Οκ, ναι, το κείμενο είναι λίγο ασυνάρτητο.. όπως είμαι κι εγώ γενικά αλλά τον τελευταίο καιρό λίγο παραπάνω. Αλλά το νόημα βγαίνει ε; Επίσης σημειώνω ότι η φωτογραφία με τη διαδρομή των που ακολουθήσαμε "ανέβηκε" μόνο και μόνο επειδή προσπαθώ εδώ και ώρα να τη στείλω με μέιλ στον Γιάννη να δει πού τραβήχτηκε η αδελφή του, σε ποια κατσάβραχα, αλλά δε πάει με τίποτα και πρέπει να κοιμηθώ κάποια στιγμή η καημένη ε; Συγχωρέστε με λοιπόν οι λοιποί! Ευχαριστώ !
Πέρα από την πλάκα όμως και του ασυνάρτητου της αναρτήσεως αυτής.. θέλω πραγματικά να ευχαριστήσω όλους αυτούς που σήμερα με έκαναν τόσο χαρούμενη.. Είχα ξεχάσει πόσο ανάλαφρος νιώθει ο άνθρωπος όταν γελά!

Diamonds and rust

2011-05-18T00:50:00.000+03:00

Μου είπαν "φταίει" το φεγγάρι...η πανσέληνος. Εγώ ξέρω όμως ότι φταίει μόνο η καρδιά μου, η αγάπη μου, και το γεγονός ότι ακόμη δεν το "έβγαλα" από μέσα μου. Έχει περάσει περισσότερο από ένας χρόνος κι όμως είναι σα να ήταν χθες. Ακόμη έχω "νωπά" τα αρώματα τους... Αψύ κι αλμυρό, αντρίκιο του Ρομάν, γλυκό, καλοκαιρινό και φρουτενιο της Κατερίνας, μα πιο πολύ θυμάμαι αυτό το άρωμα της μικρής.. το κεφαλάκι της "μύριζε μωρό".. μυρωδιά των αγγέλων.. έτσι όπως μονό τα μωρά μυρίζουν.. παράδεισο! έρχονται στο μυαλό μου εικόνες, φωνές, γέλια, στιγμές. Όλες με αρώματα αγάπης, φιλίας, ζεστασιάς. Όταν τους έχασα, έχασα ένα κομμάτι μου, έχασα λίγο από τον εαυτό μου, έχασα τη δύναμή μου. Ακόμη και τώρα, πάνω από ένα χρόνο μετά η απορίες μου δεν έχουν φύγει. Πόνεσαν; τρόμαξαν, υπέφεραν; γιατί; γιατί.. γιατί; Κλείνω τα μάτια μου και ερχονται εικόνες.. οι τελευταιες τους στιγμές, σα να θέλω να τιμωρήσω τον εαυτό μου που δεν ήμουν εκεί.. που δεν ήμουν δίπλα τους, που θύμωσα που δεν απαντούσαν στο τηλέφωνο.
Θυμάμαι την πρώτη στιγμή της μικρούλας μας στον κόσμο, ήμουν εκεί! Την πρώτη της ανάσα, το κλάμα της που έγινε δάκρυ χαράς για εμάς! Τα όνειρα που κάναμε για τη ζωή της, πώς αναρωτιόμασταν και φανταζόμασταν την πρώτη της λεξούλα, τα πρώτα της βήματα, που δεν πρόλαβε ποτέ να κάνει..., πώς μου υπόσχονταν όταν έφυγαν για τη Γαλλία ότι "καμιά απόσταση δεν είναι αρκετή για να μας χωρίσει!"
Κι όμως μια απόσταση δεν την είχαμε υπολογίσει.. και τελικά μας χώρισε...

Μου είπαν πως φταίει το φεγγάρι που πονάω τόσο πολύ απόψε και βγήκα να το κοιτάξω κατάματα να του ζητήσω το λόγο. Και καθώς κοίταξα εκεί ψηλά σα να τους είδα και τους τρεις να μου χαμογελούν, ανάμεσα στα άστρα και το φωτεινό φεγγάρι όπως τους αξίζει! Για μια στιγμή πίστεψα ότι μπορώ να πετάξω ψηλά και να φτάσω εκεί, να τους πάρω και να τους φέρω πίσω.. κοντά μου.. για μια στιγμή μονάχα, γιατί αμέσως μετά κατάλαβα ότι είμαι ανύμπορη, Μπήκα μεσα κι έβαλα το cd, αμεσως το αγαπημενο μας τραγούδι, το τραγούδι που αγκαλιασμενοι σφικτά και οι τρεις κλάψαμε απο ευτυχία όταν μαθαμε ότι το μωράκι είχε "γαντζωθει" για τα καλα μέσα στη μανούλα Κατερίνα κι έδινε το δικό του αγωνα να μεγαλώσει και να ειναι γερό και δυνατό για να έρθει να μας συναντήσει σε λίγους μήνες. Αυτού του τραγουδιού τους στίχους καναμε ύμνο μας, και αυτούς στους στιχους ψιθυρίζω καθε φορά που τους σκέφτομαι, όπως και τωρα που κόμπος στο λαιμό δε λεει να φύγει, που τα δάκρυά μου δίνουν γευση αλμυρή στο κόκκινο κρασί, πο υ τα ματια μου θολώνουν και μετα βίας μπορω να δω τα γραμματα να χοροπηδάνε στην οθόνη του υπολογιστή.. αυτούς τους στίχους που είναι η αλήθεια μου, η αλήθεια μας...

"It's all come back too clearly, Yes!!! I loved you dearly....."

Τοίχοι

2011-05-06T01:39:00.003+03:00

Από τη μέρα που παντρεύτηκαν οι γονείς μου πριν 38 χρόνια και μέχρι σήμερα το απόγευμα έμεναν στο ίδιο σπίτι. Όχι δεν ήταν δικό τους το νοίκιαζαν, επί 38 ολόκληρα χρόνια. Εκεί γέλασαν, έκλαψαν, γέννησαν τα παιδιά τους θρήνησαν τους γονείς τους, έντυσαν τις κόρες τους "νυφούλες" όλα εκεί!
Γιατί τώρα στα ξαφνικά μετά από τόσα χρόνια το άφησαν; τί να σου πώ.. εν μέρει θύματα της "κρίσης"! Κάτι που ο ιδιοκτήτης μετά από 40 χρόνια αποφάσισε ότι θέλει να το ανακαινίσει και να το πουλήσει, κάτι που οι γονείς μου μόνο με την αναπηρική σύνταξη του πατέρα μου (η μητέρα μου βλέπεις είναι ακόμη νέα, μπορεί να έχει συμπληρώσει τα "ένσημα" αφού δούλευε από τα 16 της αλλά όχι το όριο ηλικίας), δύσκολα μπορούσαν να νοικιάσουν άλλο σπίτι, λίγο που του "καρφώθηκε" στο μυαλό του ξεροκέφαλου πατέρα μου να πάει να μείνει μόνιμα στο νησί αδιαφορώντας για τα προβλήματα υγείας που έχει και τις δυσκολίες που θα προκύψουν, παρακάμπτοντας την επιθυμία της μητέρας μου να μείνουν εδώ "κοντά στα εγγόνια τους" .. αποφασίστηκε να αφήσουν την πόλη και να ζήσουν στο χωριό.
Ίσως να μην είμαι αντικειμενική με τον πατέρα μου, αφού από την εφηβεία μου είχε σημειωθεί μεγάλη ρήξη στη σχέση μας σε τέτοιο βαθμό που πιστεύω ότι και οι δυο ανεχόμασταν ο ένας τον άλλον για χάρη της μητέρας μου και όχι πάντα με επιτυχία. Νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον.. αλλά δεν αντέχουμε ο ένας τον άλλον.. περίεργη σχέση.. Όμως εξακολουθώ να του "χρεώνω" ότι μου στερεί, αυτή τη στιγμή που τη χρειάζομαι πολύ, τη μαμά μου.. και κακά τα ψέμματα όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο πολύ νοιώθουμε οτι "στενεύουν" τα περιθώρια και φοβόμαστε ότι δε θα μας φτάσει ο χρόνος να καλύψουμε τα κενά που άφησαν τα προηγούμενα χρόνια.. τότε που η μαμά δούλευε και μετά το απόγευμα φρόντιζε το σπίτι και και ποτέ δεν είχε χρόνο να βγει μια βόλτα να ξεσκάσει, ή αργότερα που εκείνη είχε περισσότερο χρόνο για εκείνη και για εμάς αλλά εμείς είχαμε μεγαλώσει και προτιμούσαμε να περνάμε το χρόνο μας με τους φίλους μας παρά με εκείνη.. και τώρα που πήγαμε να αναπληρώσουμε τα κενά.. "τσούπ" μου την άρπαξε μέσα από τα χέρια ο εγωιστής πατέρας μου..
Η απώλεια που νοιώθω είναι μεγάλη.. κι αυτό γιατί δεν πάνε σε ένα μέρος κοντινό να πεις θα πάω ενα σαββατοκύριακο να τους δω και θα έρχονται κι εκείνοι.. οχι! Πάνε στο νησί.. 12 ώρες με το καράβι, άντε 8-9 ώρες με το "γρήγορο".. δύσκολες οι μετακινήσεις και το κόστος υψηλό... δεν είναι όμως μόνο ότι αποχωρίζομαι τους γονείς μου.. είναι ότι αποχωρίστηκα κάθε τι "απτό" από την μέχρι τώρα ζωή μου, αφού σήμερα το απόγευμα πάτησα το πόδι μου για τελευταία φορά στο σπίτι που γεννήθηκα, μπουσούλησα, περπάτησα για πρώτη φορά.. Στο σπίτι που έμαθα να γράφω τα πρώτα μου γραμματάκια, που ειδα όνειρα όμορφα και γλυκά τις νύχτες και που κάποιες άλλες με ξύπναγαν τρομαγμένα άσχημοι εφιάλτες. Σα να έκλεισε ένας τόμος βαρύς και να μπήκε στο ψηλότερο ράφι της βιβλιοθήκης..
Η στιγμή που "αποχαιρέτισα" το σπίτι ΜΟΥ, το πατρικό μου, ήταν για μενα τόσο δυνατή σα να κήδευα κάποιον που αγαπώ πολύ..
Πόσο απίστευτα μουντό και αποπνικτικό μου φάνηκε έτσι άδειο όπως ήταν.. πόσο θλιμμένοι ήταν οι τοίχοι, λες και δάκρυσαν.. Αυτοί οι τοίχοι πόσα έχουν δει και πόσα έχουν ακούσει.. πόσα πράγματα έχουν κρατήσει μέσα τους, για πόσα χρόνια μας προστάτευαν από κρύα, χιόνια και βροχές, αλλά και από καύσωνες και δυνατούς νοτιάδες... Πόσα μυστικά έχουν κρατήσει.. πόσες πόζες δεν χουν φιλοξενήσει πάνω τους.. και τώρα... άδειοι και βουβοί! Βρώμικοι και θλιμμένοι λές και ήθελαν να με καταπιούν όταν πήγα να αφήσω το κλειδί για τον ιδιοκτήτη...Έμοιαζε το σπίτι εγκαταλειμμένο κι ας ήταν μόνο 2 ώρες που είχαν φυγει για πάντα από εκεί οι τελευταίοι του ενοικιαστές..
Λες και άκουσα το πρώτο μου κλάμα, σα να είδα τη μικρή μου αδερφή να μπουσουλάει στην κόκκινη φλοκάτη, ειδα τη γιαγιά μου να μας λέει παραμύθια στην πολυθρόνα του σαλονιού, τη μητέρα μου να κεντάει στον καναπέ έχοντας μια μεγάλη κούπα μοσχομυριστό ελληνικό καφέ δίπλα της στο τραπεζάκι.. Είδα τους πρώτους μου έρωτες που τους "έμπασα" λαθραία όταν οι γονείς έλειπαν για Σαββατοκύριακο, είδα τις μερες και τις νυχτες που ξενυχτούσαστο γραφείο μου προσπαθώντας να καταλάβω αυτά τα ρημάδια τα ολοκληρώματα, είδα τις φίλες μου να με "ντύνουν νυφούλα", είδα την κόρη μου και τον ανιψιό μου να μπουσουλάν εκεί που μπουσουλούσαμε εγώ και η αδερφή μου.. έγινα πάλι μωρό, παιδί, έφηβη, γυναίκα μέσα σε λίγες στιγμές που μπήκα στο άδειο διαμέρισμα..
Ήθελα να αγκαλιάσω τους τοίχους που με μεγάλωσαν.. και που δε θα τους ξαναδώ..
μα είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να αγαπώ τόσο πολύ μια χούφτα τοίχους;...

Εύχομαι αυτοί οι τοίχοι, τώρα που θα ανακαινιστούν να δώσουν τόση χαρά, όση έδωσαν και σε έμενα όλα αυτά τα χρόνια, στον επόμενο που θα βρει ζεστασιά στην αγκαλιά τους!

Παράσιτο ή ξενιστής;

2011-04-29T03:01:00.001+03:00

"Γενικά παράσιτο στη Βιολογία χαρακτηρίζεται ο οργανισμός (ζωικός ή φυτικός) που ζει και αναπτύσσεται μαζί και σε βάρος άλλου οργανισμού, που χαρακτηρίζεται ξενιστής, από τον οποίο και τρέφεται με τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες"... μπλα.. μπλα.. μπλα.... ωπ! Να κάτι πραγματικά ενδιαφέρον.." Μεταξύ ξενιστή και παρασίτου μπορεί να υπάρξει συνεξέλιξη...
Τί είναι η συνεξέλιξη; " Στην επιστήμη της Βιολογίας ο όρος συνεξέλιξη (coevolution) αποδίδει την ταυτόχρονη εξέλιξη μη συγγενών οργανισμών λόγω ιδιαίτερου δεσμού που συμβαίνει μεταξύ τους. Για παράδειγμα άνθη και έντομα, που τα πρώτα γονιμοποιούνται από τα δεύτερα και τα δεύτερα τρέφονται από τα πρώτα, παρασιτα και ξενιστές, στις περιπτώσεις εκείνες της αναγκαίας συμβίωσης, καθώς και οποιαδήποτε άτομα (οργανισμοί) μιας συμβιωτικής σχέσης."
Ω ρε μάνα.. αυτό το τελευταίο με τσάκισε...
"ιδιαίτερου δεσμού" σου λέει..πιθανοί τέτοιοι είναι οι παρακάτω:
γονέας- παιδί
αδελφός/η- αδελφή/ος
συναδελφος-συνάδελφος
σύζυγος-σύζυγος
και μετά σου πετάει και ένα "αναγκαίας συβίωσης" και σε αποτελειώνει..
πότε ειναι αναγκαία η συμβίωση;
εισαι ακόμη ανηλικος και υποχρεωτικά ζεις στο σπίτι των γονιων σου, εσυ νιωθεις ότι "πνιγεσαι" και οτι δε σε καταλαβαίνει κανείς, θέλεις να ζησεις και να γευτείς τη ζωή που απλώνεται μπροστά σου και οι γονείς σου δε σε αφήνουν, από την άλλη οι γονείς, καταλαβαίνουν αυτη σου τη δίψα, χαίρονται που δεν εισαι "μωροχαυλο" αλλα φοβούνται ότι ο υπερβολικός σου ενθουσιαμός η αγνοια κινδύνου, και η
δικαιολογημένη λόγω ηλικίας επιπολαιότητα σου θα σε οδηγήσουν σε μονοπάτια επικίνδυνα και θα βλάψεις τον εαυτό σου! Εσύ λες: "Δε θα κλείσω τα 18; την ίδια μερα θα φυγω απο εδω μέσα!!"
οι γονείς σου λένε: "Πού θα παει; θα μεγαλώσει και θα με καταλάβει, θα ανοιξει τα φτερα του θα φυγει απο εδω και τοτε θα δει ότι ειχα δικιο.."
Αναγκάια συμβίωση είναι και με τα αδελφια αφού βρισκόμαστε κάτω από την ίδια στεγη αυτή των γονιών μας..Και ναι, υπάρχουν αδέλφια που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, αυτό δε σημαίνει οτι δεν αγαπαν ο ένας τον άλλον.. απλά ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ, ειναι διαφορετικοί χαρακτήρες, διαφορετικές νοοτροπίες, διαφορετικοί άνθρωποι...
Εξίσου αναγκαία ειναι η συμβίωση στον χωρο εργασίας με τον μαλάκα συνάδελφο που δε μπορούμε να συννενοηθούμε (κι αυτός μαλάκα σε λέει μην αγχώνεσαι) μπορείς να τον αποφύγεις; όχι! Υπομονή κάνεις, καταπιέζεσαι, συσωρεύεται αυτή η ένταση και πας σπίτι σου και ξεσπάς σε όποιον αναγκαστικά συμβιώνει μαζί σου.. π.χ. ο/η σύζυγος σου. Ναι είναι φορές που ακόμη και τα πιο ειδιλιακά και πετυχημένα ζευγάρια νιωθουν ότι αναγκαστηκά βρισκονται κάτω απο την ίδια στέγη με τον/την άχρηστο/η που έχουν δίπλα τους. Σε κάποιους ειναι "στιγμιαίο και παροδικό", και μετά απο λίγες ώρες, μέρες, άντε βδομάδες το πολύ τους περνάει και ευγωνομούν την καλή τους τύχη που εχουν τέτοιον άνθωπο δίπλα τους, κουρνιασμένοι στην αγκαλιά του συντρόφου. Για κάποιους άλλους ειναι είτε μόνιμο, έιτε τόσο συχνό που μοιάζει μόνιμο. Γιατι δεν "τα σπάνε;" και επιμένουν στην "αναγκαία συμβίωση"; λόγοι και δικαιολογίες πολλές.. πχ παιδιά.. όλοι εξω απο το χορό λεμε ένα "για το παιδί ειναι καλύτερο να ζει με δυο ήρεμους κι ευτυχισμένους γονείς κι ας είναι χώρια, παρα με δυστυχησμένους γονείς και μέσα σε μια οικογένεια" Θεωρητικά ναι! έτσι ειναι.. ή θα έπρεπε να είναι.. στην πράξη όμως;; ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ, γιατί ακόμη κι αν το παιδί το αποδεχτεί το γεγονός και βρει τους ρυθμούς του, οι γονείς όσο και να θελουν να το αποφύγουν γίνονται ενοχικοί, και κάνουν πράγματα που δνε πρέπει, λειτουργούν σπασμοδικά και αποσυντονίζεται το ίδιο το παιδί.. να μη σου πώ τί γίνεται όταν το παιδί σου, το σπλάχνο σου, βρεθει να μεγαλώνει με την πρώην σου αλλά πια και με το νυν της πρώην.. που αποφασισαν να μεινουν και μαζί.. ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ, εσύ να το βλέπεις κάθε Τεταρτη και κάθε δευτερο Σαββατοκύριακο κι αυτός ο χλεχλές να είναι μαζί του κάθε μέρα και νύχτα και να έχει και λόγο στην ανατροφή του.. (και μη μου λετε εμενα τωρα για πολιτισμένα διαζυγια κλπ.. γιατι όσο και να το παλέψουμε "Σουηδοί" δε γινόμαστε) ας μην αναφερω πώς γινεται το στομάχι κόμπος όταν εσύ η μαμά του παδιού σου το έχεις πάει στο πάρκο για παιχνίδι ας πούμε και μες την τρελή χαρά, προτείνεις να πάτε για φαγητό και μετά για παγωτό και παιρνεις την αποστομοτική απάντηση: "Λυπάμαι μανούλα δε μπορώ, η μαμα-Τίνα θα φτιάξει κανελόνια το βραδυ και δε θέλω να χασω το δέιπνο" Η μαμά-Τινα!!! ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΜΑΜΑ ΣΟΥ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ ΕΓΩΩΩ θελεις να ουρλιάξεις, αλλά λόγω πολιτισμού, αντ αυτού χαμογελάς και χαιρετας ευγενικά τη μαμα-Τινα όταν έρχεται να πάρει το παιδί σου με το αυτοκίνητο του πρώην σου που δυο χρόνια πριν διαλλέγατε μαζί χρωμα στην αντιπροσωπεία!
Αλλος λόγος της "αναγκαίας συμβίωσης" είναι οικονομικός.. πού να πας να συντηρίσεις σπίτι μόνος σου με 800 ευρώ; "Και τόσα δάνεια που πήραμε μαζί; δε βγαίνω μάνα μου δε βγαίνω θα κάτσω εδώ και όταν μου κάτσει η προαγωγή την έκανα με ελαφρά!" μαλακίες εκεί θα μείνεις.. το ξέρεις κι εσύ, το ξέρουμε όλοι!

Ετσι λοιπόν καταλήγουμε ότι όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε ζήσει εις βάρος κάποιου άλλου (παρασιτα) ή έιχαμε ανεχθεί κάποιον άλλον να ζει εις βάρος μας (ξενιστές) αλλά αυτό που μας τρομάζει να παραδεχτούμε είναι η συνεξελιξη..ότι κατα βάθος δηλαδή είμαστε αρκετά κλαψομούνιδες ωστε να χρειαζόμαστε ένα παρασιτο να ζει εις βάρος μας για να ειμαστε καλά και όχι μόνοι, ή ότι είμαστε αρκετά κάφροι, ώστε να γουσταρουμε να κανουμε τη ζωή ποδήλατο του άλλου, να τον ξεζουμίζουμε για να αποδέιξουμε ότι είμαστε "κελεπούρια" και σαφώς καλύτεροι του... όπως και να το δέις κι ακόμη κι αν εναλάσσονται οι ρόλοι.... ένα ειναι σίγουρο... "DDT που μας χρειάζεται!"

Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος..

2011-04-13T00:14:00.001+03:00

Θυμάστε που έλεγα πάλι από εδώ για έναν αγώνα στον οποίο ήθελα να μπω για να ξεπεράσω τον εγωισμό μου ξέροντας από την εκκίνηση ότι είμαι η χειρότερη όλων; Ο ίδιος αγώνας για τον οποίο είχα αμφιβολίες για το αν θα έπρεπε να το τολμήσω τελικά, απροετοίμαστη ούσα και τις οποίες αμφιβολίες υπερκάλυψε η υπόσχεση στη Μιχαέλα ότι θα της φέρω πίσω το μετάλλιο του τερματισμού. Αυτός ο "μυστικός" (το "μυστικός" γιατι ήταν ελάχιστοι οι άνθρωποι που ήξεραν ότι σκόπευα να συμμετέχω) αγώνας, ήταν ο 6ος Μαραθώνιος "Μεγας Αλέξανδρος" που έγινε την Κυριακή που μας πέρασε.. συνδέοντας τα 2 αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αυτό στη γενέτειρά του την Πέλλα, με εκείνο στην παραλία της Θεσσαλονίκης δίπλα από το Λευκό πύργο. Και τελικά ήμουν εκεί.. στη γραμμή εκκίνησης και μετά από πολλά βάσανα (δεν ειναι υπερβολή) και στη γραμμή του τερματισμού.
Ακόμη δεν είμαι σίγουρη αν είναι μια εμπειρία που θέλω να θυμάμαι ή να την ξεχάσω και να μην ξανασχοληθώ ποτέ μαζί της...ειλικρινά δεν είμαι σίγουρη αν τελειώνοντας την ανάρτηση θα πατήσω το πλήκτρο "δημοσίευση" ή "αποθήκευση", αν όχι διαγραφή...
Ξεκίνησα από εδώ για τη Θεσσαλονίκη χωρίς ιδιαίτερη πίστη ότι θα τα καταφέρω και όχι γιατι μεμψιμοιρώ ή πάσχω απο αυτοπεποίθηση.. δεν είχα πίστη γιατί ήξερα ότι ΔΕΝ είχα προετοιμαστεί σχεδόν καθόλου. Διάφοροι λόγοι και παράγοντες με κράτησαν μακρυά απο προπονήσεις, και μου "αφαίρεσαν" τον ενθουσιασμό και τη διάθεση για κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτα όμως ειχα και λόγους να το προσπαθήσω και να το παλέψω, λόγους προσωπικούς και ανομολόγητους ακόμη και σε πολύ δικούς μου ανθρώπους.
Ξεκίνησα το πρωί της Κυριακής από το ξενοδοχείο (χωρίς να έχω κοιμηθεί σχεδόν καθόλου ομολογώ) για το σημείο του τερματισμού από όπου τα λεωφορεία της διοργάνωσης θα μας μετέφεραν στην Πέλλα για την εκκίνηση. Στη διαδρομή κοιτούσα έξω απο το παράθυρο και προσπαθούσα να με φανταστώ μετά από λίγες ώρες να περνάω από εκεί τρέχοντας. Όμως πιο έντονο ήταν το "δεν θα τα καταφέρω" παρά το "σε λίγο θα καταπιώ την άσφαλτο". Έφτασα στην εκκίνηση φοβισμένη και ανασφαλής. Εκεί κοιτάζοντας τα λεωφορεία που θα επέστρεφαν στη Θεσσαλονίκη μεταφέροντας τα πράγματα μας μπήκα στον πειρασμό να ζητήσω να με πάρουν κι εμενα μαζί.. μέχρι την τελευταία στιγμή που ειπα στη φωνούλα μεσα στο κεφάλι μου "όποιος εχει αντίρρηση για αυτή τη διαδρομή ας μιλήσει τωρα, αλλιώς να σιωπήσει για πάντα!" και σιώπησε.. κι εγω "χάθηκα" λίγο σε σκέψεις δικές μου μέχρι τη πιστολιά του αφέτη.. "πάμε κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει!" Έτσι ξεκίνησα.. η διαδρομή ξεκινούσε με ένα πολύ κατηφορικό κομμάτι περίπου ενός χιλιομέτρου. Ειχα πει πως πρέπει να ειμαι πολύ πολύ προσεκτική και να κανω οικονομία δυνάμεων κι ετσι δεν αφησα την κατηφόρα να με παρασύρει.. με αποτέλεσμα να με προσπερνάνε ο ένας μετα τον άλλον σχεδόν όλοι απο τους ελάχιστους δρομεις που ειχα πίσω μου, αφού παντα ξεκινώ προς το τελος της "ουρας". Η μοναξια άρχισε νωρίς, σκέφτηκα. Aλλά δε με πτόησε ιδιαίτερα.. έξαλλου μόλις μπήκα στην ευθεία και "κλείδωσα" στο ρυθμό μου μπήκα πάλι στο γκρούπ των αργών. Όλα πήγαιναν καλά σχετικά, και εκεί λίγο πριν το 17ο χιλιόμετρο "πηρα αέρα" και πίστεψα ότι θα κατάφερνα να τερματίσω αλλα και ίσως να το έκανα αυτο σε λιγότερο από 5 ώρες.. Σε όλη τη διαδρομή φυσούσε αέρας δαιμονισμένος, που με έκανε να μπερδεύω τα πόδια μου, σε κάποια σημεία ήταν τόσο δυνατός που ενώ ήταν ευθεία ένιωθες ότι ανέβαινε μια μεγάλη ανηφόρα, με κούρασε και σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να "κόψω" λίγο ακόμη.. και ας πάει στο καλό το 5ωρο, εδω μεχρι πριν δυο ώρες δεν ήθελα να ξεκινήσω κάν, μην είμαι κι αχαριστη. Εδω και ώρα ειχα μπροστά μου σταθερα μια κοπέλα. Την πρόλαβα και αποφάσισα να "κολλήσω" δίπλα της κι έτσι κι έγινε.. χαιρετηθήκαμε.. συστηθήκαμε και συνεχίσαμε.. δίνοντας κουράγιο η μία στην άλλη όποτε το χρειαζόμασταν, περάσαμε τον ημιμαραθώνιο μαζί, με άνεση σχετικά αν εξαιρέσεις τον αέρα ο οποίος μας παιδευε αλλα μάλλον μας έκανε και καλό αφού δεν άφηνε τον ηλιο να μας δείξει για τα καλα τα δόντια του. Γύρω στο 25ο χλμ χωριστήκαμε..η Μαρία, έτσι την έλεγαν τη νεαρά, εμεινε λίγο πιο πίσω.. σταμάτησα να μεινω μαζί της.. μου λεει "θα περπατήσω λίγο κουράστηκα, φυγε και θα σε προλάβω παρακάτω". Συνέχισα, λίγο πιο κάτω όμως στο 28ο χλμ.. αρχισα να νοιωθω πολύ απότομες αλλαγες στο σωμα μου, στις δυνάμεις μου στη διάθεση σε όλα μου.. το μυαλό μου άρχισε να μου φωνάζει "παρατα τα!" πονάς, δεν θα τα καταφέρεις εχεις σχεδόν 15 χιλιόμετρα μπροστά σου.. καταφερα να του αντισταθώ, έβγαλα κι ένα τζελάκι από το τσεπάκι του κολάν μου και το έφαγα, ήπια νερακι και συνέχισα. Δε ξερω αν στην πραγματικότητα τα τζελάκια αυτά δίνουν το "boost" ενέργειας που χρειαζόμουν εκείνη την ώρα ή αν ήταν απλά placebo, αλλά αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι το 30 το πέρασα σχεδόν πετώντας.. με το κορμί μου ευθυτενές και όχι σκυφτό, με άνεση, με δύναμη.. και με αιδιοδοξία για το υπόλοιπο της διαδρομής. Βέβαια αυτό το "energy boost" όπως ήρθε έτσι κι έφυγε.. και όπως με "ανέβασε" έτσι "έπεσα" πάλι κάπου εκεί κοντά στο 33ο χλμ. Τα πόδια μου είχαν αρχίσει να βαραίνουν, τα νύχια από τις μεγάλες κατηφόρες και το πρήξιμο των ποδιών μου χτυπούσαν στο μπροστινό μέρος των παπουτσιών μου και είχαν αρχίσει να διαμαρτύρονται έντονα. Άρχισα να μου μιλάω.. φωναχτά.. με παρότρυνα, με έβριζα.. μου ΄πδινα κουράγιο.. "ελα πάμε.. το'χεις γαμώ την τρέλα μου! Το 'χεις λέμε!" Με πολύ πόνο έφτασα στο 38ο χλμ της διαδρομής.. εκεί καταλαβα από τη μεταλλική γευση στο στόμα ότι είχα ματώσει τα χείλη μου από το σφίξιμο..έβαλα το δάχτυλό μου, ναι ήταν όντως αίμα. (όχι πλημμύρα μη φανταστείς.. λίγο αιματάκι). Το 38ο ήταν το "μεγαλύτερο" για μενα χιλιόμετρο.. δεν τελείωνε με τίποτα..έψαχνα να δω το ταμπελάκι με το μαγικό 39 γραμμένο, αλλα μάταια. Είχα αρχίσει να νοιώθω "άδεια", το κορμί δε στεκόταν έυκολα όρθιο.. καμπούριαζα, πονούσα παντού μέχρι και τα μαλλιά μου νομίζω ότι πονούσαν εκείνη την ώρα... σερνόμουν στην κυριολεξία.. έφτασα στο 39 άρχισα να κλαίω... 3 μόνο χιλιόμετρα έμεναν και δεν μπορούσα να τα βγάλω.. ήταν άδικο!! Σταμάτησα κι έσκυψα στηρίζοντας τα χερια μου στα πόδια μου.. τα μάτια μου έκλειναν.. άρχισα να περπατάω ψιλοτρεκλίζοντας σα να ειχα κατεβάσει μια νταμιτζάνα κρασί, προσπάθεια να τρεξω πάλι.. ΑΔΥΝΑΤΟ! σύρθηκα μέχρι τη στροφή που με ευθυγράμιζε με τον τερματισμό, ε.ιχα μπει στην παραλιακή οδό και στο 40 χιλιόμετρο κι έμεινα εκεί! Εκλαιγα σα μωρό παιδί.. με αναφυλητά, έβλεπα τον πύργο κι έκλαιγα.. ήταν κρίμα να μη τα καταφέρω..ήθελα αλλα δε μπορούσα.. σε όλο αυτό το δια΄στημα με προσπερνούσαν όλοι οι υπόλοιποι.. ήρθε και η Μαρία που ειχαμε χωριστεί νωρίτερα... δε μπορεσα να της μιλήσω της έκανα νόημα να φύγει.. κοίταξα το ρολόι μου τα τελευταια 2 χιλιόμετρα τα είχα καλύψει σε 37 λεπτα!!!!! Απογοητεύτηκα, δε θα προλάβαινα με τίποτα τα χρονικά όρια.. τόσος κόπος κι δε θα τα καταφερνα.. πήγα να σωριαστώ στο πεζοδρόμιο όταμ είδα και τον τελευταίο δρομέα να με προσπερνάει.. ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ και η "σκούπα" δίπλα μου με τα αλαρμ αναμένα... με ρωτάει ο οδηγός "όλα καλά;" Κοίταξα μια αυτόν, μια τον τυπο που με προσπερασε περπατώντας και τον τερματισμό μπροστά και του λέω.. "ναι μια χαρά, συνεχίζω" και εχω στο μυαλό μου.. ότι πρέπει να παλέψω κυριολεκτικά για να προλάβω να τερματίσω έγκαιρα.. εντός ορίου.. και αρχιζω να περπατάω.. και σιγά σιγά να τρέχω .. μέχρι που έφτασα το τελευταίο χιλιόμετρο να πεταω.. ενοιωθα σα να μην αγγιζαν τα πόδια μου το έδαφος.. δεν άκουγα τίποτα δεν έβλεπα τίποτα.. ειχα στο μυαλό μου μόνο 2-3 αγαπημένους, δικούς μου ανθρώπους που ήξερα ότι θα με καταλάβαιναν και θα χαιρόντουσαν ακόμη και με αυτή την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ θέση στη γενική καταταξη, και τον φίλο μου τον Πανο που μου είχε πει" αν δεν τερματίσεις θα φας φάπες!".. ετσι λοιπόν έφτασα στη γραμμή του τερματισμού "κλεινοντας την αυλαία" όπως πολύ εύστοχα μου είπε κάποιος.
Mόλις τερμάτισα η καλή μου φίλη η Ελευθερία που σε όλα τα καλά μου και τα άσχημα είναι πάντα δίπλα μου ήρθε και με αγκάλιασε.. κάθισα σε μια καρέκλα μου έφερε νερό, ήρθε ο Πανος.. ήταν κι αυτός εκεί μες το λιοπύρι και περίμενε, η Ελένη που είχε τερματίσει μιαμιση ώρα σχεδόν νωρίτερα, και προς έκπληξή μου η Αμαλία.. τί κανεις εσύ εδώ; της λέω.. "σου είπα ότι θα σε περιμένω. Αντε μπραβο ρε κοριτσούδι.."

Τί σκέφτεσαι με ρώτησε κάποιος από όλους.. "είναι πολύς ο δρόμος, είναι πολύς χρονος, έιναι πολύς ο πόνος να τον μετράς..."

Ο απολογισμός; Δε ξερω ειλικρινά.. σίγουρα έμαθα κάποια πράγματα.. και όσο περνάνε οι ώρες τα αφομοιώνω καλύτερα.
Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι σε όλη τη διαδρομή και ειδικά στα δύσκολα δεν ήμουν ποτέ μονη μου... πάντα κάποιος ήταν εκεί να με σηκώσει όταν έπεφτα, να με σπρώξει, να μου δωσει δύναμη, κουράγιο, να με πιάσει από το χέρι και να με τραβήξει λίγο πιο μακρυά, τί κι αν ήταν 500τόσα χιλιόμετρα μακρυά;...
Γι αυτούς τους μοναδικούς μου συνοδοιπόρους αξίζει να σπάσω τον εγωισμό μου και να πανηγυρίσω περήφανα την τελευταία θέση της γενικής κατάταξης!

magnetism (ή αλλιως.. "στήσε πόλο")

2011-03-29T13:04:00.002+03:00

Μαγνήτες.. θυμάμαι πόσο με είχαν εντυπωσιάσει όταν άρχισα να τους γνωρίζω λίγο πιο.. "επιστημονικά". Πώς από "φυσικού" τους μπορούσαν να ελκύουν τα μέταλλα.. τα μέταλλα! Τα πιο βαριά στοιχεία της φύσης.. δεν μπορούσαν να αντισταθούν στη γοητεία του μαγνήτη! Ζήλευα λίγο αυτή την αόρατη, κρυφή τους δύναμη.. βλέποντας ένα μαγνήτη τίποτα δεν προδίδει τη δύναμή του.. ούτε μούσκουλα, ούτε περίτεχνη εμφάνιση, ούτε γραμμωμένα μπράτσα.. τίποτα.. ένα ασήμαντο, άσχημο, μαύρο σαν βρώμικο (συνήθως) αντικείμενο. Αυτό είναι ο μαγνήτης. Οι μαγνήτες όμως αν προσανατολιστούν σωστά έλκονται και μεταξύ τους, αρκεί να αντικρίσει ο κάθε πόλος το αντίθετό του.. μόλις γίνεται αυτό η έλξη είναι ακαριαία και ισχυρότατη και σε πολλές περιπτώσεις η "αποκόλληση" των δύο μαγνητών είναι τόσο δύσκολη που μοιάζει ακατόρθωτη. Το άλλο εντυπωσιακό με τους μαγνήτες είναι πώς ενώ όταν "κοιταχτούν" με το σωστό τρόπο, όπως είπαμε μόλις, γίνονται "ένα".. αν αντικρίσουν ο ένας την όμοια πλευρά του άλλου, τον ίδιο πόλο πιο "επιστημονικά" η προσέγγιση τους είναι αδύνατη! Μια μυστήρια δύναμη, απαγορεύει το άγγιγμα μεταξύ τους, τους απωθεί, ορθώνεται ένα αδιαπέραστο τείχος ανάμεσά τους και οι δυο μαγνήτες μένουν για πάντα χωριστά! (εκτός αν αλλάξουν και πάλι θέση.. και κανείς από τους δυο πόλους δεν βλέπει τον όμοιο του)...όλα αυτά σαν σχολιαρόπαιδο μου προκαλούσαν δέος! Σχετικά πρόσφατα ανακάλυψα πόσο σπουδαίο μάθημα ήταν για τη ζωή μου-μας εκείνο το μάθημα της φυσικής που μιλούσε για τους μαγνήτες..
Αν κατανοήσουμε τη συμπεριφορά των μαγνητών, τότε κατανοούμε κι άλλα πολλά για τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Κατ' αρχήν κατανοείς ότι οι άνθρωποι όπως και οι μαγνήτες έχουν τα "συν" και τα "πλην" τους.. και είναι εξίσου χρήσιμα και τα δυο...
Οι άνθρωποι μπορούμε να συνυπάρχουμε αρμονικά και πάντα ενωμένοι μόνο με το αντίθετό μας.. νόμος!
Είσαι δειλός; θέλεις κάποιον γενναίο δίπλα σου.. να σε "τραβάει" μαζί τους και να σε κάνει να τολμάς εκεί που εσύ θα δέιλιαζες, είσαι γενναίος; χρειάζεσαι κάποιον δειλό, να σου δείχνει την παράμετρο κίνδυνος και να σε συγκρατεί όταν εσύ το παρακάνεις.
Είσαι αδύναμος; Χρειάζεσαι κάποιον δυνατό, να τον βλέπεις και να παίρνεις παράδειγμα, να "κλέβεις" λίγο από τη δύναμη του και να τα καταφέρεις να ξεπερνάς εμπόδια μαζί του που μόνος σου δε θα είχες τη δύναμη να υπερπηδήσεις.
Είσαι δυνατός; χρειάζεσαι κάποιον αδύναμο δίπλα σου, να διοχετεύσεις όλη αυτή την ενέργεια που σου περισσεύει και που σου τρώει το μέσα σου.. γιατί ο δυνατός χωρίς τον αδύναμο δίπλα του θα έμενε πάντα μόνος..
Κάτι άλλο που έμαθα από τους μαγνήτες είναι ότι όταν είναι στη φάση "αυτοκόλλητοι" αρκεί ο ένας να γυρίσει πλευρό και να φτάσουμε στο άλλο άκρο.. σε αυτή την κατάσταση που όσο κι αν το πιέζεις οι δυο μαγνήτες όχι μόνο δεν αγγίζουν, αλλά δεν πλησιάζουν καν ο ένας τον άλλο..
Και το αντίθετο.. όταν οι δυο μαγνήτες είναι σε "face to face" κατάσταση με το όμοιο τους κομμάτι.. αρκεί ο ένας από τους δυο μαγνήτες να γυρίσει πλευρό και τότε πάλι αγκαλιάζονται σφικτά και δεν τους χωρίζει τίποτα!
Πόσο απίστευτα εφαρμόσιμο είναι και αυτό στις ανθρώπινες σχέσεις, κάθε είδους.. ερωτική, φιλική, σχέση γονέα-παιδιού, επαγγελματική.. παντού!
Αρκεί ο ένας από τους δυο να βρει το κουράγιο να κάνει τη "στροφή" για να "φτιάξουν" ή να καταστραφούν τα πάντα.... όμως επειδή η δουλειά του μαγνήτη είναι να έλκει και όχι να απωθεί είναι και λίγο εξαρτημένος από αυτό.. τι εννοώ; Ότι στην προσπάθεια του να κρατήσει την μαγνητική του ιδιότητα.. μπορεί να τρελαθεί στη σβούρα.. και να στριφογυρίζει συνέχεια σαν τρελός για να "στήνει τον σωστό πόλο", ανάλογα με τις ορέξεις του απέναντι μαγνήτη κάθε φορά χάνοντας τριγύρω του άλλα πολύτιμα μέταλλα που θα μπορούσε να μαγνητίσει..
Είναι δύσκολο πράγμα να είσαι μαγνήτης... αλλά και εντυπωσιακό.. και μπορεί να σου ζητάνε να "στήνεις πόλο" καθημερινά, αλλά εσύ αποφασίζεις πότε θα κάνεις τη στροφή και θα φέρεις τον άλλον κοντά σου ή θα τον απομακρύνεις. Αν θα μείνεις να στριφογυρίζεις κυνηγώντας τον ατίθασο μαγνήτη απέναντί σου ή αν θα αρκεστείς στην έλξη που ασκείς στα διάφορα άλλα τριγύρω σου μέταλλα.. ρινίσματα, κομμάτια, πολύτιμα και μή. Επίσης κανείς δε σου απαγορεύει να στολιστείς με περίτεχνα σχέδια και χρώματα και να μείνεις σε ένα ψυγείο κολλημένος κρατώντας γερά τους λογαριασμούς του μήνα.. κερδίζοντας σε όψη και "ασφάλεια" και χάνοντας την ομορφιά της περιπέτειας, της προσπάθειας του στριφογυρίσματος για χάρη του αγαπημένου σου μαγνήτη.. και τέλος πάντων υπάρχουν τόσα ήδη μαγνήτη για να διαλέξεις..
Το πείραμα με τους μαγνήτες το ζώ καθημερινά κι εγώ.. είναι φορές που με μια του κουβέντα ο Τάσος, ένα βλέμμα, μου θυμίζει όλους τους λόγους για τους οποίους διάλεξα να ζήσω τη ζωή μου μαζί του, να κάνουμε παιδιά, οικογένεια.. είναι τότε που βλέπω το αντίθετό μου σε εκείνον... όλα όσα δεν έχω εγώ και τα έχει εκείνος και με συμπληρώνει, και είναι φορές που με μιά του κουβέντα, ένα του βλέμμα, μια έκφραση..με κάνει να απορώ τί δουλειά έχω εγώ εδώ.. γιατί είμαι μαζί του, είναι τότε που βλέπω τον όμοιό μου Τάσο.. αυτόν που έχει τα ίδια συν αλλά και κυρίως "πλην" με εμένα.. και που αυτά τα "πλην" δε θέλω να τα δω.. και τα απωθώ... "στήνω πόλο" ομώνυμο και όποιον πάρει ο χάρος....
Είμαι μαγνήτης το ξέρω.. όπως είσαι κι εσύ.. κάποιοι λένε ότι είναι και μαλακομαγνήτες, (αυτό όμως είναι θέμα για άλλη ανάρτηση), και είναι δύσκολο να στήνεις πόλο.. αλλά τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά αρκεί να θυμάσαι ότι η δουλειά σου σαν μαγνήτης είναι να έλκεις και όχι να απωθείς και ότι πάντα μπορείς να αντιστρέψεις μια κατάσταση αρκεί να.... στήσεις πόλο!

πηγη φωτό: www.deviantart.com

Αρχέλαος το λαχανιασμένο λάχανο!

2011-03-19T12:28:00.002+02:00

Ο Αρχέλαος το λαχανιασμένο λάχανο ήταν ένας από τους ήρωες της "φρουτοπίας", ένα χοντρούλικο, λαχανιασμένο λάχανο που,(πού ακούστηκε) ήθελε να γίνει πρωταθλητής στο τρέξιμο! Για να δούμε τώρα πώς εμπλέκεται ο Αρχέλαος στη δική μου ιστορία.
Όπως σας έχω κάνει ήδη γνωστό, μέσα σε όλα τα άλλα, προσπαθώ να βρίσκω χρόνο ώστε να φορέσω τα αθλητικά μου και να βγω στους δρόμους για λίγο τρέξιμο. Μέσα σε όλες τις υποχρεώσεις που έχω στριμώχνω και αυτό κυρίως γιατί με κάνει να νιώθω όμορφα για τον εαυτό μου. Μέσα από αυτό που και πού.. για να έχω "ζωντανή" τη σπίθα και να προκαλώ τον εαυτό μου θέτω κάποιους στόχους..άλλοτε "κρυφούς" και " ανεπίσημους" (π.χ. να τρέξω λίγο παραπάνω ή λίγο πιο γρήγορα σε μια "προπόνηση" μου) κι άλλοτε πιο "επίσημους" και έχουν να κάνουν με τη συμμετοχή μου σε κάποιους λαϊκούς αγώνες δρόμου με στόχο άλλοτε τον τερματισμό και άλλοτε το λίγο πιο γρήγορα από την προηγούμενη φορά ή και το "με λιγότερους πόνους από την προηγούμενη φορά" στόχοι καθαρά προσωπικοί και στις δύο περιπτώσεις, αφού οι "επιδόσεις" μου αντικειμενικά είναι κατά πολύ κάτω του μετρίου. Χωρίς όμως αυτό να μειώνει τη δική μου χαρά και περηφάνια όταν επιτυγχάνω τους δικούς μου στόχους!
Τώρα λοιπόν έχω θέσει έναν άλλον στόχο στον εαυτό μου, που έχει να κάνει με τη συμμετοχή μου σε έναν αγώνα τον επόμενο μήνα. Για διάφορους λόγους κυρίως λόγω διάθεσης, δεν έχω τρέξει αρκετά αυτόν τον καιρό, τους τελευταίους δυο μήνες, με το ζόρι καταφέρνω να βγω για τρέξιμο 2 ή το πολύ 3 φορές την εβδομάδα, με αποτέλεσμα όσο πλησιάζει ο καιρός να με πιάνουν οι ανασφάλειες μου και οι φόβοι μου γι αυτή μου τη συμμετοχή.
Όσο κι αν ακούγεται παράξενο ο μόνος άνθρωπος, του οικογενειακού μου περιβάλλοντος, που εκμυστηρεύομαι τις ανησυχίες μου και μιλάω σοβαρά για το τρέξιμο μου και τα άγχη μου γύρω από αυτό, είναι η 7χρονη κόρη μου!
Έτσι λοιπόν και χθες, το μεσημέρι που τρώγαμε παρεούλα της είπα ότι το απόγευμα θα την πάω λίγο στη γιαγιά για να πάω για τρέξιμο. Με ρώτησε λοιπόν με απόλυτη σοβαρότητα.. "Πώς πάνε οι προπονήσεις σου μαμά;"
Και από αυτή της την ερώτηση βρήκα την ευκαιρία να πώ τον πόνο μου...
"Τί να σου πω βρε Μιχαέλα μου.. δεν πάνε καλά! Δεν τρέχω αρκετά και ακόμη και όταν έχω χρόνο να το κάνω είναι φορές που δε μου "βγαίνει", όπως χθες που έφυγα και γύρισα μέσα σε μισή ώρα; έτσι.. είναι κάποιες φορές που φοβάμαι πώς δεν πρέπει να πάω σε αυτόν τον αγώνα. Είμαι σαν τον Αρχέλαο, το λαχανιασμένο λάχανο.. που ήθελε να γίνει πρωταθλητής στο τρέξιμο και όλοι τον κορόιδευαν!"
Τότε η μικρή μου νεραιδούλα με αφόπλισε και με συγκίνησε για άλλη μια φορά με την έξυπνη και τρυφερή απάντησή της.
"Ναι αλλά ο Αρχέλαος δεν το έβαλε κάτω! Δεν τον ένοιαζε τί λένε οι άλλοι γι αυτόν.. και συνέχιζε να τρέχει και να προσπαθεί να γίνει πρωταθλητής! Φαντάσου εσύ που δεν είσαι λάχανο! Το απόγευμα δε θα πάω στη γιαγιά, θα έρθω μαζί σου να σε δω να τρέχεις!" και συνέχισε να τρώει σα να μου έλεγε. "ΕΛΗΞΕ! Το απόγευμα μαζί!"
Πράγματι χθες το απόγευμα αργά πήγαμε μαζί για τρέξιμο, και για να έχουμε φως επέλεξα ένα μικρό χωμάτινο γηπεδάκι ποδοσφαίρου στο άλσος, αντί για το συνηθισμένο σκοτεινό, τσιμεντένιο "στίβο" που τρέχω συνήθως. Ξεκίνησα το τρέξιμο μου και η μικρή μου καθόταν με ένα παιχνιδάκι της και τη σκυλίτσα μας σε μια γωνιά και μου φώναζε κάθε φορά που περνούσα από μπροστά της: "Μανουλίδι μου ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ!".. Και εγώ καμάρωνα και χαιρόμουν... και η χαρά μου ακόμη μεγαλύτερη όταν στο τέλος του τρεξίματός μου.. έρχεται η κορούλα μου και μου λέει "Θα τρέξω μαζί σου!" και τρέξαμε 2 χιλιόμετρα γύρω-γύρω στο γηπεδάκι.. μαζί! Με γέλια και χαρές! Και το σκυλάκι μας μαζί να μας ακολουθεί και να χοροπηδάει κι αυτό χαρούμενο! Όταν φτάσαμε στο σπίτι, μετά τα μπάνια μας, όταν ήρθε η ώρα του ύπνου.. ξαπλώσαμε μαζί , μου ζήτησε να της διαβάσω λίγο "ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ", (πώς να της αρνηθώ; ) και λίγο πριν την πάρει για τα καλά ο ύπνος μου είπε: "Μαμά, το μετάλλιο (τερματισμού) που θα φέρεις από τον αγώνα.. θα μου το χαρίσεις;"
"Ναι αγάπη μου! Εννοείται!"
"Σε αγαπώ μανούλα.." με κλειστά ματάκια.. "Κι εγώ καρδιά μου.. και εγώ!" της απάντησα αλλά την είχε ήδη πάρει ο ύπνος!

(ξε)ΜΠΕΡΔΕΜΑ(τα)

2011-03-12T02:23:00.000+02:00

Μπέρδεμα, μπέρδεμα, μπέρδεμα! Όχι σαν κι αυτό της φωτογραφίας από τα "άλλα" τα όχι και τόσο ευχάριστα! Ναι μωρέ.. αν εξαιρέσεις το πιθανό λουμπάγκο και τις κράμπες αυτό το μπέρδεμα είναι ευχάριστο. Εγώ μιλάω για τα άλλα μπερδέματα ή/και ξεμπερδέματα, αυτά που σε κάνουν να χάνεις τον ύπνο σου και νυχτιάτικα με ένα ποτήρι κρασί να κάθεσαι να ξεσπας στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή σου φερ' ειπείν!
Όσο τα σκέφτομαι, τόσο πιο πολλά μου φαίνονται τα μπερδέματα.. είναι αυτά που ξεκινάνε από ένα τέτοιο "ευχάριστο" μπέρδεμα και τελικά εξελίσσονται σε άλλου είδους μπέρδεμα όπου οι κράμπες και το λουμπάγκο φαντάζουν χάδια τρυφερά!
Μετά υπάρχει κι άλλο ένα πολύ σοβαρό είδος μπερδέματος αυτό που απορρέει από την έλλειψη του παραπάνω μπερδέματος. Που κάθεσαι και κοιτάς αυτη τη φωτό γέρνοντας το κεφάλι και αναπολείς στιγμές ερωτικού μεγαλείου, τότε που για να προσανατολιστείς που ήταν το ταβάνι και πού το πάτωμα κοιτούσες να βρεις το λαμπάκι της τηλεόρασης μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο!
Άλλο μεγάλο μπέρδεμα.. όταν "μπερδεύεσαι" παντοιοτρόπως και μονίμως με το λάθος άτομο. Θες γκόμενος, θες εργοδότης, συνεργάτης, δάσκαλος, γείτονας... αν σου "κάτσει" τέτοιο μπέρδεμα.. μνημονεύεις το Μεγαλέξανδρο (sic) και τη λύση του στον γόρδιο δεσμό.
Είναι και το άλλο το μπέρδεμα.. αυτό που μπερδεύεις τη φαντασία με την πραγματικότητα.. τα όνειρα με την πραγματική ζωή, τον ύπνο με τον "ξύπνιο". Και πάνω που πάς να βρεις την άκρη, να την πιάσεις, να την τραβήξεις και να ξεμπερδέψεις το κουβάρι, "ντριιιιν" χτυπάει το ξυπνητήρι (άλλοι το λένε και συνείδηση, άλλοι πάλι μαλακία) και εσύ μένεις με το κουβάρι στο χέρι που είναι πιο μπερδεμένο από πριν και ξαφνικά μισείς την αγαπημένη ειδυλλιακή εικόνα κάθε νηπίου.. "γιαγιά+κουνιστή πολυθρόνα+πλεκτό+κουβάρι στο πάτωμα+γατούλα+(προαιρετικά)τζάκι"
Κοίτα τώρα.. πάνω που νόμισα ότι τα εξάντλησα όλα τα μπερδέματα.. είναι και το άλλο.. μεγάλο μπέρδεμα.. εκεί που μπερδεύεις τα "πρέπει" με τα "θέλω", τα "μου" με τα "σου" χωρίς να υπάρχει "μας". Το σωστό με το λάθος, το καλό με το κακό.. εν ολίγοις όταν μπερδεύεις αυτό που είσαι με αυτό που νομίζεις ότι είσαι... όταν μπερδέψεις τη σύνεση με την παράνοια, εκεί, εκεί γίνεται το μπάχαλο. Άλλα θέλεις, άλλα κάνεις, άλλα εννοείς, άλλα λες,,, και άντε εσύ ξεμπέρδευε...

Παραξενη μερα!

2011-02-25T14:29:00.003+02:00

Η χθεσινή ήταν πράγματι μια παράξενη μέρα, από αυτές που τα έχουν όλα και που στο τέλος τους αναρωτιέσαι πώς γίνεται να χωράνε τόσο πολλά πράγματα και συναισθήματα σε μία μόνο μέρα!
Ξεκίνησε το πρωί ως συνήθως.. ξύπνημα λίγο πριν τις 7, ετοιμασία πρωινού, φιλί στην "ωραία κοιμωμένη" για να ξυπνήσει και να ετοιμαστεί για το σχολείο, βόλτα το σκύλο και επιστροφή στο σπίτι. Έτσι ξεκινάει κάθε μα κάθε μου μέρα. Χτες λοιπόν, αφού τελείωσα με τα "καθημερινά" έβαλα σε μια τσάντα μια αλλαξιά ρούχα, πήρα τον λογαριασμό που "κρεμόταν" με ένα μαγνητάκι στην πόρτα του ψυγείου, το πορτοφόλι μου κι έφυγα..
Ο καιρός περίεργος, μια ήλιος, μια σύννεφα, ξαφνικά βροχή.. (η πρώτη από τις πολλές φορές που έγινα μούσκεμα χτες), βγαίνοντας από το κτίριο της ΔΕΗ και πηγαίνοντας προς το μετρό ο καιρός έφτιαξε πάλι και ο Ήλιος ξαναβγήκε στον Αττικό ουρανό. Στο σύνταγμα βγαίνοντας από το μετρό και πηγαίνοντας προς το τραμ.. (σε 8 λεπτά μέσα από την τελευταία φορά που κοίταξα τον ουρανό και είχε ήλιο) ο καιρός είχε αλλάξει πάλι.. γκρίζα σύννεφα πάνω από το κεφάλι μου! Κοιτάζω το κινητό μου, είχα ένα μήνυμα από τη φίλη μου που με περίμενε να πάω για να τρέξουμε παρέα. "Πριν ξεκινήσεις πάρε με τηλέφωνο, ο καιρός δεν είναι και πολύ καλός, έβρεχε πριν λίγο" -"Δε πειράζει, τώρα σταμάτησε" απάντησα και το ξαναέβαλα στην τσέπη μου.
Έφτασα μοσχάτο, με περίμενε η φίλη μου στη στάση, πήγαμε μαζί στο σπίτι της, άφησα τα πράγματά μου και ξεκινήσαμε για ένα μεγάααααλο και αργόοοοοο τρέξιμο. Ξεκινήσαμε με ήλιο, αλλά ήλιο δυνατό και που έκαιγε.. σε σημείο να με ενοχλεί κιόλας! Πήραμε το δρόμο δίπλα από τη θάλασσα, αριστερά μας αυτοκίνητα, φορτηγά, κόρνες, φασαρία, κακό, καυσαέρια.. και δεξιά μας θάλασσα, αεράκι, χρώματα, ομορφιά, ηρεμία..
Σε λίγο ο ήλιος κρύφτηκε και συνεχίσαμε με μια όμορφη, όχι απειλητική συννεφιά πάνω από το κεφάλι μας.. και πήγαμε.. και πήγαμε... και πήγαμε.. "γυρίζουμε ή όχι ακόμη;" .. "μέχρι την πινακίδα και πίσω"...(η εν λόγω πινακίδα δυο ώρες μακρυά από το σπίτι της φίλης μου) και με το που κάνουμε την αναστροφή.... άνοιξαν οι ουρανοί.. στην αρχή ψιχάλα έντονη, μετά βροχή! Και αέρας και κρύοοο κι εμείς πολύ μακρυά από το ζεστό σπιτάκι μας! Συνεχίσαμε..(δεν είχαμε κι άλλη επιλογή) ελπίζοντας ότι θα σταματούσε όπως έκανε όλη μέρα τώρα από το πρωί.. Τζίφος.. όχι μόνο δε σταματούσε άλλα δυνάμωνε κιόλας.. είχαμε βραχεί μέχρι κόκκαλο (η δεύτερη φορά που έγινα μούσκεμα) με τα πολλά και αφού βρεχόμασταν επί μία ώρα τουλάχιστον και αφού είχαμε αρχίσει (εγώ τουλάχιστον) να κρυώνω πολύ.. να χτυπάνε τα δόντια μου και να τρέμω μου ήρθε η ιδέα! "Θα γυρίσουμε με το τραμ! Δεν αντέχω ούτε μια σταγόνα ακόμη να πέσει πάνω μου ΚΡΥΩΝΩ!!!" Έτσι κι έγινε.. 2 τρελές στη στάση του τραμ που η μία προσπαθεί τρέμοντας να κρυφτεί πίσω από το εκδοτήριο εισιτηρίων για να μη τη "χτυπάει" ο αέρας (εγώ) και η άλλη να κάνει διατάσεις στο παγκάκι!!!!(η φίλη μου). Σε 14 λεπτά μας ενημέρωνε η πινακίδα θα ερχόταν ο συρμός... αφού τσακώθηκα με το εκδοτήριο που μου "έφαγε" το κέρμα χωρίς να μου βγάλει εισιτήριο, και αφού άκουσα τον ήχο κάθε οστού μου χωριστά από το κρύο ήρθε επιτέλους το τραμ.. ανοίγει τις πόρτες του και μπαίνουν μέσα 2 τύπισσες μούσκεμα (από ιδρώτα και βροχή) με παπούτσια-ενυδρεία από το νερό, χωρίς μπουφάν και "με αστεία ρούχα" όπως είπε ένα πιτσιρικάκι δείχνοντάς μας...Ζεστάθηκε λίγο το κοκαλάκι μου μέχρι να φτάσουμε στη στάση μοσχάτο και από κει κάνα 10λεπτο ακόμη μέχρι το σπίτι της φίλης μου μες τη βροχή πάλι.... Φτάσαμε επιτέλους στο σπίτι και εγώ ορκιζόμουν σε όλη τη διαδρομή ότι είναι η τελευταία φορά που τρέχω. Τουλάχιστον η τελευταία φορά που τρέχω τόσες ώρες και που ταλαιπωρώ έτσι τον εαυτό μου και που ξοδεύω το χρόνο μου... και που είμαι ηλίθια και ... και .... και..... μέχρι τη στιγμή που σηκώνω απότομα το κεφάλι μου (είχα σκύψει και με μια πετσέτα προσπαθούσα να στεγνώσω τα μαλλιά μου..) και κοιτάζομαι στον καθρέπτη του μπάνιου.. αυτό που είδα είχα καιρό να το δω και μου άρεσε!! Είχα καιρό να κάνω ένα τρέξιμο "μεγάλο" με τα όλα του..με τη γλυκιά κούραση και την υπνηλία μετά, με τα αλάτια στο πρόσωπο, με τα μάγουλα ρουφηγμένα, με τις ρυτίδες-σκάματα γύρω από τα μάτια όταν σταματάς... αυτά είχα καιρό να τα δω και τα είδα στον καθρέφτη.. και χαμογέλασα.. και μου άρεσε πολύ!!! Τώρα θα μου πεις ποια λογική γυναίκα της ηλικίας μου θα δει τον εαυτό της αφυδατωμένο, κουρασμένο και όχι όμορφο στον καθρέπτη και θα χαρεί για τις ρυτίδες γύρω από τα μάτια της! Καμία και θα έχεις δίκιο. Έμενα όμως μου άρεσε... όχι αισθητικά δεν είμαι τόσο χαζή! Μου άρεσε.. γιατί προσπάθησα! Γιατί για 3μιση ώρες έκανα κάτι για μένα.. που εγώ το επέλεξα! Μου άρεσε, γιατί αυτές οι ρυτίδες σημαίνουν ότι πήγα ένα βήμα πιο πέρα από την προηγούμενη φορά..μου άρεσε γιατί ξέρω ότι δεν είναι μόνιμες..και τα μαγουλάκια θα ξαναφουσκώσουν και οι ρυτίδες θα εξαφανιστούν μόλις πιω λίγα υγρά και ξεκουραστώ λιγάκι. Αρα εκ του ασφαλούς τις καμάρωσα! (μεταξύ μας ε; )
Ντύθηκα, έβαλα τα στεγνά μου και πήρα το δρόμο για τον ηλεκτρικό.. (ξανά βροχή, ξανά μούσκεμα αλλά όχι τόσο πολύ όσο πριν).. Φτάνω σπίτι, πάω να πάρω τη μικρή από τη γιαγιά της, και αφού λέμε τα νέα μας η μία στην άλλη.. ήρθε η ώρα του διαβάσματος.. και των νέων!!!
Τί μέρα η χθεσινή.. νέα από φίλους και συγγενής.. νέαααα, καταιγισμός νέων, ευχάριστων και μή!
Γέννες, χωρισμοί, βραβεύσεις, μετακομίσεις, επανασυνδέσεις, αρρώστιες... όλα! Κάθε φορά που χτύπαγε το τηλέφωνο ή το msn κάποιος λιγότερο ή περισσότερο δικός μου άνθρωπος είχε κάτι να μου πει. Με κάποια στεναχωρήθηκα, με άλλα χάρηκα.. με άλλα απόρησα..γέμισε η μέρα μου!
Το βράδυ.. λίγο από όλα.. διαφωνίες με το σύντροφό μου, μετά συγγνώμες, πονόδοντος της μικρής.. (άτιμα γλειφιτζούρια και ξεροκέφαλες γιαγιάδες) τηλέφωνο της τελευταίας στιγμής στην οδοντίατρό μας.. επίσκεψη εκεί.. κλάματα, φωνές κακό και φύγαμε άπραγοι. Μέσα σε όλα η γιαγιά ήθελε να το "τσικνίσουμε"... με μισή καρδιά βρέθηκα στο πατρικό μου, οι γονείς μου κι εμείς οι τρεις.. βαρετά μέχρι αηδίας.. και από φαγητό; Σουβλάκια που πήγα και τα πήρα εγώ από την πλατεία.. γιατί αν περιμέναμε να μας τα φέρουν ντελίβερι.. η μικρή θα κοιμόταν στάνταρ.. Σε απόσταση 500 μέτρων.. έγινα παπί στην κυριολεξία! Άνοιξαν οι ουρανοί και δε σταμάτησαν ποτέ! Έφτασα πίσω στο πατρικό μου.. μούσκεμα.. να κρυώνω, και να τρέμω ΠΑΛΙ.. μες τα νεύρα.. που όμως μου πέρασαν.. κοιτάζοντας γύρω μου και βλέποντας ανθρώπους που αγαπώ να είναι δίπλα μου γελαστοί και χαρούμενοι... Γυρίζουμε επιτέλους στο σπίτι.. βγάζω τα βρεγμένα.. κάνω ένα ντουζάκι ζεστό, ένα ποτό και χώσιμο στον καναπέ... κοιμόντουσαν όλοι.. ησυχία.. κλείνω τον υπολογιστή και απολαμβάνω την ησυχία στο σπίτι..
Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα πόσα πράγματα που έχω δε μου αξίζουν... χαμογέλασα.. μια γουλιά ακόμη από το ποτό.. ήθελα παρέα,.. και την είχα! ήταν λίγο πιο πέρα πάνω σε ένα ράφι. Το πρωί ξύπνησα εκεί στον καναπέ με τον "ΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟ" ακουμπισμένο στο στήθος μου.

I won't be your Valentine

2011-02-14T10:16:00.000+02:00

Από μικρή ήμουν "αντι-βαλεντίνα".. στο γυμνάσιο μάλιστα έιχα "φαει" αποβολή απο τον ίδιο τον γυμνασιάρχη επειδή εσκισα, μάσησα και τελικά έφτυσα μες το πρόσωπο ενός συμμαθητή μου την απάισια γλυκανάλατη χαζοκάρτα "του Αγίου Βαλεντίνου" που μου χάρισε. Δεν το κάνω απο αντίδραση.. το κάνω επειδή πιστεύω στον έρωτα, επειδή είμαι ένας άνθρωπος ερωτευμένος! Πάντα ήμουν. Από τότε που ανακάλυψα τον ερωτα είμαι παντα ερωτευμένη. Και τωρα ίσως πιο πολύ από ποτέ! Ακριβώς λοιπόν επειδή σέβομαι τον έρωτα και τους πραγματικά ερωτευμένους.. σιχαίνομαι όλη αυτη την παρωδία! Τί σχέση έχει ο πραγματικός έρωτας με χαζοχαρούμενα τριχωτά αρκουδάκια που φοράνε μποξεράκια με καρδούλες και κρατάνε τριαντάφυλα; Τί σχέση έχει ο έρωτας με τα σοκολατάκια; (Εγώ ξέρω ότι η σοκολάτα είναι ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ του έρωτα) Τί σχέση έχει το σφίξιμο στο στομάχι, η ταχυπαλμία, το μούδιασμα, η έκρηξη συναισθημάτων που νοιώθει ο ερωτευμένος για το "ταίρι" του με τα μπιφτέκια σε σχήμα καρδιάς, την κατεψυγμένη φράουλα κομμένη κι αυτή σε σχήμα καρδιάς που προσφέρουν τα "ενημερωμένα" εστιατόρια λόγω της ημέρας.. και όλα αυτα τα γλυκανάλατα χνουδωτά "δωράκια"; Καμμία απολύτως!
Ερωτας είναι να σε αγκαλιάζει το ταίρι σου και να χάνεις τη γη κάτω απο τα πόδια σου, να τον-ην κοιτας στα ματια και να νομίζεις ότι η καρδιά σου ακούγεται πιο δυνατά κι απο ταμ-ταμ στη ζούγκλα. Να φιλιέστε και να θες να κλάψεις απο ευτυχία! Να τον-ην αγγίζεις και να καίγεσαι, να ξαπλώνεις δίπλα του-της και να νιώθεις ότι βρίσκεσαι στο διάστημα. Αυτό είναι έρωτας!
Τα μπαλόνια που γράφουν "σ'αγαπώ"! Τί αστοχία! Η πιο σπουδάια λέξη του κόσμου.. γραμμένη πάνω σε μια φούσκα! Που αν δε "πεταξει" μακρυά , θα σκάσει ή το λιγότερο.. θα ξεφουσκώσει! Δεν το δέχμαι! Αρνούμαι να το δεχτώ! Οταν λέω "σ' αγαπώ" σημαίνει ότι εισαι "εγω", είσαι ο εαυτός μου.. και όταν δε μιλάμε για συγγενή..(που κατα κάποιο τρόπο.. η αγάπη είναι και λίγο.. "υποχρεωτική") αλλά μιλάμε για έναν άνθρωπο ξένο.. που γνωρίσαμε κάποια στιγμή στη ζωή μας και που είδαμε μέσα του, στην ψυχή του στα μάτια του, τον εαυτό μας, τότε αυτή η αγάπη είναι ακόμη πιο σπουδαία, είναι πέρα και πάνω.. απο κάθε ορισμό και σίγουρα πολύ παραπάνω από μια φούσκα!
Αρνούμαι πεισματικά να δεχτώ ότι άνθρωποι που είναι πραγματικά ερωτευμένοι πέφτουν στην παγίδα του Βαλεντίνου.. κάτι τόσο δυνατό δεν το ξεφτυλίζεις τυλιγοντάς το σε ροζ χαρτί με κόκκινο φιόγκο, φορώντας στιγκάκια με κόκκινες φούντες, μποξεράκια με καρδούλες που γραφουν "σ'αγαπώ"(ειναι σα να γραφεις την αγάπη στα @@ σου!!!!) και πίνωντας "strawberry daquiri" επειδή είναι ροζ!
Ουτε με το εγω γιορταζω καθε μερα συμφωνω.. έιναι κι αυτό ψέμμα! Δεν το δέχομαι! Στον έρωτα και στην αγαπη δεν είναι όλα γιορτή! Και θα γελάσεις αλλά και θα κλάψεις.. αυτό το κάνει τόσο σημαντικό..το γεγονός ότι τα ΖΕΙΣ όλα στο έπακρο... αυτό είναι η αγάπη.. ΖΩΗ!

Εμενα αν με ρωτήσεις λοιπον θα σου πω ότι είμαι ερωτευμένη! Με τρέλα.. με κάθε κύτταρο μου.. (με τα μπούνια που θα έλεγε και η γιαγιά μου αν ζούσε), ζω και αναπνέω για ένα φιλί, για ένα ΄χαδι, για μια αγκαλιά! Την ζω αυτή την αγκαλιά, τη γεύομαι, μου δίνει δύναμη και δεν πρόκειται να την κλείσω σε ένα κουτί σοκολατάκια.. και να τη μειώσω τόσο πολύ.. γιατι απλούστατα η "γλύκα" της σοκολάτας είναι πολύ λίγη για να συγκριθεί με τη γλύκα αυτής της αγκαλιάς! Ετσί λοιπόν πείτε με "αντιρομαντικιΆ", "αναισθητη", "αντιδραστική" και όσα άλλα εχω ακούσει κατα καιρούς και θα ακούσω ακόμη.. αλλά " sorry, I won't be your Valentine"

Μαυρο παλτό

2011-02-08T10:57:00.001+02:00

Απόγευμα προς βραδάκι.. κάπου γύρω στις 8. Βγαίνω φορτωμένη τσάντες από το σουπερ μάρκετ της γειτονιάς μου. Από 5-6 σακούλες στο κάθε χέρι, και ενα φάκελο που είχα αγορασει νωρίτερα από το βιβλιοπωλείο στο στόμα, αναμεσα στα χείλη για να μη τον χαλάσω μέχρι να βρω να ακουμπήσω κάπου τα ψωνια και να τα βολέψω όλα. Εμφάνιση.. χμμμμ τουλάχιστον αστεία! Τα μαλλιά πιασμένα μια χαλαρή αλογοουρά που έχει χαλαρώσει ακόμη πιο πολύ και "τσουλούφια" πέφτουν μες τα μάτια μου, κι εγω με το φακελο στο στόμα προσπαθω παράλληλα να φυσήξω προς "τα πάνω", να διώξω το ατίθασο "τσουλούφι". Ρούχα.. τα ρούχα μου υπερπαραγωγή! ένα τζην παντελόνι, ένα ξεχειλωμενό φούτερ και αθλητικά παπούτσια. Με λίγα λόγια.. "δράμα η κατάσταση"! Την τραγική μου εικόνα έρχεται να συμπληρώσει το βαρύ βήμα "μπατάρω-δεξιά-αριστερά-σαν-τη-βαρκα-του-Κακάμπουρα" απο το βαρος του φορτίου και η πεποίθησή μου ότι τα μαλλιά μου (και τα ρούχα μου μάλλον) μυρίζουν "ψητό κατσαρόλας"! Καθώς λοιπόν ανεβαίνω τον "γολγοθά" που μόλις περιέγραψα συμβαίνει και αυτό που δεν έπρεπε να συμβεί! Χτυπάει το κινητό μου! "Γαμωτ' γαμώτ' γαμώτ!!!" σκέφτηκα και κάνοντας μια τρισχαριτωμένη κίνηση που θα ζήλευε και η ίδια η Καταρίνα Βιτ καταφέρνω να σκοντάψω, να μου πέσουν οι μισές τσάντες κάτω κι εγω να "πέσω" πάνω σε ένα μάυρο παλτό που.. μύριζε υπέροχα! Σηκώνω το κεφάλι μου (αρκετά ψηλότερα) και βλεπω τον πιο όμορφο άντρα που έχω δει στη ζωή μου να χαμογελάει (και να με βλεπει στην κατασταση που περιέγραψα λίγο πριν) Ντροπήηηηη!!!
Ο εν λόγω κύριος... καπου γύρω στα 35-40, ψηλός, μελαχροινός με εντονα ζυγωματικά και όμορφα μαύρα ή έστω πολύ σκούρα καφέ μάτια! Κοντοκουρεμένος, χαμογελαστός με τέλεια οδοντοστοιχία! (φυσική ή τεχνητή δε μας απασχολεί.. το αποτέλεσμα μετράει) Την ίδια στιγμή πέρασαν από μπροστάμου όλα όσα ειχα επάνω μου και δεν θα ήθελα να εχει δει ο κύριος "τελεια εμφάνιση" Μαλλιά, ντύσιμο, εικόνα.. πάει ρεζίλι έγινα σκέφτηκα! Και αυτός ο .... "ειμαι-όμορφος-και-μυρίζω-υπέροχα" τύπος με πιάνει από τους ώμους για να μην πέσω και σωριαστω στο πεζοδρόμιο.. γιατι η "σκουντούφλα" ήταν ακόμη σε εξελιξη.. και με ρωτάει χαμογελαστα:
-Χτύπησες; θές βοήθεια;
-Όχι, όχι ευχαριστώ! Σας λέρωσα;
-'Οχι.. θα το σηκώσεις;
-Ε, ναι... (πωωω ξεφτύλα έγινα) αφήνω κάτω τα ψωνια και απαντώ στο τηλέφωνο. "Ναι; ελα, να σε πάρω εγω σε λίγο; είμαι φορτωμενη, σε 5' σε παίρνω από το σπίτι. Οκ!"

Βαζω το κινητό στην τσεπη κι αρχίζω να φορτώνομαι πάλι μία-μία τις τσάντες.. ώσπου το "μάυρο-παλτό-με-το-υπέροχο-άρωμα" ήρθε προς το μέρος μου πάλι για να μου δώσει το φάκελο (ναι, αυτόν που πριν λίγο τον είχα στο στόμα σαν σκύλος Αγ. Βερνάρδου!)
Ευχαριστώ πολύ! Είπα και χαμογέλασα.. αλλα την ίδια στιγμή είδα την αντανάκλασή μου στη τζαμενια πορτα του σούπερ μάρκετ και δεν κρατηθηκα.. ξέσπασα σε γέλια! Μου φάνηκα πολύ αστεία! Αφενός λόγω του φορτίου δεξιά-αριστερά σα γαϊδουράκι, αφετέρου σκέφτηκα ότι πρέπει να ήμουν πολύ αστεία έτσι όπως τον κοίταξα τον άνθρωπο.. σα 15χρονη ρουβίτσα που βλέπει το Ρουβά.. μόνο Σάκηηηηηη δε φώναξα! και μέσα στο "πνίξημο" του γέλιου ψέλισσα κι ένα "συγγνώμη που γελάω"και συνέχισα να χασκογελάω.. φανερά ντροπιασμένη και δέιχνοντας δειλά την άντανάκλαση στην αυτόματη πορτα που ανοιγίοκλεινε και με διαπλασίαζε και με διαιρούσε ανάλογα με το αν έμπαινε ή έβγαινε κάποιος...
"Γιατί συγγνώμη; Το γέλιο είναι καλό.. κι εσύ γελάς όμορφα!" Αυτό ήταν.. μόλις το άκουσα κι αυτό.. έψαχνα να βρω πού ήταν κρυμμένο το συνεργείο.. σίγουρα είχα πέσει θύμα τηλεοπτικής φάρσας τύπου "κάντιτ κάμερα"!!!! Μου κόπηκε και το γέλιο.. κοκκίνισαν τα μάγουλά μου (το ξερω γιατι τα ένοιωσα" να κάινε) από ντροπή, μάζεψα πάλι τα πράγματα μου όσο πιο γρηγορα μπορούσα για να εξαφανιστω!
"Να σε βοηθήσω;" ρωτάει το μαύρο παλτό..
"Όχι, όχι ευχαριστω.. εδώ πιο κάτω μένω.. δυο βήματα είναι. Δε χρειάζομαι βοήθεια!"
"Ε αφού είναι δυο βήματα.. να τα κάνω μαζί σου δεν είναι πολλά"..
Τότε κάθε ρομαντική εικόνα καταστράφηκεκαι άρχισα να σκέφτομαι πονηρά! "Για να επιμένει αυτός.. ή πορτοφολάς είναι, ή ληστής ή κακοποιός! ας μη κανω σκηνή μες τον δρόμο.. θα τον πάω από την άλλη μεριά, να μη μαθει που μένω και να είμαι πάντα στον κεντρικό δρόμο με τα φώτα κλπ. θα σταματήσω σε μια οποιαδήποτε πολυκατοικία και θα προσποιηθω πως εφτασα στο σπίτι μου".
Ετσι έκανα... αφού το παλτό (που τωρα, καχύποπτη ούσα, δε μύριζε και τόσο υπέροχα) επεμενε και δε με άφηνε να του πάρω την τσάντα με το απορρυπαντικό από το χέρι... ξεκίνησα να προχωρώ προς την αντίθετη κατεύθυνση απο αυτή που ήταν κανονικά το σπίτι μου.. και τωρα πια.. δεν έβλεπα τα όμορφα μάτια του.. αλλά που είχε το χέρι του.. τί εκανε, πού κοιτούσε.. και σκεφτόμουν διάφορους τρόπους αυτοάμυνας σε περίπτωση επίθεσης! Λίγα μετρα πιο κάτω.. σταματώ στην είσοδο μιας πολυκατοικίας και λέω πολύ απότομα! "Εδώ είμαστε! Ευχαριστώ πολύ.. μπορείτε να φύγετε!" Και γυρίζω προς την κλειδαριά ψάχνωντας υποτίθεται να βρω το κλειδί μου... "Καληνύχτα!" είπε το μαύρο παλτό και΄χαμογελασε.. ενώ γυρνωντας την πλάτη του άρχισε να σφυρίζει το "strangers in the night"...

Kαι μένω εγώ "μαλάκας" που λέμε.. στην είσοδο μιας ξένης πολυκατοικίας.. με χιλια δυο πραγματα να κουβαλήσω.. να περιμένω να απομακρυνθεί το μάυρο παλτό που σφύριζε σινάτρα, και να σκέφτομαι ότι ειμαι των άκρων.. πολύ ηλίθια και ρομαντική, αθώα σε βαθμό κακουργήματος, και την ίδια ώρα τρομερά καχύποπτη, κακοπροαίρετη ίσως κάποιες φορές, πονηρή ή και κουτοπόνηρη.. Χάθηκε ο μέσος όρος; Δε μπορω να έιμαι απλά φυσιολογική;...
Αυτή την περίεργη συνάντηση τη σκεφτόμουν όλο το βραδυ.. ακόμη και σήμερα το πρωί με αυτή τη σκέψη ξύπνησα..
Τελικά το μαύρο παλτό μύριζε υπέροχα και ανήκε σε έναν απο τους τελευταίους ευγενείς; ή μήπως βρωμούσε πατσουλί και κάλυπτε τη σήψη κάποιου παρανοϊκού κακοποιού;

Κυριακάτικο τραπέζι

2011-01-30T20:07:00.002+02:00

Όταν ήμουν μικρή κάθε Κυριακή πηγαίναμε για φαγητό στο πατρικό της μητέρας μου. Εκεί μας περίμεναν ο παππούς Μιχάλης και η γιαγιά Μάρω. Ήταν μεγάλη χαρα για μας τα πιτσιρίκια η κυριακάτικη αυτη επίσκεψη. Και παρόλο που το σπίτι της γιαγιάς ήταν μόνο 5 τετράγωνα μακρυά από το δικό μας.. η επίσκεψη αυτή φάνταζε σαν εκδρομή!
Το σπίτι της γιαγιάς ήταν σε μια ανηφόρα απέναντι από την εκκλησία των Τριων Ιεραρχών και λίγο πριν το τέλος του δρόμου και την αρχή του βουνού, την "αλάνα" όπως τη λέγαμε. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την τσιμεντένια ανηφόρα με τις βαθειές "χαρακιές" για να μή γλυστράει. Δίπλα από την είσοδο του σπιτιού της γιαγιάς ήταν το μικρό μανάβικο η επιχείρηση του παππού και της γιαγιάς. Εκεί μέσα μεγάλωσα, θυμάμαι ακόμη και κάποιες από τις πελάτισσες της γιαγιάς, την κυρα-Στάσα που με ρωτούσε "τί έχουν τα πορτοκάλια" για να απαντήσω εγώ "μουνί" (έτσι έλεγα το ζουμί) και να χασκογελάει εκείνη και να τη μαλώνει ο παππούς που με βάζει να λέω "τετοια πράμματα μωρό πράμμα). Κάθε Κυριακή λοιπόν πηγαίναμε εκεί για φαγητό οικογενειακώς, πηγαίναμε από το πρωί και φέυγαμε το βράδυ. Ανεβάιναμε τα 3-4 σκαλάκια και χτυπούσαμε με τις γροθιές μας τη τζαμένια πόρτα με το στριφογυριστό διακοσμητικό καγκελάκι.. κι ερχόταν η γιαγιά και μας άνοιγε.. πάντα με μια ποδιά στη μέση και το ποτηρόπανο στο χέρι.. και μπαίναμε μέσα και γέμιζαν τα πνευμόνια μας τη μυρωδιά του σπιτιού της γιαγιάς μια μίξη χλωρίνης και χοιρινού με σέλινο! Όσο κι αν ακούγεται αηδιαστικό εγω αυτή τη μυρωδιά τη λάτρευα. Μπαίνοντας στο διάδρομο δεξιά ήταν η πόρτα που οδηγούσε στο "σαλόνι" Ενα μπαουλοντίβανο για καναπέ, ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι ροτόντα πάντα με τις προεκτάσεις όμως που του έδιναν σχήμα "οβάλ", με ξύλινες καρέκλες.. Απέναντι από την πόρτα του δωματίου ήταν ένας γυάλινος μπουφές-βιτρίνα με συρόμενα τζαμένια πορτάκια σαν κι αυτά που έχουν οι βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων "το σερβάν" όπως έλεγε η γιαγιά, κι εκει μέσα ήταν όλη η προίκα της! Κρυστάλλινα ποτήρια μια δωδεκάδα, και κάτι πορσελάνες...
Πάνω στο "σερβάν" ήταν τοποθετημένη η ασπρόμαυρη τηλεόραση. Θυμάμαι επίσης την ξυλόσομπα που πάνω της ψήναμε κάστανα και φετες φωμί. Αυτή ήταν όπως κοιτούσες το "σερβάν" στα αριστερά, δίπλα από την πόρτα που οδηγούσε στο υπνοδωμάτιο της γιαγιάς και του παππού κι από 'κει στην κουζίνα. Η τουαλέτα ήταν έξω στην αυλή. Έβγαινες από την κουζίνα στην μικρή αυλή του σπιτιού και αριστερά ήταν ένα μικρό καμαράκι, η τουαλέτα! Αυτό το μικρό φτωχικό σπιτάκι που εκεί σε αυτά τα δυο δωμάτια ζούσαν κάποια εποχή 7 άτομα, ο παππούς, η γιαγιά, τα τρία τους παιδιά, η γιαγιά η Φόνη (μητέρα του παππού) και μπαμπάς της γιαγιάς, ο παππούς ο Γιώργος, στα δικά μου μάτια φάνταζε παλάτι!!!
Το πρόγραμμα της Κυριακής έιχε ως εξής (συνήθως). Αφιξη στο σπίτι της γιαγιάς. Ο παππούς έλειπε, είχε πάει για ψάρεμα από νωρίς το πρωί, κατά τις 12 το μεσημέρι επέστρεφε κι εκείνος. Εφερνε πάντα κανα δυο ψαράκια και πάντα έλεγε "Μάρω, τηγάνισε τα να φάνε τα μωρα φρέσκο ψάρι" Η γιαγιά έιχε ήδη ετοιμάσει το φαγητό, δε ξέρω αν ήταν όντως έτσι ή αν εγω το θυμάμαι έτσι λόγω της έντονης μυρωδιάς και της υπέροχης γεύσης αλλά νομίζω ότι πάντα, κάθε Κυριακή η γιαγιά έφτιαχνε "χοιρινό με σέλινο"!
Ενα ποτηράκι κρασί για τον παππού κι ένα για τον μπαμπά. Ενα καφεδάκι που το γυρόφερνε από το πρωί η μαμά, και φρεσκοστιμμένη πορτοκαλάδα από το τελάρο με τα καλά, τα ακριβά πορτοκαλια για μας τα κορίτσια. Τρώγαμε όλοι μαζί .. και μόλις τελειώναμε το φαγητό και μαζεύαμε το τραπέζι μας έπαιρνε η γιαγιά να πάμε βόλτα στο βουνό (μάλλον για να κοιμηθεί λίγο ο παππούς και αυτό το σκέφτηκα μόλις τωρα) "ψηλά μέχρι το κολωνάκι" της φωνάζαμε! Το κολωνάκι ήταν ένα τσιμεντενιο κολωνάκι που σηματοδοτούσε την κορυφή. Και η καημένη η γιαγιά όσο κουρασμένη κι αν ήταν πάντα μας πήγαινε μεχρι την κορυφή. Γυρίζαμε και τότε έφτιαχνε το καφεδάκι του παππού και του μπαμπά, και ερχόταν η ώρα του..χαλβά! Εβαζα μια ποδίτσα κι εγω γύρω από τη μέση μου, μου έφτιαχνε η μαμα μια περίτεχνη αλογοουρά και μου βαζε τσιμπίδια για να μην πέσουν τρίχες στο γλυκό, έπαιρνα ένα σκαμνάκι από αυτά με τη φορμάικα , ανέβαινα πάνω του έπιανα και μια ξύλινη κουτάλα και ετοιμη μαγείρισσα έφτιαχνα με τη γιαγιά χαλβά σιμιγδαλένιο! Θυμάμαι πόση εντύπωση μου έκανε το πώς "ρουφούσε" το σιμιγδάλι το νερό.. και ο θόρυβος που έκανε.. το "τσιτσίρισμα"! Ακόμη και τώρα όταν φτιάχνω εγω χαλβά με την κόρη μου πλέον ανεβασμένη σε σκαμνί για μια στιγμή έχω την εικόνα της μικρής Αγγελικής και της γιαγιάς Μαρως στην κουζίνα του παππού..
Κι όταν γινόταν ο χαλβάς και κρύωνε τον βγάζαμε από τη φόρμα, τον πασπαλίζαμε κανέλα και το πρώτο κομμάτι ήταν δικό μου! Το έπαιρνα με καμάρι και πήγαινα στο "σαλόνι" έτρωγα μια κουταλιά και ρωτούσα τον παππού..
- 'Ε, παππού σου αρέσει ο χαλβάς που τρώω;
- Μ΄αρέσει κόρη μου, μ΄αρέσει! Μα βαλε μου κι εμενα μια σταλιά να δοκιμάσω...
Πάντα ο ίδιος διάλογος και πάντα η γιαγιά να ξεκαρδίζεται! ...
Μετά με έπαιρνε ο παππούς στα γόνατα και παίζαμε το "παιχνίδι μας".. Στο ξύλινο αυτό τραπέζι η γιαγιά είχε στρωμένο ένα τραπεζομάντηλο πλαστικό με κάτι λουλούδια πάνω.. και του άρεσε του παππού ν αμε κρατάει αγκαλιά να πιάνει τον δείκτη του χεριού μου και να τον τοποθετεί πάνω σε κάθε λουλουδάκι και να λέει:
"Παππούς; κοκό μαμ", "Μπαμπάς, κόκο μαμ", "Αγγελικούλα, κοκό μαμ" "Μαμά. γιαγιά.. ΚΑΚΑ μαμ!" και δώστου να γελάω εγω.. και να καμαρώνει ο παππούς.. και να μας κρυφοκοιτάει η κυρα Μαρω και να χαίρεται κι αυτή.
(Τη γιαγιά μου όσο μεγάλωνα τόσο τη θαύμαζα.. μια γυναίκα που από 10 χρονών που πέθανε η μανούλα της. εγινε η ίδια μάνα για τα αλλα 3 αδέλφια αλλά και για τον πατέρα της, η φροντίδα του σπιτιού και των παιδιών όλη πάνω της. Το σχολείο το σταμάτησε όμως κάθε βραδυ με τα λιγοστά γραμματα που ήξερε διάβαζε τους άθλιου του Ουγκώ! Μετά παντρεύτηκε και ανέλαβε τη φροντίδα του άντρα της, της πεθεράς και του πατέρα της.. μέχρι που απέκτησε και 3 παιδιά το ένα μετά το άλλο και προστέθηκαν κι αυτά στην οικογένεια. Κι όλα αυτά τα έκανε αφού ξύπναγε κάθε μέρα στις 2 για να βοηθήσει τον άντρα της να πάνε στη λαχαναγορά να διαλλεξουν τα καλά ζαρζαβατικά, να γυρίσουν, να ξεφορτώσουν το αμάξι, να φτιάξει τα τελάρα, να πάει στο σπίτι να ετοιμασει τα παιδιά για το σχολείο, να μαγειρέψει, και μετά να κατέβει στο μαγαζί για να βοήσει τον άντρα της.. και το απόγευμα, δουλειές, διάβασμα των παιδιών, μαντάρισμα... κλπ κλπ κλπ.. και το χαμόγελο δεν έφυγε ποτέ από τα χέιλη της.. ΠΟΤΕ!)
Μετά όταν έβγαινε το φεγγάρι ο παππούς με έπαιρνε αγκαλιά και βγαίναμε έξω.. και λέγαμε μαζί το "φεγγαράκι μου λαμπρό..." Σαν μωρό μίλησα και περπατησα πολύ γρήγορα, σε όλα μου βιαστική παρόλα αυτά μια λέξη μου πήρε πολύ καιρό να την πώ σωστά.. το "σύννεφο" Και να με "σταύρωνες"... "ύφαφο" έλεγα μέχρι που πήγα σχεδόν 6 χρονών! Καημό το είχε ο παππούς να με ακούσει να το λέω σωστά.. και ακόμη πιο πολύ να είναι εκείνος που θα με μάθει να το λέω σωστά! (Για το "ζουμί" δεν είχε ένσταση γιατί τον έκανε να διασκεδάζει με τις γειτόνισσες.. μεγάλος πλακατζής αλλά και βρωμόστομος ο παππούς)..
Μεγαλώνοντας προστέθηκαν κι άλλα στις κυριακάτικες επισκέψεις.. όπως η αντιγραφή και η ορθογραφία στα "διαβασματα για την επόμενη μέρα στο σχολείο" το γιαούρτι "βελουτέ, αυτό με την κοπέλα" που πήγαινα και αγόραζα από τον κυρ-Πέτρο τον παντοπώλη της γειτονιάς για να το φάει ο παππούλης με ζάχαρη και μπουκίτσες ψωμάκι... Η μυρωδιά πάντα ίδια! Χλωρίνη και χοιρινό με σέλινο.. Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είμαι πολύ συγκινημένη.. η καρδιά μου χτυπάει δυνατά και δάκρυα φλερτάρουν με τα ζυγωματικά μου. Όμως χαμογελώ.. χαμογελώ και νοιώθω ζεστασιά! Ζεστασιά και ασφάλεια, την τρυφερότητα που νιώθουμε απο την αγάπη των άλλων μόνο όταν είμαστε παιδιά.. γιατί μόνο τότε μας αγαπούν ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητούν τίποτα από εμάς.. μας αγαπούν απλά επειδή υπάρχουμε.. Και μέσα σε όλες τις αγάπες που η κάθε μια έχει τη γλύκα της, η πιο ζεστή, η πιο τρυφερή, η πιο τεράστια είναι αυτή των παππούδων και των γιαγιάδων προς τα εγγόνια τους και το αντίστροφο. Δεν είναι τυχάιο που λέμε "του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου" και εγω το αντιστρεφω και το λέω έστω και τωρα που είναι αργά για να με ακούσουν "του γονιού μου ο γονιός έιναι δυο φορές γονιός μου"....

Η νεράιδα Μιχαέλα και τα χρώματα του ουράνιου τόξου

2011-01-25T12:43:00.000+02:00

"Με το πρώτο γέλιο ενός μωρού μια νεράιδα γεννιέται.." Έτσι μας έλεγε η μαμά μου όταν ήμασταν μικρά! Φαίνεται πως κάποιο πολύ όμορφο και σημαντικό μωρό γέλασε για πρώτη φορά όταν γεννήθηκε η μικρή και πανέμορφη νεράιδα Μιχαέλα! Η μικρούλα αυτή νεράιδα, ήταν όμορφη, με δυο ζωηρά γκριζογάλανα ματάκια που σε κοιτούσαν πονηρά κάθε που ετοιμαζόταν να κάνει ζαβολιά η μικρή νεραιδούλα. Έτσι πονηρά με κοίταξαν κι όταν είδε για πρώτη της φορά ένα αληθινό ουράνιο τόξο! Της έκανε τόση εντύπωση που της καρφώθηκε η ιδέα στο μικρό της μυαλουδάκι ... Να πάει να δει και να γνωρίσει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου από κοντά! Όλα τα φρόνιμα και συνετά παιδάκια ξέρουν ότι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο! Όλα, εκτός από τη μικρή ατίθαση νεράιδα.. που έκανε πως δεν το ήξερε ή πως δεν την ένοιαζε! Μάταια η μαμά της προσπαθούσε να τη μεταπείσει.. εκείνη το είχε αποφασίσει! Αύριο πρωί-πρωί, με το πρώτο φως του ήλιου θα ξεκινούσε να πάει στη βάση του ουράνιου τόξου, να βρει την πολύχρωμη σκάλα που θα την οδηγούσε ψηλά εκεί που ήταν οι χρωματοφύλακες.. αυτοί που ήταν οι φρουροί των χρωμάτων του ουράνιου τόξου και δεν επέτρεπαν σε κανέναν να τα δει από κοντά χωρίς να δώσει πολύτιμο αντάλλαγμα...

Έτσι κι έγινε, μόλις ξημέρωσε σηκώθηκε σιγά-σιγά από το μικρό της νεραϊδοκρεβατάκι και πήρε το δρόμο των χρωμάτων.. Περπάτησε με τα γοργά, μικρά, ζωηρά βηματάκια της κι έφτασε στη βάση του ουράνιου τόξου, εκεί που ήταν η μυστική πολύχρωμη σκάλα που οδηγεί στην "καρδιά" του ουράνιου τόξου και που μόνο τα παιδιά μπορούν να τη δουν..Η νεράιδα Μιχαέλα έβγαλε τα παπουτσάκια της για να μή λερώσει τα όμορφα χρωματιστά σκαλοπατάκια κι ανέβηκε στο πρώτο σκαλί.. το κόκκινο! Μόλις πάτησε πάνω του ένα μικροσκοπικό ξωτικούλι εμφανίστηκε μπροστά της και της είπε:
-Είμαι ο κόκκινος χρωματοφύλακας! Ποιά είσαι εσύ;
-Εγώ ειμαι η νεράιδα Μιχαέλα...
-Χαιρω πολύ! Και τί θέλεις εσύ εδώ;
-Θέλω να δω από κοντά τα χρώματα του ουράνιου τόξου! Θα με βοηθήσεις;
-Χμμμμ... εγώ μπορω να σε πάω μόνο στο κόκκινο χρώμα και από ΄κει να προχωρήσεις για τα υπόλοιπα.. αλλά θέλω ένα αντάλλαγμα...
-Ό,τι θέλεις καλέ μου χρωματοφύλακα...
-Θα σε πάω στην κόκκινη χωρα του ουράνιου τόξου μόνο αν μου δώσεις τη γεύση σου!
-Χαρά στο πράγμα! Είπε απερίσκεπτα η μικρή νεράιδα.. Πάρτην!
Και με μιά κίνηση μαγική ο κόκκινος χρωματοφύλακας της πήρε την γεύση.. Ανοιξε μια κόκκινη πόρτα πάνω στο κόκκινο σκαλί και βρέθηκε σε μιά κόκκινη πολιτεία... με πολλές παπαρούνες, ντομάτες, κεράσια, φράουλες, και ό,τι άλλο κόκκινο βάζει ο νούς.
-Δοκίμασε μια φράουλα ! Ξερω ότι είναι το αγαπημένο σου φρούτο! Της ειπε ο χρωματοφύλακας..

-Ωωω, ευχαριστω πολύ! Είπε η νεραϊδούλα και πήρε την πιο μεγάλη, την πιο κόκκινη, την πιο ζουμερή φράουλα της κοκκινοχώρας. Τη δαγκώνει με λαχτάρα, αλλά... πώπώ συμφοράααα! Η φράουλα δεν είχε καμμία γέυση, καμμία νοστιμάδα! Ήταν άνοστη! Παίρνει ένα κεράσι... μεγάλο και τραγανό! Το βάζει στο στόμα της αλλά κι αυτό...ΑΝΟΣΤΟ! Ουτε γλύκα, ούτε ξυνίλα, ούτε πικρό, ούτε γλυκόξυνο.. ΤΙΠΟΤΑ! Η μικρή νεράιδα ήθελε να κλάψει..
-Δωσε μου πίσω τη γεύση μου! Ειπε αυστηρα στο χρωματοφύλακα
-Αααα, λυπάμαι δε μπορώ εγω! Από τη στιγμή που την παρεδωσες δε σου ανήκει πια..και είδες πόσο πολύτιμη είναι; η γευση σου ανήκει πλέον στη Βασιλισσα του Ουράνιου Τόξου. Εκείνη έχει όλα τα ανταλάγματα και μόνο εκείνη μπορει να στην επιστρέψει... ΑΝ θελήσει βέβαια..!
-Και πού θα τη βρω;
-Στο τέλος του δρόμου.. και αφού περάσεις από όλους τους χρωματοφύλακες, που ο καθένας από αυτούς θα παίρνει ένα αντάλαγμα για να σε αφήσει να περάσεις και να γνωρίσεις κάθε χρωμα χωριστά μέχρι να φτάσεις στο πολύχρωμο Παλάτι της βασίλισσας...
Τί να κάνει η μικρή νεράιδα Μιχαέλα; αποφάσισε να συνεχίσει.. ειχε χασει τη γεύση της.. τή χειρότερο μπορούσε να συμβεί;
Ανεβαίνει λοιπόν στο δεύτερο σκαλί.. το πορτοκαλί σκαλοπάτι. Αμέσως πατεχτηκε μπροστά της το πορτοκαλί μικροσκοπικό ξωτικό!
-Είμαι ο πορτοκαλί χρωματοφύλακας! Ποιά είσαι εσύ;
-Εγώ ειμαι η νεράιδα Μιχαέλα...

-Χαιρω πολύ! Και τί θέλεις εσύ εδώ;

-Θέλω να γνωρίσω όλα τα χρωματα του ουράνιου τόξου και να φτασω στη Βασίλισσα να πάρω πίσω την γεύση μου! Θα με βοηθήσεις;

-Εγω μόνο για το πορτοκαλί χρωμα είμαι υπέυθυνος... Και για να σε αφήσω να περάσεις θέλω να μου δώσεις ένα αντάλαγμα..

-Ότι θέλεις καλό μου ξωτικό...

-Θέλω την αφή σου!

-Την αφή μου; Σιγά! Και γω που νόμιζα ότι θα ζητούσες κάτι σημαντικό κι εσύ.. όπως η γεύση... Την αφή μου θες; Πάρτην!

Και με μια κίνηση μαγική ο πορτοκαλί χρωματοφύλακας πήρε την αφή της Μιχαέλας και της άνοιξε την πύλη της πορτοκαλί πολιτείας. Σωστά το φαντάστηκες! Εκεί ήταν όλα πορτοκαλί! Χιλιάδες πορτοκάλια, μανταρίνια, λίμνες, ποτάμια και θάλασσες από πορτοκαλάδα, ο ουρανός ήταν πάντα πορτοκαλής.. και ο ήλιος σα να ήταν πάντα καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα!! Ηταν πολύ όμορφα!...

-Ελα να πάιξουμε ένα παιχνίδι.. ειπε το πορτοκαλί ξωτικό στη Μιχαέλα.

-Θα σου δέσω τα μάτια σα να παίζουμε τυφλόμυγα, θα σου δίνω πραγματα κι εσυ χωρίς να τα δεις.. θα πρεπει να τα αναγνωρίσεις.

-Α, τί ωραία! Ευκολο παιχνίδι και διασκεδαστικό! ειπε η μικρή απερίσκεπτη νεραϊδούλα.. Δένει τα ματάκια της με ενα πορτοκαλί μαντήλι το ξωτικό και της δίνει το πρώτο αντικείμενο ήταν ένα μαλακό λούτρινο μπαλάκι.. Το παίρνει στα χεράκια της η Μιχαέλα αλλά μάταια! Δεν ένοιωθε τίποτα! ήταν μαλακό; σκληρό; ζεστό; κρύο; απαλό; τραχύ; ΤΙΠΟΤΑ δεν μπορούσε να νοιώσει γιατι ειχε χαρίσει την αφή της σαν αντάλλαγμα στον πορτοκαλή χρωματοφύλακα της Βασίλισσας! "Που να το φανταστώ ότι και η αφή είναι τόσο σημαντική;" σκέφτηκε η νεράιδα λυπημένη και είπε:

-Εντάξει το πήρα και αυτο το μάθημα καλό μου ξωτικό, δε θέλω να παίξω άλλο... "Και η ΑΦΗ μας είναι πολύ σημαντικό πράγμα!" πάμε παρακάτω... να φτασω στη Βασίλισσα μήπως αν της εξηγήσω με λυπηθεί και μου δωσει πίσω τη γευση αλλά και την αφή μου!
Ετσι λοιπόν έφτασε στο τρίτο σκαλοπάτι.. το κίτρινο! Ακολούθησε ο ίδιος διάλογος όπως και με τους προηγούμενους χρωματοφύλακες..

-Είμαι ο κίτρινος χρωματοφύλακας! Ποιά είσαι εσύ;

-Εγώ ειμαι η νεράιδα Μιχαέλα...

-Χαιρω πολύ! Και τί θέλεις εσύ εδώ;

-Θέλω να γνωρίσω όλα τα χρωματα του ουράνιου τόξου και να φτασω στη Βασίλισσα να πάρω πίσω την γεύση μου και την αφή μου ! Θα με βοηθήσεις;

-Γαι την κίτρινη πολιτεία .. ναι! Αλλά θελω κι εγω ένα ανταλλαγμα!...

-Ουφ.. ξεφύσηξε η μικρή.. τί θέλεις εσύ;

-Εγω θέλω.. την όσφρησή σου!

-παρτην!

Και με μιά κίνηση μαγική άνοιξε μπροστά στα πόδια της η πύλη της κίτρινης πολιτείας! Εκεί ήταν όλα κίτρινα! Εκατομμύρια λεμόνια, μαργαρίτες, χρυσάνθεμα, ηλιοτρόπια, μικρά πανέμορφα κίτρινα λουλουδάκια, μέλισσες (χωρίς μαυρες και καφέ ρίγες.. μόνο κίτρινες.. λιγότερο ή περισσότερο έντονες) Βλέπει ένα όμορφο νυχτολούλουδο..κίτρινο-κίτρινο με δυο μελισσούλε πάνω του να ρουφάνε αχόρταγα την κατακίτρινη γύρη. Το ξωτικό σκύβει και το μυρίζει..

-Μμμμμμ! Μοσχοβολάει! Μύρισε το κι εσυ! Είναι υπέροχο το άρωμα του!

Σκύβει και η Μιχαέλα αλλα που! Δεν είχε πια όσφρηση.. δεν μπορούσε να μυρίσει το όμορφο λουλούδι.. ούτε τη μοσχοβολιά από το κίτρινο ζαχαροπλαστείο που ήταν δίπλα, ούτε το σαγηνευτικό άρωμα του κίτρινου γιασεμιού που για το άρωμα του ερχότανε κόσμος από όλα τα ουράνια τόξα της γης!

-Πάμε παρακάτω... είπε λυπημένη. Και έφτασε στο πράσινο σκαλοπάτι. εκεί συνάντησε το π΄ρασινο ξωτικό-χρωματοφύλακα!

-Είμαι ο πράσινος χρωματοφύλακας! Ποιά είσαι εσύ;

-Εγώ ειμαι η νεράιδα Μιχαέλα...

-Χαιρω πολύ! Και τί θέλεις εσύ εδώ;

-Θέλω να γνωρίσω όλα τα χρωματα του ουράνιου τόξου και να φτασω στη Βασίλισσα να πάρω πίσω την γεύση μου, την αφή μου και την όσφρησή μου! Θα με βοηθήσεις;

-Θα σε βοηθήσω να περάσεις την πράσινη πολιτεία.. αλλά θες στα αλήθεια να συνεχίσεις; Δεν έχεις χάσει ήδη πολλά; Και να ξέρεις όσο πλησιάζεις τη Βασίλισσα, τόσο πιο σημαντικά θα είναι τα ανταλάγματα που θα σου ζητάμε!

-Ναι! Θέλω να συνεχίσω! Ηρθα να γνωρίσω τα χρωματα από κοντά και θέλω να το κάνω... άσε που είναι αδύνατον να ζήσω έτσι! Θέλω να δω τη Βασίλισσα και να την παρακαλέσω να μου επιστρεψει τις αισθήσεις μου!

-Καλά λοιπόν, αφού επιμένεις.... για να συνεχίσεις θέλω σαν αντάλαγμα την...ΑΚΟΗ σου!

-Την ακοή μου;... ενταξει λοιπόν.. πάρτην!

Και με μια μαγική κίνηση.. άνοιξε μπρος στα πόδια της η πρασινη πολιτεία.. όλοι οι κάτοικοι ήταν πράσινοι, φασολάκια, μπάμιες, αρακάδες, σπανακομαρουλόφυλλα, μικρές πρασινες ακριδούλες και όλοι χαρούμενοι και γελαστοί.. τραγουδούσαν και χόρευαν η Νεράιδα Μιχαέλα άρχισε να κλαίει... πόσο δυστυχισμένη ένοιωθε.. δε μπορούσε να γευτεί, δε μπορούσε να αγγίξει, να νοιώσει, δε μπορούσε να μυρίσει και τώρα... ούτε καν ακουγε! "Αχ! γιατί δεν ακουσα τις συμβουλές των γονιών μου που μου έλεγαν ότι ήταν επικίνδυνο να πάω.. και ότι ακόμα και τα όμορφα πράγματα όπως τα ουράνια τόξα κρύβουν κινδύνους... γιατι δεν τους άκουσα;" σκεφτόταν η μικρή και έκλαιγε

-Πάμε παρακάτω και ίσως κάποιο από τα αδέλφια μου τους χρωματοφύλακες να σου βρουν μια λύση είπε ο πράσινος χρωματοφύλακας και την τραβηξε απαλά προς το μπλέ σκαλοπάτι..
Και εκεί εμφανίστηκε το μπλε ξωτικό..
-Είμαι ο μπλέ χρωματοφύλακας! Ποιά είσαι εσύ;

- Δε σε ακούω.. αλλά ξερω τί μου λές.. τα ίδια όπως και οι προηγούμενοι... Εγώ ειμαι η νεράιδα Μιχαέλα...

-Χαιρω πολύ! Και τί θέλεις εσύ εδώ;

-Θέλω να γνωρίσω όλα τα χρωματα του ουράνιου τόξου και να φτασω στη Βασίλισσα να πάρω πίσω την γεύση μου, την αφή, την όσφρηση και την ακοή μου! Θα με βοηθήσεις;

Ειπε η νεραϊδούλα μας δακρυσμένη..
-Κοίτα, εγω θα σε βοηθήσω να περάσεις την μπλέ πολιτεία αλλά θα πρεπει να σου πάρω το χαμόγελό σου! Της είπε σε μια παραξενη γλώσσα νοημάτων....
Κουνησε καταφατικά το κεφαλάκι της.. και με μιας χάθηκε το χαμόγελο από τα χέιλη της και ανοιξε μπροστά της μια γαλάζια πολιτεία.. με μπλε ωκεανούς, καθαρό γαλάζιο ουρανό, όλα ταιριαζαν τόσο πολύ με τα ματάκια της.. είδε ένα όμορφο μωράκι δροσοσταλίδα, ήταν τόσο όμορφο που θέλησε να χαμογελάσει! Θέλησε αλλά δεν τα κατάφερε... σε αυτή την περιπέτεια μαζί με όλα τα άλλα έχασε και το χαμογελό της..
-θελω να φυγω από εδω.. πάμε παρακάτω να τελειώνει αυτή η περιπέτεια..
Πραγματι αφησαν πίσω τους τη γαλάζια πολιτεία και έφτασαν στο βιολετί σκαλοπάτι.. εκεί εμφανίστηκε το βιολετι ξωτικό.. και ειπε:
-Είμαι ο βιολετί χρωματοφύλακας! Ποιά είσαι εσύ;

-Εγώ ειμαι η νεράιδα Μιχαέλα...(παλι δεν άκουγε αλλά ήξερα πια τον διάλλογο απ' έξω)

-Χαιρω πολύ! Και τί θέλεις εσύ εδώ;

-Θέλω να γνωρίσω όλα τα χρωματα του ουράνιου τόξου και να φτασω στη Βασίλισσα να πάρω πίσω την γεύση μου, την αφή, την όσφρηση, την ακοή και το χαμόγελό μου! Θα με βοηθήσεις;

-Θα σε βοηθήσω να μπεις στη βιολετί πολιτεία, αλλά για ανταλαγμα θα μου δώσεις το δάκρυ σου! Της είπε πάλι με νοήματα!

-Το δακρυ μου; Πάρτο με μεγάλη μου χαρά! Ποιός θέλει τα δάκρυα; Αστειος είσαι!

Το βιολετί ξωτικό δε μίλησε.. με μιά κίνηση μαγική της πήρε το δάκρυ και της άνοιξε διάπλατα τις πύλες της βιολετί πολιτείας! Εκεί ήταν όλα ... βιολετί! Σωστά! Όμορφα λουλούδια, όμορφοι άνθρωποι, όλοι και όλα βιολετί, βιολετί ουρανός, και όπως ίσως θα φαντάστηκες ήταν γεμάτος ο τόπος από.... ΒΙΟΛΕΤΕΣ! Καθώς περνούσαν από το λιβάδι με τις βιολέτες ένα σκουπιδάκι μπήκε στο μάτι της Μιχαέλας.. δεν είχε δάκρυ να το καθαρίσει όμως και την έτσουζε και την πόναγε μέχρι να φτασει στην βιολετί πηγή και να πλύνει το ματάκι της με βιολετι τρεχούμενο νερό.. αλλά δεν ήταν αυτό που την έκανε να καταλάβει πόσο απαραίτητο είναι και το δάκρυ καμμιά φορά... Αυτό το κατάλαβε όταν είδε μια βιολετί οικογένεια να κάνει χαρούμενο πικ νικ.. κι εκείνη θυμήθηκε τη δική της οικογένεια.. και ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό της.. αυτό ο κόμπος που μόνο με τα δάκρυα λύνεται και φέυγει... η νεραϊδούλα μας όμως δεν είχα πια δάκρυα.... ποιος να της το έλεγε ότι θα έφτανε μια μέρα που παρακαλούσε να μπορούσε να δακρύσει...προσπαθησε να χαλαρώσει λίγο τον κόμπο με ένα βαθύ αναστεναγμό.. και να φτάσει επιτέλους στο τελευταίο σκαλοπάτι... το μώβ!

Τοτε το μωβ ξωτικό ήρθε μπροστα της και της είπε..

-Είμαι ο μωβ χρωματοφύλακας! Ποιά είσαι εσύ;

για να του απαντησει εκείνη

-Εγώ ειμαι η νεράιδα Μιχαέλα... και να συνεχιστεί ο γνωστός διάλλογος

-Χαιρω πολύ! Και τί θέλεις εσύ εδώ;

-Θέλω να γνωρίσω όλα τα χρωματα του ουράνιου τόξου και να φτασω στη Βασίλισσα να πάρω πίσω την γεύση μου, την αφή, την όσφρησή μου, την ακοή, το χαμόγελο και το δάκρυ μου! Θα με βοηθήσεις;

-Θα σε βοηθήσω.. αν μου δώσεις τη μιλιά σου!!!

Ετσι κι έγινε.. της πήρε τη μιλιά και της επετρεψε την είσοδο στη μωβ πολιτεία... την τελευταία πριν το πολύχρωμο παλάτι της Βασίλισσας του ουράνιου τόξου.

Όπως το φανταστηκες.. όλα και όλοι ήταν μωβ... και ο τόπος ήταν γεμάτος μωβ βατόμουρα, μωβ φραγκοστάφυλλα, μωβ λουλούδια, ένα πανήψυλο μωβ βουνό, μώβ θάλασσα και μωβ ουρανός... Το μωβ είναι το αγαπημένο χρωμα της μαμάς της Μιχαέλας.. κι εκείνη ήθελε να χαμογελάσει, αλλά δεν μπορεσε, της ήρθε να βάλει τα κλαματα απο τη στενοχώρια αλλά δεν ειχε δάκρυ, είδε έναν μωβ καταρρακτη με μωβ πυγολαμπίδες να τραγουδουν γυρω του αλλα δεν μπορουσε να ακουσει το τραγούδι τους, της προσέφεραν δροσερό χυμό φραγκοστάφυλο αλλά δεν μπορούσε να τον γευτεί, είδεένα παραξενο λουλούδι που όμως δεν μπορεσε να το μυρίσει, θέλησε τότε να φωνάξει δυνατά να την ακούσει η μανούλα της και να πάει να τη βοηθήσει.. αλλά δεν είχε πια ούτε μιλιά... Τί θα έκανε θέε μου;....

Με αυτή τη σκέψη έφτασε στη Βασίλισσα του ουράνιου τόξου.. Μια όμορφη κυρία με λαμπερό δέρμα, και μαλλιά στα χρωματα του ουράνιου τόξου... κρατούσε ένα ραβδάκι κι αυτό με τα ίδια επτά χρώματα πάντα στην ίδια σειρά.. κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, μπλέ, βιολετί και μωβ!

-Γεια σου! Εσυ πρέπει να έισαι η Μιχαέλα ε;

Η νεράιδα την κοιτούσε..

-Δε με ακούς ε;

ειπε η βασίλισσα και την ακούμπησε με το ραβδάκι της..

-Τωρα θα ακούς! ...

Η μικρή νεραϊδούλα γούρλωσε τα ματάκια της από χαρά!

-Γεια σου λοιπόν, Μιχαέλα.. εγω είμαι η Βασίλισσα Ίρις θα έχεις ίσως ακούσει να μιλάνε για μενα και το βασίλειο μου.. θα έχεις ακούσει να λένε.. "τα χρωματα τις Ίριδας" ε;

-Ναι, είπε η Μιχαέλα..

-Ήθελες να γνωρίσεις το βασίλειο και τα χρώματα μου απο κοντά.. και παρακουσες τους γονείς σου και τις συμβουλές τους...με αποτέλεσμα.. να χάσεις τόσα πολλά πολύτιμα πράγματα!..

-Πραγματι είπε η Μιχαέλα κι έσκυψε λυπημένη το κεφαλάκι της..

-Ομως.. έφτασα ώς εδώ για να ζητήσω τη βοήθειά σου καλή μου Ίριδα.. το έμαθα το μάθημά μου.. και θέλω να γυρίσω πίσω στο σπίτι μου.. που θα με περιμένουν οι γονείς μου. Να με πάρουν αγκαλιά και να ζήσουμε όλοι μαζί ευτυχισμένοι. Να τους πω ότι θα τις ακούω τ ις συμβουλές τους από 'δω και μπρος.. και ότι τους πω ότι τους αγαπώ πολύ! Βοήθησέ με καλή μου Ίριδα σε παρακαλώ..

-Λοιπόν. επείδή εκτός από ξεροκέφαλο είσαι και γενναίο κορίτσι.. και επειδή κανένα άλλο παιδί αλλά ούτε και ενήλικας δεν έχει καταφέρει ποτέ να φτάσει ώς εδω... θα σε βοηθήσω.. αν μου υποσχεθείς κι εσύ μερικά πράγματα...και μη βιαστείς πάλι να απαντησεις!

-Μαλιστα είπε η Μιχαέλα..

-Ωραία.. θα στα δώσω όλα πίσω και θα πας στο σπίτι σου αλλά απο εδω και πέρα εσύ θα πρέπει.. να είσαι πάντα ευγενική, να βοηθάς τους άλλους ανθρωπους γιατι όπως κι εσύ τωρα ζητάς βοήθεια από μενα έτσι μπορεί κάποιος να χρειαστεί τη δική σου βοήθεια.. να μην την αρνηθεις! Να τρως όλα τα φαγητά και τα φρούτα κι ας μην έχουν πάντα ωραία γεύση.. να θυμάσαι πάντα πως ηταν σήμερα η μέρα σου χωρίς καθόλου γεύση! Να μη ντρεπεσαι να γελάς αλλά ουτε και να κλαίς είναι και τα δύο εξίσου σημαντικά! Να λες στους ανθρωπους που αγαπάς ότι τους αγαπάς.. είναι ωραίο να το ακούνε, να αγκαλιάζεις και να δείχνεις την αγάπη σου με χάδια και φιλιά.. είναι ωραίο να νιώθεις... Να ακούς τι σου λένε και να μιλάς κι εσύ... έτσι όλα λύνονται... και επίσης να μην ξεχάσεις ποτέ μα ποτέ.. ότι η ζωή μας είναι ένα ουράνιο τόξο.. Όμορφο αλλά δύσκολο να το ανέβεις.. πάντα θα πρέπει να δώσεις για να πάρεις.. και θα πρέπει να "ζυγίζεις" προσεκτικά τί δίνεις και τί παίρνεις.. να μην είσαι ούτε υπερβολικά γενναιόδωρη αλλά ούτε και τσιγκούνα... Με κατάλαβες;

-Ναι είπε η Μιχαέλα και τότε η Ίριδα με το ραβδάκι της έφτιαξε ένα πολύχρωμο σύννεφο και την ανέβασε πάνω.. το φύσηξε απαλά.. και εκείνο οδήγησε τη μικρή νεραϊδούλα στο σπίτι της, στο κρεβατάκι της όπου και κοιμήθηκε αποκαμωμένη από την περιπέτεια που έζησε.. όταν πήγε η μαμα της να την ξυπνήσει.. όλα ήταν όπως πρίν... ή σχεδόν..οι αισθήσεις και τα συναισθήματα ήταν πάλι όλα στη θέση τους.. μόνο που το χαμόγελο ήταν πιο.. φωτεινό και πιό μεγάλο..

Και όπως λέν στα παραμύθια.. ζήσαν αυτοί καλά.. κι εμείς καλύτερα!

Just like a dream....

2011-01-21T01:36:00.001+02:00

Είχε βραδιάσει και καθώς ήμουν μόνη στο σπίτι έψαχνα να βρω κάτι εποικοδομητικό να κάνω για να περάσει ευχάριστα το βράδυ μου. Ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι, κοιτάζω από τη θυροτηλεόραση αλλά δε διακρίνω καλά. "Ποιος είναι;" ρωτάω... "δεν είναι δυνατόν!!!" σκέφτηκα μόλις άκουσα τη φωνή κι άνοιξα τρέμοντας από τη χαρά
μου!
Σε λίγα δευτερόλεπτα πίσω από την πόρτα του διαμερίσματός μου στέκονταν ο Ρομάν, η Κατερίνα και η μικρή Ανζελίκ!
Αλλαγμένοι προς το καλύτερο απο την την τελευταία φορά που τους είχα δει. Έλαμπαν! Φανερά χαρούμενοι...
Η Κατερίνα είχε τα μαλλιά της λυμένα και καθώς έπεφταν στους ώμους της έφτιαχναν ένα όμορφο "στεφάνι" γύρω απο το πρόσωπό της και την έκαναν να φαίνεται ακόμη πιο όμορφη.. Ο Ρομάν, γελαστός με βλέμμα γεμάτο σπίθα και χαρά, φαινόταν πιο καλά απο ποτέ.. Και η Ανζελίκ, αχ αυτή η μικρούλα.. πόσο είχε μεγαλώσει!! Στεκόταν πια στα ποδαράκια της, μεγάλο κορίτσι πια, με μαλλάκια μακρυά που μοσχομύριζαν "μωρό", πιασμένα σε κοτσιδάκια με πολύχρωμα στολίδια! Ετρεξε με ανοιχτα χεράκια προς το μέρος μου και "χωθηκε" στην αγκαλιά μου, εγω την σήκωσα ψηλά και κάναμε γύρους μέσα στο δωμάτιο.. και η μικρούλα μας γελούσε και γέμισε το δωμάτιο φωνούλες χαρούμενες και μικρές πολύχρωμες πεταλουδίτσες που γεννήθηκαν απο τα γελάκια της. 'Αφησα κάτω τη μικρή άνοιξα τα χέρια μου και αγκάλιασα "τα αδερφια" μου.. τον Ρομάν και την Κατερίνα.. αγκαλιά μεγαλη, σφιχτή, δυνατή... "πόσος καιρός ρε παιδιά.. γιατί χαθήκατε; Γιατί με αφήσατε μόνη μου ρε σεις;" είπα με παραπονο και τα πρώτα δάκρυα μουσκεψαν τον ώμου του πανήψυλου και δυνατού Ρομάν! Τότε με απομάκρυνε από πάνω τους με κοιταξε βαθειά μέσα στα μάτια και έχοντας τα χέρια του στους ώμους μου μου είπε: "Δε σε αφήσαμε ρε χαζή! Εδώ είμαστε! Όλο για σένα μιλάμε.. αλλά να! είναι η απόσταση.. είμαστε μακρυά, πολύ μακρυά, εσύ για να έρθεις.. με τίποτα, κι εμείς... εμείς με τη μικρή καταλαβαίνεις δυσκολευόμαστε λίγο στις μετακινήσεις.. αφού τα ξέρεις. Αλλά δε σε ξεχάσαμε, δε σε αφήσαμε ποτέ.. ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΠΕΙΣ αυτό! κατάλαβες μα πετίτ σκατούλα; Ε;"
Γελάσαμε και κάτσαμε όλοι μαζί και οι τέσσερις στον ίδιο καναπέ.. ο ένας κολλητά δίπλα στον άλλον.. και γελούσαμε.. κυρίως με τη μικρή.
-μεγάλωσε πολύ το κορίτσι μας!!!! Και ομόρφυνε, κούκλα έγινε!!
-Ναι, μεγάλωσε ... και έχει πάρει το πείσμα της νονάς της!! Καθε φορά που κάνει κάτι η Ανζελίκ ο Ρομάν της λέει: "Αμαν πια ... τίποτα δεν της άφησες όλα της τα πήρες!" Και γελάμε... αλήθεια σου λέει ο Ρομάν.. δεν περνάει μέρα που να μη μιλήσουμε για εσενα!
Σηκώθηκα και πήγα να φέρω κάτι να πιούμε... Ουίσκι με κόλα σε χαμηλό για μένα, Βότκα με πάγο και μια φέτα λεμόνι για τον Ρομάν και για την Κατερίνα την αγαπημένη της... "Τεντούρα".... για τη μικρή που σουλατσαριζε στο σπίτι παίζοντας με την Κιρκη το κουτάβι μας, βυσσινάδα σπιτική!

Μιλούσαμε για ώρες πολλές.. πάιξαμε scrabble, uno, monopoly... scrabble πάιζαμε και το βράδυ που "σπασαν τα νερά" και γεννηθηκε η μικρή Ανζελίκ. Είπαμε ιστορίες απο τα παλιά... τα νέα μας. Είχα πολλά να τους πω.. τους ειπα όλα όσα με προβληματισαν, με στενοχωρησαν, με έκαναν να χαρώ όλον αυτόν τον καιρό που είμαστε μακρυά. Με συμβούλεψαν, με καθυσήχασαν, με αγκάλιασαν κι ένοιωσα σα μωρό.. σα μωρό που το παίρνει αγκαλιά η μαμά του κι αυτό για λιγα δευτερόλεπτα είναι αναμεσα στο να βάλει τα κλάμματα με παραπονο που το άφησε απο την αγκαλιά της, ή να κουρνιάσει και να ησυχάσει ήρεμο πια στην ασφάλεια της μητρικής αγκαλιάς...
Τους είπα πόσο τους αγαπώ, πόσο πολύτιμοι και σημαντικοί είναι για μενα.. Μου είπαν οτι το ξέρουν ήδη.. το άκουσαν λέει όταν το έλεγα σε κάποιον και μου φώναζαν να μη στενοχωριέμαι γιατί εκείνοι το ξερουν ότι τους αγαπώ πριν ακόμη το καταλάβω εγω καλά- καλά.. Μου είπαν ότι θα είναι πάντα δίπλα σε εμενα και σε όσους αγαπώ! Όσο "μακρυά" κι αν είμαστε.. ακόμη κι αν δεν τους βλέπω ή δεν τους ακούω.. Με συγκίνησε η Κατερίνα όταν έσκυψε και μου ψυθίρισε στο αυτί τα ίδια λόγια που μου είχε πει λίγα λεπτά μετά τον τοκετό της..
Νομίζω ότι τα είπαμε όλα.. όλα όσα θέλαμε να πουμε ο ένας στον άλλον και δεν μας το επετρεπαν οι συνθηκες και η απόσταση...
Και ήρθε η ώρα του αποχωρισμού.. "Καθίστε λίγο ακόμη... να ξημερωσει και φευγετε! Κοιμηθήτε εδώ!!! Σας παρακαλώ...." Η μικρή ήρθε με αγκάλιασε και μου έδωσε το πιο γλυκό φιλί.. μοσχομύριζε! Πόσο απαλή, πόσο ζεστή, πόσο όμορφη ήταν... "Μεινετε λίγο ακόμη μέχρι να ξημερώσει.." ειπα σχεδόν ψιθυριστά.. για να μου απαντήσει ο Ρομάν.."έχει ήδη ξημερώσει αγαπη μου.. πρέπει να φυγουμε.." με φίλησε τρυφερά, και μετά η Κατερίνα.. αγκαλιά, φιλί και χαμόγελο..Εκείνη την ίδια στιγμή χτύπησε το ξυπνητήρι.. γύρισα το κεφάλι μου δεξιά προς το κομοδίνο, άνοιξα τα μάτια μου.. για λίγη ώρα αμφιταλαντευόμουν.. ήταν όνειρο ή συνέβη στα αλήθεια; Δε μπορούσα να κινηθώ.. αλλά ένιωσα το μαξιλάρι μούσκεμα κάτω από το κεφάλι μου.. έβαλα το χέρι μου.. επιασα την υγρή από τα δάκρυα μαξιλαροθήκη.. "όχι ήταν σίγουρα εδώ! Δεν κάνω λάθος" Ο επόμενος χτύπος του ξυπνητηριού με εφερε στην πραγματικότητα τα θυμήθηκα όλα... τη μετακόμιση στη Γαλλία, το τηλεφώνημα, το δυστυχημα... τον πόνο! Έκλεισα τα μάτια μου και τους έφερα για μια τελευταία φορά μπροστά μου.. μου χαμογέλασαν και οι τρεις.. με νόημα... Ηταν πια ώρα να σηκωθώ.. να μην αργήσει και το παιδί στο σχολείο..

Τικ τακ, τικ τακ, τικ τακ....

2011-01-15T15:37:00.004+02:00

Έφτιαξε μια τούφα από τα μαλλιά της που ατίθασα έπεφτε στα μάτια της. Έπιασε με μια απότομη κίνηση τα κλειδιά από το τραπέζι κι έφυγε.. Ανέβηκε πάνω στο ποδηλατάκι της, παρά την εξέλιξη στα δημοφιλή δίτροχα, εκείνη επιμένει στο παλιό χωρίς ταχύτητες, ρομαντικό "κοριτσίστικο" ποδήλατο της. Αυτό που έχει από τα πρώτα εφηβικά της χρόνια.. και ξεκίνησε. Πήρε το δρόμο που θα την οδηγούσε εκεί. Σε εκείνον που την ηρεμεί, την κάνει να νοιώθει σπουδαία, δυνατή, χαρούμενη, γυναίκα και κορίτσι την ίδια στιγμή!
Σε όλη τη διαδρομή, σε κάθε πεταλιά, σκεφτόταν πόσα έχει να του πει. Πόσα νέα.. πόσα ευχάριστα και άλλα πόσα δυσάρεστα, να του πει πόσο της έχει λείψει όλον αυτό τον καιρό. Πόσες φορές κοιμάται με τη σκέψη του και ξυπνάει με το άρωμα του... Σκεφτόταν πώς θα χωρέσει μέσα στις λίγες ώρες που θα τον δει όλα αυτά που θέλει να του πει.. πώς θα "χορτάσει" την επιθυμία της, πώς θα γεμίσει την ψυχή της..και πώς θα τα κάνει όλα αυτά χωρίς να "πνίξει", χωρίς να του κλέψει το χρόνο που έχει στη διάθεση του, χωρίς να γίνει κουραστική... Τα έχει φτιάξει όλα στο μυαλό της.. όλα έχουν μπει σε σειρά... έχει κάνει πολλές φορές πρόβα στον καθρέπτη της και είναι έτοιμη! Έχει πάνω από μήνα να τον δει.. πόσες ώρες μακρυά, πόσες μέρες χωρίς το άγγιγμα του..
Επιτέλους έφτασε! Βρήκε ένα δέντρο κάτω από τη σκιά του οποίου θα "προστάτευε" το καλό της ποδηλατάκι. Το ακούμπησε απαλά.. του χάιδεψε τη σέλα, χαμογέλασε και πήγε προς την εξώπορτα του μικρού σπιτιού.. του "πύργου" που μέσα του κοιμάται ο πιο όμορφος, ο γλυκός, ο πιο σπουδαίος "πρίγκηπας" του κόσμου. Και φαντάσου όταν ήτανε μικρή και η μαμά της της διάβαζε παραμύθια εκείνη έλεγε πως δεν υπάρχουν πρίγκηπες. (μωρέ και πρίγκηπες υπάρχουν και νεράιδες και ξωτικά, και δράκοι και ζουν ανάμεσα μας)
Χτύπησε την πόρτα δυνατά.. για να κρύψει το "τοκ, τοκ, τοκ" τους δυνατούς χτύπους της καρδιάς της.
Όταν άνοιξε η πόρτα και τα μάτια της αντίκρισαν τα δικά του πανέμορφα μάτια.. ο χρόνος σταμάτησε για άλλη μια φορά, και όπως γίνεται πάντα ξέχασε όλα όσα ήθελε να του πει... τί σημασία έχουν όλα αυτά όταν έχει μπροστά της, δίπλα της.. μέσα της τον άνθρωπο που της δίνει ζωή; Τον αγκάλιασε δυνατά, τον φίλησε, τον γεύτηκε, μαγεύτηκε για άλλη μια φορά, "κούρνιασε" δίπλα του, τον είδε να κοιμάται και να χαμογελά.. κοιμήθηκε ήρεμα κι εκείνη..
Λίγη ώρα μετά ήξερε ότι πρέπει να τον αποχωριστεί.. Η πιο δύσκολη ώρα..
όταν ήταν μικρή η γιαγιά της της έδινε ένα γλειφιτζούρι "κοκοράκι" αλλά επειδή ήταν μεγάλο και "πολύ" για να μη χαλάσει τα δόντια της.. η γιαγιά της το άρπαζε από τα χέρια πρίν ακόμη το χορτάσει, και το τύλιγε στο σελοφάν "το υπόλοιπο άλλη φορά δεν είναι για χόρταση" έτσι της έλεγε.. και εκείνη έμενε με τη γλύκα στο στόμα και δεν έτρωγε τίποτα άλλο για ώρες πολλές για να κρατήσει την όμορφη γλυκιά γεύση στο στόμα της για όσο πιο πολύ μπορούσε..
Έτσι και με εκείνον.. πριν τον χορτάσει πρέπει να τον αποχωριστεί.. και πάντα πριν να φύγει για να γυρίσει στην άχαρη ζωή της.. τον αγκαλιάζει δυνατά.. και όλες τις οι αισθήσεις ανοίγουν διάπλατα τις "πόρτες" τους για να "φυλακίσουν" για όσο πιο πολύ μπορούν, το άρωμα, τη γεύση, τη φωνή, τη μορφή του... και η "γλύκα" να μείνει για όσο πιο πολύ γίνεται...
Πίσω στο ποδηλατάκι της.. με συναισθήματα ανάμεικτα... ευγνωμοσύνη που έχει έναν τέτοιο άνθρωπο στη ζωή της και φόβο μήπως τον χάσει...
Πεταλιές πότε γρήγορες και πότε αργές μέχρι να φτάσει πίσω στην πραγματική της ζωή.. να βάλει πάλι πάνω στο πιάνο της το ρολόι και το μετρονόμο.. που θα μετράνε τις ώρες τις μέρες, τους μήνες τα λεπτά μέχρι να ξαναβγεί το γλυκό από το σελοφάν και να χαρεί κάθε κύτταρο του κορμιού της. Μέχρι να ξανά- ανοίξει η πόρτα και τα μάτια της να αντικρίσουν ξανά τη σπίθα των ματιών του.. αν κάνεις ησυχία ίσως και να ακούσεις το μετρονόμο και την καρδιά της.. τικ τακ, τικ τακ, τικ τακ, τικ τακ......

Kαι τωρα... τρεξιμο!

2011-01-11T18:25:00.004+02:00

Σημερα το μεσημεράκι, έβαλα τα "αθλητικά" μου και βγήκα να τρεξω. Σκέψεις πολλές.. ευχάριστες και δυσάρεστες. Αφησα πίσω στο σπίτι όλα αυτα που με απασχολούσαν όλη μέρα.. οικονομικά, προσωπικά, επαγγελματικά προβλήματα και ξεκίνησα να τρεχω έχοντας στο μυαλό μου πιο πολύ τα του τρεξιματος μου. Κατάφερα σε λίγη ώρα να βγάλω έξω όσα με εχουν στενοχωρήσει και εξακολουθούν να με στενοχωρουν, και να επικεντρωθω σε εμενα και στα όσα θα ήθελα να κάνω φέτος φορώντας τα κολάν μου. Μου άρεσε που το έκανα αυτο! Είχε πλάκα!!! Μεσα στα όσα θα ήθελα να κάνω είναι και ένας αγωνας την άνοιξη. Που μπαίνω σε αυτόν με τη βεβαιότητα ότι θα είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα περασει τη γραμμή του τερματισμού! Και αυτό είναι και το μεγάλο μου στοιχημα! Να ξεπεράσω τον εγωισμό μου και τα παιχνίδια του μυαλού μου.. τρεχοντας μόνη μου ξεροντας ότι είμαι τελευταία! Θελω να δοκιμασω τη δύναμη του μυαλού και της ψυχής μου εχοντας το θράσος αλλα και θάρρος να σταθω στην εκκίνηση με άλλους 300-400 ανθρωπους ξέροντας ότι ο χειρότερος από αυτούς είναι κατά πολύ, καλύτερός μου! Να μην αφήσω όμως τον εγωισμό μου να με σταματήσει. Αυτό θελω να καταφέρω...
Τη βεβαιότητα αυτη.. ήρθε να την εδραιώσει το παραστρατημά μου τον τελευταίο καιρό.. που λόγω διάθεσης κυρίως απήχα απο τα τρεξίματα μου, τουλάχιστον όπως θα τα ήθελα εγω. Με έφερε πίσω αυτο.. ακόμη πιο πίσω από όσο ήδη ήμουν!
Σήμερα έτρεξα και σκεφτόμουν όλα αυτα.. σκεφτόμουν τον αγωνα αυτο που έρχεται, ενιωσα σχεδόν τον τρόμο που ξερω ότι θα με πιάσει εκείνη την ημέρα. Σκέφτηκα πόσο δύσκολο θα είναι να τρεχω τόσες ώρες χωρίς την ασφάλεια της "γιορτής" και των πολλών συμμετοχών. Με φανταστηκα να κουραζομαι και να μη βλέπω ψυχη για πολλά χιλιόμετρα μπροστά μου και πίσω μου μόνο τη μηχανή της τροχαίας... Με έπεισα ότι αν θελω να θεωρρω τον εαυτό μου δυνατό σε αυτόν τον αγωνα δεν πρέπει να τα παρατήσω! Σκέφτηκα ότι θα είναι μεγάλη η μοναξια εκείνης της ημέρας..Μετά το ανέρεσα! Ξερω ότι κάποιοι άνθρωποι θα είναι μαζί μου σε κάθε μου βήμα, σκέφτηκα τί θα μου έλεγε κάθε ένας απο αυτούς αν θα μπορούσαν να είχαν φυσική παρουσία εκεί δίπλα μου εκείνη την ημέρα. Εφερα στο μυαλό μου λέξεις, στιγμές, αρωματα, βλέμματα που έχω ανταλλάξει μαζί τους! Ξερω ότι καθε ένας απο αυτούς, έστω και στιγμιαία θα με έχει στο μυαλό του. Αυτό μαζί με το γεγονός ότι η κόρη μου πάλι θα έιναι εκεί στον τερματισμό να περιμένει υπομονετικά τη σαλιγκαρομαμα της.. είναι η δική μου ντόπα! Τα σκεφτόμουν όλα αυτά και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι σήμερα το τρεξιμο μου εβγαινε άνετα, όμορφα, στρωτά.. αργά μεν, όμορφα δε! Χάρηκα! Σημερα ένοιωσα δυνατή! Πίστεψα σε μένα.. στις όποιες δυνάμεις μου. Ισως δε μου φτανει ο χρόνος να καλύψω τα κενά που μου εχουν προκύψει μέχρι τον αγωνα μου.. αλλα όπως και να έχει εχω 3 μήνες μπροστά μου να με πείσω ότι θα έιμαι η πιο χαρούμενη "τελευταία" σε αγωνα τρεξιματος στην Ελλάδα τουλάχιστον! 3 μήνες για να τρεχω όσο πιο συχνά μπορω.. όσο πιο μακρυά καταφέρνω μέχρι να φτασω εκεί που θέλω. Να ζήσω, να χαρω, να πονέσω, να γευτώ, να δοκιμαστώ και τελικά να νικήσω! Να νικήσω τον εγωισμό, την ματαιοδοξία μου, τον ίδιο μου τον εαυτό!
Αυτά σκέφτηκα και είπα: "Και τωρα... τρεξιμο!" κοιτάζοντας το ρολόι μου που ήδη είχε "γραψει" 18 χιλιόμετρα και 2 ωρες "ούτε που το κατάλαβα" σκέφτηκα .. έτρεξα λίγο ακόμη και γύρισα σπίτι μου.. κουρασμένη αλλά χαρούμενη! Χάρηκα ακόμη πιο πολύ όταν μπαίνοντας στο σπίτι ο Τασος με κοιταξε και είπε:"Λάμπεις!" (και να σου πω και κάτι μεταξύ μας; τον πίστεψα!)

Κάτι σαν.."Απολογισμός"..

2011-01-02T16:23:00.004+02:00

Άλλη μια χρονιά πέρασε... και άφησε στον καθένα διαφορετικές αναμνήσεις. Σε άλλον άφησε γεύση γλυκια, σε άλλον πικρή, σε άλλον ουδέτερη.. Άλλοι έχουν να θυμούνται πολλά όμορφα, άλλοι άσχημα.. σε άλλους έφερε πολλά, σε άλλους πήρε.. Εγώ τί έχω να θυμάμαι από τη χρονιά που μας πέρασε;
Λοιπόν.. εχω να θυμάμαι πολλά, ήταν έντονη χρονιά από κάθε άποψη. Εζησα στιγμές έντονης χαράς αλλά κι έντονης λύπης!

Η μεγαλύτερη χαρα που πήρα μέσα στην προηγούμενη χαρα δεν ηταν "καθαρά" δική μου.. ας πουμε "την έκλεψα", αλλά ήταν τόσο δυνατή που υπερκαλύπτει οποιαδήποτε άλλη καλή στιγμή κρατωντας ψηλά τα πρωτεία στη λίστα με τα ευχάριστα του χρόνου. Ευτυχώς είμαι απο τους τυχερούς που έζησα και όμορφες στιγμές τη χρονια που μας πέρασε. Μερικές απο αυτές, τις πιο δυνατές θα τις μοιραστώ μαζί σας παρακάτω..

Η μεγαλύτερη λύπη με διαφορά, ήταν τον Απρίλη.. όταν μέσα σε μια στιγμή έχασα 3 απο τους πιο σημαντικούς και πολύτιμους ανθρώπους της ζωής μου..κάτι που ακόμη δεν εχω ξεπεράσει και που δεν ξερω αν θα το ξεπεράσω και ποτέ πραγματικά!

Μεσα στην προηγούμενη χρονιά.. γνώρισα καινούριους ανθρωπους, έκανα καινούριους φίλους, έχασα ή απομάκρυνα κάποιους άλλους, αναθεώρησα τη γνώμη μου για πολλούς...
Έκανα καινούρια βήματα, έβαλα νέους στόχους, έχασα τη δουλειά μου, κέρδισα χρόνο με την κόρη μου.. Καμάρωσα ανθρωπους που αγαπώ για πολλούς και διάφορους λόγους τον κάθε ένα. Δάκρυσα απο χαρά και συγκίνηση όταν η κόρη μου στον πρώτο της αγωνα ΤΚD (tae kwon do) πήρε και το πρώτο της κύπελο! Αυτή η λάμψη στα ματάκια της.. με γέμισε χαρα, περηφάνια και δύναμη. Δύναμη να είμαι όσο μπορω καλά και δυνατή, να στέκομαι δίπλα της και να τη στηρίζω.. σε ό,τι κι αν κάνει!

Τη χρονια που πέρασε, έκλαψα πολύ.. πληγώθηκα, σίγουρα θα πλήγωσα κι εγω, απογοητεύτηκα, φοβήθηκα, δείλιασα, αναθάρρυσα, πόνεσα, γέλασα, κουράστηκα, λύγισα, παραιτήθηκα, ξανασηκώθηκα, συνέχισα, έπεσα, κάπου εκεί ξαναγέλασα.. Σε αυτά τα "σκαμπανεβάσματα" κάποιοι άνθρωποι ήταν συνεχώς δίπλα μου.. με τον τρόπο του ο καθένας.
Το παραξένο είναι ότι... κάποιες φορές αυτοί που μας κάνουν να γελαμε..είναι οι ίδιοι για τους οποίους δακρύζουμε και ανεβαινει ο κόμπος στο λαιμό.. όσο όμως η ζυγαριά γέρνει προς το μέρος των όμορφων στιγμών.. τα δάκρυα σβήνουν και τα ξεχνάμε.. (ή τα βάζουμε στην άκρη).

Μια άλλη καθαρά προσωπική και μεγάλη μου χαρά ήταν όταν κέρδισα το στοίχημα που είχα βάλει με τον εαυτό μου. Δεν έχει σημασία το πώς και το γιατί.. ούτε το ότι (αντικειμενικά) δεν ήταν κανένα σπουδαίο κατόρθωμα.. για μενα ήταν! Ήταν οι στιγμές που το έκαναν μαγικό, ήταν οι σκέψεις και οι εικόνες.. είναι αυτοί που χάρηκαν μαζί μου.. είναι πολλά και όλα τους ξεχωριστά!
Πάει κι αυτή η χρονιά πέρασε... και όσο κι αν τα μετράω δε μπορω να πώ.. ήταν καλή ή κακή χρονιά;
Ήταν άλλη μια χρονιά.. αυτό ήταν! Και ξεκινάει μια ακόμη.. θα φερει κι αυτή τα δικά της.. τα όμορφα και τα άσχημά της.. και μάλλον ετσι πρέπει να γίνεται.. για να γινόμαστε κι εμείς πιο δυνατοί, πιο σοφοί, πιο ευγνώμονες, καλύτεροι άνθρωποι, να αγαπάμε και να εκτιμάμε..
Για τη νέα χρονιά πέρα από υγεία δεν εχω να μου ευχηθώ τίποτα παραπάνω εκτός από το να έχω ανθρωπους που αγαπώ και με αγαπούν για να μοιραστω κάθε χαμόγελο και κάθε δάκρυ που θα μου φέρει αυτή η χρονιά!

H παρεούλα μου..

2010-11-24T13:49:00.002+02:00

Είμαι τυχερή και πολύ περήφανη που στη ζωή μου απέκτησα αυτό το παιδί. Τόσο καλό παιδί.. Μεγάλωσε τωρα και είναι εκτός από κόρη μου, και παρεούλα μου, φίλη μου, με καταλαβαίνει .. καταλαβαίνει τη διάθεσή μου χωρίς να πώ λέξη. Είναι υπομονετική, είναι γλυκιά, είναι καλόκαρδη..στα δυσκολά μου προσπαθεί με το δικό της τροπο.. με ένα χάδι , ένα φιλί, μια αγκαλιά.. μια ζωγραφιά να με βοηθήσει. Να με κάνει να χαρώ.. μου δίνει δύναμη.. με αγαπά! Ακόμη και όταν μου θυμώνει.. τα ματάκια της φωνάζουν "σ' αγαπώ"!

Ειλικρινά είναι φορες που αναρωτιέμαι αν την αξίζω αυτή την αγάπη... Εύχομαι μετά από χρόνια πολλά όταν κοιτάζω τα ματάκια της να βλέπω ακόμη την ίδια αγαπή και να μην έχει παρει τη θέση της η απογοήτευση..

εύχομαι οι επιλλογές μου να μη την πληγώσουν ποτέ.. είναι δύσκολο να είσαι ανταξιος γονιός τόσο υπέροχων παιδιών...

42195 αξέχαστες στιγμές!

2010-11-01T22:35:00.003+02:00

Ο Μαραθώνιος Δρόμος είναι ένας αγώνας αντοχής με μια επίσημη απόσταση 42,195 χιλιομέτρων. Η ονομασία "Μαραθώνιος" προέρχεται από το μύθο του Φειδιππίδη, του Έλληνα αγγελιοφόρου που ο μύθος δηλώνει ότι στάλθηκε από την πόλη του Μαραθώνα στην Αθήνα για να αναγγείλει ότι οι Πέρσες νικήθηκαν στη μάχη του Μαραθώνα. Λέγεται ότι έτρεξε ολόκληρη την απόσταση χωρίς παύση και μπήκε στην Συνέλευση της Βουλής, όπου αναφώνησε "Νενικήκαμεν" πριν καταρρεύσει και πεθάνει. Αλλά όπως είπαμε πρόκειται για μύθο, χωρίς καμμία ιστορική επιβεβαίωση.. Από την άλλη ο Ηρόδοτος δεν κάνει καμία αναφορά για κανένα αγγελιοφόρο που στέλνεται από το Μαραθώνα στην Αθήνα. Αναφέρει όμως ότι το κύριο μέρος του αθηναϊκού στρατού, που έχει ήδη πολεμίσει και κέρδισε την εξαντλητική μάχη, φοβάται μια ναυτική επιδρομή από τον Περσικό στόλο ενάντια στην ανυπεράσπιστη Αθήνα, και βάδισε γρήγορα από τον τόπο της μάχης, δηλαδή το Μαραθώνα, πίσω στην Αθήνα με πλήρη εξάρτηση, φθάνοντας την ίδια μέρα στο σημερινό Φάληρο.. Όπως και νά 'χει τελικά αυτή η διαδρομή έμελλε να μείνει στην ιστορία και να αποτελεί όνειρο πολλών (αν όχι όλων) ερασιτεχνών και μή δρομέων ή/και περιπατητών.

Ανέκαθεν θαύμαζα όσους τολμούσαν να τρέξουν έναν Μαραθώνιο, οποιονδήποτε Μαραθώνιο όχι μόνον αυτόν της Αθήνας. Η απόσταση φάνταζε τεράστια! Θυμάμαι μια φορά που έχουμε στηθεί με την αδερφή μου στη μεσογείων ψηλά μετά την Αγία Παρασκευή προς Γέρακα να δούμε τους "τρελούς" που έτρεχαν 42 χιλιόμετρα μες τη βροχή!! Αν μου έλεγε κάποιος τότε ότι θα ερχόταν μια μέρα που θα ήμουν κι εγω μία απο αυτούς τους "τρελούς" δε θα τον πίστευα με τίποτα!

Χθες λοιπον.. 31/10/2010 ήμουν κι εγω μία απο τις 12.500 τρελούς από όλο τον κόσμο που έτρεξαν την Κλασσική (όπως λέγεται λόγω αυθεντικότητας) Μαραθώνιας διαδρομής. Λίγο μετά τις 6:30 το πρωί βρίσκομαι μέσα σε ένα απο τα λεωφορεία που θα μετεφεραν τους δρομείς απο συγκεκριμένα σημεία της πόλης στο Μαραθώνα για την εκκίνηση. Το τηλέφωνο μου χτυπάει πολλές φορές. Είναι οι πρώην συνάδελφοί μου που εκείνη την ώρα σχόλαγαν από τη νυχτερινή τους βάρδια, ήξεραν ότι θα έτρεχα, με θυμήθηκαν και ήθελαν να μου δώσουν κι αυτοί τα κουραγια τους, τις ευχές τους, την αγάπη τους! Χάρηκα πολύ! Η Μαντώ ήρθε ως τη σταση του μετρό που βρισκόμουν για να με δει και να μου ευχηθεί από κοντα. Η Ανεζούλα μου έφτιαξε ακόμη πιο πολύ τη διάθεση με τη χαρούμενη φωνή της.. Τηλεφωνήματα, μηνύματα ευχές..Τους ευχαριστώ πολύ όλους κι από εδώ!
Για ένα περιεργο λόγο δεν είχα καθόλου άγχος.. μόνο χαρά! Χαρά σα να πήγαινα εκδρομή. Ενιωθα δυνατή, ήμουν σίγουρη ότι αυτό που τολμούσα θα το έφερνα εις περας! Ο μόνος μου φόβος και το μοναδικό μου άγχος ήταν το στομάχι μου. Φοβόμουν μήπως με προδώσει και με αναγκάσει να εγκαταλείψω την προσπάθεια μου, το όνειρο μου, τον αγώνα μου! Είχα ακολουθήσει κατα γράμμα κάθε οδηγία του γιατρού μου, είχα μαζί μου και κάποια χαπάκια που θα με βοηθούσαν σε περίπτωση που ένιωθα ενόχληση.

Αφιξη στο χώρο.. από το λεωφορείο ήδη, δεν ήμουν μόνη, και με το που φτάσαμε είδα άλλους 10 φίλους μαζεμένους.. όλοι τους με λαμπερά χαμόγελα! Ενα-δυο πειράγματα, μια δυο κουβέντες, πολλά χαμόγελα, βαζελίνη, αντιηλιακό και έτοιμοι! Πάμε να παραδώσουμε τα ρούχα μας, "ραντεβού εδώ" λέμε με κάποιους.. μες τον κόσμο όμως χαθήκαμε.. έψαξα να τους βρω να τους πω δυο κουβέντες πριν τη πιστολιά αλλά δεν τα κατάφερα. Στενοχωρήθηκα λιγάκι αλλά δε μπορούσα να κάνω και τίποτα άλλο πέρα από το να υποσχεθώ στον εαυτό μου ότι θα τους δω σε λίγες ώρες στο Καλλιμάρμαρο και θα τους τα πω εκεί.
Πάω και χώνομαι κι εγώ στο μπλόκ μου.. το πράσινο μπλόκ, το 5ο κατα σειρά.
Μπαμ! ο αφέτης έδωσε το σύνθημα για την εκκίνηση.. "Αυτό ήταν" λέω στον εαυτό μου.. "Τωρα θα ζήσεις ό,τι ονειρευτηκες τόσες μέρες, μήνες.. KANTO ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!"

Ξεκινάω να τρέχω γρήγορα.. πολύ γρήγορα "όπα κόψε κοπελιά κι έχεις δρόμο μπροστά σου" έριξα το ρυθμό μου πολύ, το σώμα μου ανυπόμονο, ευτυχώς το μυαλό μου πιο συνετό! λίγο πριν τον τύμβο ακούω οικείες φωνές να λένε το όνομά μου. Είναι ο Αντρέας με τον Κωνσταντίνο, λίγο πιο κάτω και ο Βασίλειος ξαφνικά εκεί που ήμουν μόνη μου βρέθηκα να τρέχω με άλλους τρεις πολλές φορές και τέσσερις γνωστούς.. κόβω λίγο ακόμη συνειδητά και για πολλούς λόγους, ο Αντρέας έχει ήδη φυγει νωρίτερα πιο μπροστά σε λίγο επιταχύνει και ο Βασίλειος, στην παρέα έχει προστεθεί και ο Αριστείδης αλλά κάπως χαθήκαμε. Εχουμε ήδη συμπληρώσει 12 χιλιόμετρα, τα πόδια μου νιώθω ότι έχουν δύναμη αρκετή ώστε να με κάνουν το γύρο του κόσμου! Είμαι χαρούμενη, έχω πιστέψει ότι όλα θα πάνε καλά! Ακόμη καλά καλά δεν έχω ιδρώσει.. ο Ρομάν μου είχε πει "Όταν θα τρεξεις Μαραθώνιο να μη ξεχάσεις ποτέ να πινεις μια γουλιά νερό σε κάθε σταθμό από τον πρώτο ως τον τελευταίο! Ακόμη κι αν δε διψάς!" Δε ξερω αν είναι σωστό ή λάθος εγώ το ακολούθησα. Μια γουλιά, ίσα να βρεξω τα χείλη μου πολλές φορες δεν το καταπινα καν.. και η αλήθεια είναι ότι επι 42 χιλιόμετρα δεν ένιωσα να διψώ ούτε μια στιγμη! Εκεί στο 12,5 λοιπον είχε νερά.. το στομάχι μου είχε αρχίσει να με ενοχλεί, "όχι από τωρα γαμώτο" Στο τσεπάκι του κολάν μου είχα μέλι και χάπια για το στομάχι. Ανοιγω το φερμουάρ βγάζω ένα και το μασώ.. κόβω ακόμη πιο πολύ και περπατάω. Ο Κωνσταντίνος μου λέει "Μη περπατάς" Εγω όμως ξέρω το σώμα μου.. και ξέρω ότι 2 λεπτά ηρεμίας θα μου κάνουν καλό και θα φύγει ο πόνος.. καλύτερα να χάσω τωρα 5 λεπτά παρά όλο τον αγώνα.
-Φύγε Κώστα φύγε.. εγω θα ερθω πιο μετά.. καλό τερματισμό!
-Να σε περιμένω;
-Όχι θα περπατήσω..
-Οκ.. τα λέμε ίσως πιο κάτω..
-Ναι
Γρήγορα ένιωσα καλύτερα, γιατι αυτή τη φορά ήμουν προετοιμασμένη.. με τις σωστές τροφές πριν και ό,τι μπορεί να χρειαζόμουν μαζί μου. Ασε που πια το έχω μάθει το άτιμο το στομάχι και τα αναγνωρίζω τα συμπτώματα στην αρχή τους! Μόλις ένιωσα καλύτερα, άνοιξα λίγο το ρυθμό μου... βλέπω μπροστά τη Ντέμη της φωνάζω..
-Καλή δύναμη!
-Επίσης! κάτι είπαμε και για τον καιρό.. μάλλον ότι θα σκάσουμε από τον ήλιο αλλά δε θυμάμαι ακριβώς. χωριζόμαστε.. λίγο πιο κάτω η Ιωάννα.. την οποία δευτερόλεπτα πριν σκεφτόμουν έντονα γιατί έιχε ένα μικρό πρόβλημα με το ποδι της.. δυο κουβέντες μια υπόσχεση η μία στην άλλη και λίγα βήματα μαζί χέρι με χέρι.. Πιο μπροστα και ο Λεωνίδας συναντιούνται με την Ιωάννα και πάνε για λίγο μαζί.. εγω ακριβώς 5 βήματα πίσω τους .. μου άρεσε που τους είχα κοντά αλλά ήθελα να είμαι μόνη! Για έναν παράξενο λόγο όλοι θέλουν να τρέχουν με κάποιον παρέα, εγώ (ίσως εγωιστικά ; Δε ξερω..) λειτουργώ πολύ καλύτερα μόνη μου στον αγώνα. Έχουμε ήδη φτάσει στα μισά σχεδόν.. είμαστε στο 20 χιλιόμετρο όταν βλέπω το Λεωνίδα να σταματάει! Τον πλησιάζω..
-Τί έγινε ρε ψηλέ;
-Πάω σπίτι μου!
-Τί έγινε; Ελα πάμε μαζί λίγο πιο κάτω..
-Όχι ρε δεν είμαι καλά..
-Τί έχεις; Ελα ρε συ δοκίμασε το για λίγο ακόμη σίγουρα δε σε παίρνει;
-Όχι, όχι δε μπορω.. φύγε εσύ συνέχισε γερά!
Τον άφησα εκεί και συνέχισα.. λυπήθηκα πολύ που δε θα συνέχιζε!

Για τον αγώνα αυτό είχα τυπώσει ένα μπλουζάκι που στην πλάτη έγραφε "Today is MY day!" Η απήχηση που είχε λοιπόν αυτό το μότο ειδικά στους ξένους ήταν απίστευτη! Κάθε λίγο και λιγάκι όλο και κάποιος-α ερχόταν και μου φώναζε "Τοday is YOUR day!!" Κάποια στιγμή βρήκα έναν νεαρό ουαλό τον Dave περπατούσε αλλά δε φαινόταν τόσο κουρασμένος.. του χτύπησα τον ώμο καθώς τον προσπέρασα.. με κοιτάει "Πάμε μαζί!" Του λέω.. "μη σταματάς τωρα.." Μου απαντάει.. "Μα είναι ανηφόρα" γελάω και του λέω.. "για τα επόμενα 15 χιλιόμετρα ανηφόρα θα είναι..έλα πάμε μαζί!" μου παντά: "Ok, I listen to you.. I trust you, today is OUR day!"
Και τρέξαμε κανα δυο χιλιόμετρα μαζί.. μετά χωριστήκαμε.. του ευχήθηκα καλή δύναμη και έφυγα λίγο πιο μπροστά.
Στο 24ο χιλιόμετρο νόμιζα πως μέχρι εκεί ήταν για μένα! Τα πόδια μου ήταν μια χαρά δυνατά σα να ξεκινησα τώρα, αλλά το στομάχι και τα πνευμόνια μου είχαν άλλη γνώμη! Ξανά χαπάκι αλλά τωρα δεν ήθελα να περπατήσω ήταν ανηφόρα.. φοβόμουν ότι αν έκοβα στην ανηφόρα δε θα συνέχιζα ποτέ.. έκανα πως τρέχω.. (νομίζω πως αν περπατούσα θα πήγαινα πιο γρήγορα) μάζεψα όλη τη δύναμη του μυαλού μου για να πείσω το σώμα μου να ξεπεράσει τον οξύ πόνο στο στομάχι.. πήρα μια βαθιά ανάσα.. τόσο βαθιά που ένιωσα τα κύτταρά μου να οξυγονώνονται! Σκέφτηκα τους ανθρώπους που με περιμένουν στο στάδιο. Ο Τάσος, η κόρη μας, η Ελευθερία.. που ήταν εκεί από το πρωί ενώ ήξερε ότι θα φτάσω αργά το μεσημέρι, η Ιωάννα που έχουμε τρέξει μεγάλο κομμάτι της προετοιμασίας μου μαζί.. Μετά σκέφτηκα και τους φίλους που το πρωί ξεκινήσαμε μαζί και που ήξερα ότι θα ήταν εκεί να με περιμένουν κάποιοι μετά τον τερματισμό τους. Πήρα πολύ δύναμη από τη σκέψη όλων αυτών, πέρασε και το στομάχι και μετά πέταξα!! Αρχισα να προσπερνάω δρομείς τον έναν μετά τον άλλον.. Εβλεπα το δρόμο μπροστά μου.. ένα πολύχρωμο ανθρώπινο ποτάμι!! Με ευχαρίστησε τόσο πολύ αυτή η εικόνα που σκέφτηκα "Δεν έχω δει τίποτα πιο όμορφο στη ζωή μου!!".. Συνέχισα να τρέχω από το 15 χιλιόμετρο ένοιωθα μια φουσκάλα να γεννιέται στην αριστερή μου φτερνα.. λίγο πριν τη γέφυρα του Σταυρού καταλαβα ότι οι φουσκάλες εκεί ήταν σίγουρα περισσότερες από μία! Ευχήθηκα μόνο να μη σπάσουν! Κι ας είναι όσες θέλουν! Μόλις έφτασα στο Carrefour του Γερακα.. είπα: "Αυτό ήταν κοπελιά αφού έφτασες ώς εδώ ΔΕ ΣΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΩ να σταματήσεις για κανένα λόγο!" Φτάνω στη γέφυρα. Αρχίζω να κατηφορίζω και βλέπω μπροστά μου ενα ανθρώπινο ποτάμι να περπατάει!! Μα τί διάολο κανείς δεν τρέχει; Εγώ θα τρέξω!!! Και με πιάνει ένα παραλλήρημα και αρχίζω και τρέχω σαν τρελή! Ανέβηκα την ανηφόρα αέρας.. μια παρέα Ολλανδών που με είδαν να τους προσπερνάω άρχισαν να με χειροκροτούν, τους έκανα νόημα να έρθουν μαζί.. ξεκίνησαν κι αυτοί, το ίδιο και ένα ζευγάρι από τη Μανίλα.. και μαζί μας κι άλλοι κι άλλοι κι άλλοι.. και έγινε ένα πάρτυ.. φωνάζαμε και χειροκροτούσαμε ο ένας τον άλλον και ξεσηκώθηκε και ο κόσμος που ήταν πάνω στη γέφυρα.. κι εκει που όλοι περπατούσαν τώρα όλοι τρέχαμε.. χέρι χέρι μια ανθρώπινη αλυσίδα πολλών ατόμων στη σειρά.. κάποιοι βγήκαν μες τον δρόμο να μας φωτογραφίσουν, μια κοπέλα που διάβασε το όνομά μου κάτω από το νούμερο μου φώναξε: "Αγγελική είσαι απίστευτη!" Της χαμογέλασα.. δεν είχα ανασα να της μιλήσω και της εκανα νόημα με το χέρι "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ". Αυτό με τον κόσμο ήταν εκπληκτικό! Μεχρι αργά το μεσημέρι ήταν στο δρόμο με τα μωρά τους πολλοί στην αγκαλιά, για να μας χειροκροτήσουν και μου έκανε εντύπωση που όλοι μα όλοι όταν τους λέγαμε "Ευχαριστούμε πολύ" απαντούσαν όλοι το ίδιο "Εμείς σας ευχαριστούμε.. εμείς!" Καπου σε μια στάση δε θυμάμαι που ίσως να ήταν λίγο μετά το Πικέρμι ήταν μια γιαγιά.. τουλάχιστον 80 ετών και χειροκροτούσε ρυθμικά.. πάω κοντά και της δίνω το χέρι μου της λέω: "Ευχαριστούμε πολύ γιαγιά! Να είσαι πάντα καλά!" μου έσφιξε το χέρι και μου είπε: "Εγω ευχαριστώ κορίτσι μου! Να ξερατε τί χαρα μου δίνετε με τα νειάτα σας!!" και ήταν δακρυσμένη η γιαγιάκα! Πήρα πολύ δύναμη κι από αυτή τη γιαγιά.. στενοχωρήθηκα που δε τη ρωτησα το όνομά της..

Εχω φτάσει πλέον στην Ερτ στην Αγία Παρασκευή.. πλησιάζω την πλατεία.. εχω κουραστεί αλλά εχω ορκιστεί στον εαυτό μου ότι δε θα σταματήσω από κούραση.. όλοι κουραζονται δεν είναι δικό μου προνόμιο αυτό.. Τα πόδια, ευτυχώς, παραμένουν ακόμη δυνατά! Επομένως έχω να παλέψω μόνο με τις ανεπαρκείς ανάσες μου.. εκεί που τα σκέφτομαι όλα αυτά ακούω μια φωνή "έλα ρε Αγγελική! Μπράβο!" Γυρνάω πίσω και τί να δω; Ο κύριος Γιωργος ο πατέρας της φίλης μου της Ελευθερίας που εκείνη βρικόταν στο Στάδιο! Μόλις τον είδα.. έφυγε και η κούραση φύγαν όλα.. τον χαιρέτησα και έφυγα δυνατά για τον τερματισμό! Κάπου εκεί στο νομισματοκοπείο νιώθω πάλι να μην έχω ανάσες, σα να μη δουλευαν οι πνευμονες μου σα να μην είχαν αρκετο χώρο μέσα στο θωρακα να βολευτούν.. επρεπε να απασχολήσω το μυαλό μου, ακούω πισω μου 2 φίλους να ρωτανε πόσο μας εχει μεινει ακόμη.. γυρίζω τους κοιτάζω και λέω.. "μη στενοχωριέστε λίγο πιο κάτω έχει μετρό, το παιρνουμε και κατεβαίνουμε Ευαγγελισμό μετά τί εμεινε; 1 χιλιομετράκι!" Γελάσαμε και κάναμε λίγα βήματα μαζί.. είπαμε για τη λεβεντογέννα Κρητη και τις ομορφιές της, ευχηθήκαμε καλούς τερματισμούς και συνεχίσαμε.. "ακόμα δεν εχω περπατήσει από την τελευταία φορά που με επιασε το στομάχι" σκέφτηκα κι ένοιωσα πολύ περήφανη. Βεβαια έιχα χαρίσει στον εαυτό μου λίγες στιγμές ξεκούρασης στους τελευταίους σταθμούς ανεφοδιασμού όπου είχα αποφασίσει να σταματώ για λίγα δευτερόλεπταν και να πίνω δυο γουλιες νερό, όχι τρεχοντας ούτε καν περπατώντας.. έτσι κι αλλιώς δεν είχα να κυνηγήσω κανενα χρόνο ή επίδοση.. να τερματίσω ήθελα. Άσε που ήταν τόσο ωραιο όλο αυτό που δε με πείραζε καθόλου να το ζήσω λίγη ώρα παραπάνω!
Φτάνουμε στο Ντυνάν! Αντε λέω.. λίγο ακόμη και φτάσαμε αλλα βλέπω στη Φειδιππίδου να την περπατάω την ανηφόρα! Ο ενθουσιασμός μου όμως ήταν τόσο μεγάλος που δεν περπατησα καθόλου ούτε κι εκεί! Μάλιστα λίγο μετα στην πλατεία αμπελοκήπων και στην πλατεία Μαβίλλη χοροπηδούσα και τσίριζα σα χαζή μαζί με κάτι κοριτσάκια που ήταν εκεί για να χειροκροτήσουν τους δρομείς.. Μόλις έφτασα στο Χίλτον άρχισα να συνειδητοποιώ ότι τα είχα καταφέρει! Κάπου εκεί πάλι συναντησα τον Αριστείδη που είχαμε χωριστεί από πολύ νωρίς.. τρεξαμε για λίγο μαζί.. μέχρι που ένιωσα να ότι δυσκολεύομαι να ανασάνω.. πονούσε και ο λαιμός μου από τις φωνές.. τόσε ώρες όλο μιλούσα, τσίριζα και γελούσα.. Γαμώτο θα περπατήσω τώρα λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό;;;; Έκανα το πολύ 10 βήματα περπατώντας, μετά μου θύμωσα που τα έκανα κι αυτά και ξεκίνησα να τρέχω με όση δύναμη μου είχε απομείνει.. η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή όχι από κούραση αλλά από χαρά!!! Κατέβηκα την Ηρόδου Αττικού.. κόσμος πολύς με κουδούνες, με μπαλόνια, με τύμπανα όλοι τους χαρούμενοι.. μαζί τους κι εγώ! Πολύ χαρούμενη!!! Μπαίνω μέσα στο στάδιο.. ψάχνω με το βλέμμα μου τους δικούς μου.. λίγο πριν το ρολόι τους βλέπω! Βλέπω την κόρη μου με ένα σημαιάκι στο χέρι όρθια να το κουνάει, να με κοιτάει μες τα μάτια και να χαμογελάει.. τρελάθηκα! Αρχισα να κουνάω σαν τρελή τα χέρια μου για να τους χαιρετίσω! Περνάω τη γραμμή του τερματισμού και συνεχίζω να τρέχω.... Δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι τελείωσε! Μόλις είδα τον Τασο, τη Μιχαέλα αλλα και την φίλη μου την Ελευθερία μπορούσα να τρεξω αλλα 10 χιλιόμετρα για πλάκα! Συνεχίζω περπατώντας στο πεταλο και μόλις περνάω στην απέναντι πλευρά του σταδίου ξεσπασα σε κλάμματα! Κλάμματα χαράς με λυγμούς! Τέτοιου είδους κλάμμα .. λύτρωσης κι ευτυχίας έχω κάνει μόνο μία ακόμη φορά στη ζωή μου! Μόλις αντίκρυσα για πρώτη φορά την κόρη μου!

Bib 7583

2010-10-19T14:34:00.006+03:00

Χτες το απόγευμα ανοίγω τα μέιλ μου, πάω στα εισερχόμενα και βλέπω αποστολέας: "ΑΤHENS CLASSIC MARATHON "
το στομάχι μου σφίχτηκε όπως όταν βλέπεις από μακρυά τον καλό σου να έρχεται προς εσένα.. βάζω τον κερσορα πάνω στον αποστολέα και κάνω "κλικ" περιμένωντας με τη λαχτάρα μικρού παιδιού να "ανοίξει" το μήνυμα...
αλλάζει σελίδα στην οθόνη του υπολογιστή και τότε το βλέπω.. :

Αγαπητή κυρία ,

Σε συνέχεια του παρακάτω μηνύματός σας, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι ο αριθμός συμμετοχής σας στο Μαραθώνιο Δρόμο της φετινής διοργάνωσης είναι 7583, γεγονός που σας κατατάσσει στο 5^ο από τα επτά (7) blocks εκκίνησης. Για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία σχετικά με τη συμμετοχή σας, παρακαλούμε να επικοινωνήσετε με τον Αρχηγό της Ομάδας σας.

Παραμένουμε πάντα στη διάθεσή σας,

Με εκτίμηση,

αυτο ήταν λοιπον.. bib 7583

... και τότε η καρδιά μου χτύπησε δυνατα!!! Τερμα τα ψέμματα! Η απάντηση που περίμενα ήρθε! Η συμμετοχή μου στον 28ο Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας ήταν σε πλήρη ισχύ! Και ξαφνικά όλοι οι φόβοι μου, όλα τα άγχη μου, όλες οι αμφιβολίες μου έκαναν φτερά! Θα την τρεξω αυτή τη διαδρομή, θα την τρεξω και θα τη χαρώ κιόλας.. ναι είναι δύσκολη, ναι άλλοι είναι πολύ καλύτερα προετοιμασμένοι από μενα, αλλά και σίγουρα κι εγω καλύτερα από κάποιους άλλους.. Θα πονέσω, το ξερω, θα βλαστημίσω κι αυτό το ξέρω.. θα κλάψω από χαρά.. αυτό το προσδοκώ, θα χαμογελάσω, θα δακρύσω, θα φωνάξω, θα σιωπήσω όλα θα τα κάνω εκίνη την ημέρα γιατί πολύ απλά η 31η Οκτώβρη θα είναι η μέρα ΜΟΥ!

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καταλάβει πόσο πολύ θέλω να το κάνω αυτό μέχρι που έλαβα αυτό το μέιλ...

Τωρα ζω για εκείνη τη μερα!! Μετράω τις ώρες και τα λεπτά.. ξερω ότι θα με πιάσει ο πεισμισμός μου κι άλλες φορες μέχρι εκείνη τη μέρα, και στη διάρκεια της διαδρομής πολλές φορές.. αλλά έχω κίνητρα ισχυρά για να τον αντιπαρέλθω!!

Μπορεί να ακούγεται χαζό, κι εγώ να επαναλλαμβάνομαι χωρίς λόγο, αλλά είμαι πραγματικά χαρούμενη!!!

Ισως έπρεπε να σας γραψω κάτι για την ιστορία της διαδρομής, για την επέτειο των 2500 χρόνων, για τον Γρηγόρη Λαμπράκη .. για τα χίλια δυο τόσο σημαντικά που αφορούν την κλασσική διαδρομή αλλά συγχωρέστε με.. για μενα αυτή τη στιγμή το πιο σημαντικό είναι ότι ΘΑ είμαι κι εγώ εκεί.. και το πρωί στο Μαραθώνα στη γραμμή εκκίνησης αλλά (θέλω να πιστεύω) ΣΙΓΟΥΡΑ και στο Καλλιμάρμαρο το μεσημέρι στη γραμμή του τερματισμού!

Δε σκέφτομαι πια ούτε ανηφόρες, ούτε κούραση, ούτε καιρό, ούτε τίποτα.. μόνο πρόσωπα, τα πρόσωπα που θα με περιμενουν εκεί, καρτερικά, να φτασω κουτσαίνοντας ίσως, αλλά γεμάτη όσο ποτέ και να με δουν να περνάω την αψίδα του τερματισμού..

Bib 7583 and my dream will come true!

μια ιστορία

2010-10-06T11:21:00.003+03:00

-ήρθες; καλώς την! Πέρνα μέσα.(χαμόγελο ζεστό, εγκάρδιο)
-Καλησπέρα κύριε Γιάννη τί κάνετε; όλα καλά;
-Μια χαρά κορίτσι μου! Ομόρφυνες πολύ εσύ! Κούκλα έγινες!(βλεμμα ευθύ, κατευθείαν μες τα μάτια)
-Ευχαριστώ... (αμηχανία, και ανεξήγητος φόβος, δυσφορία).. εε, πάω μέσα να δω τα παιδιά να φύγετε κι εσείς..
-Λέω να μην φυγω απόψε..
-.......(απορρία) Δηλαδή δε με χρειάζεστε, να φύγω;
-'Οχι κάτσε μαζί μου να με βοηθήσεις μέχρι να έρθει η γυναίκα μου.. δε τα πάω καλά με τα αλαγματα και τα ταϊσματα!
-Εντάξει, όπως θελετε...
Η έφηβη μπέιμπι σίτερ σηκώθηκε και πήγε προς το δωματιο των παιδιών, ο πατέρας των μικρών την παρακολουθούσε καθώς βάδιζε στον διάδρομο.. εκείνη για κάποιον λόγο ενοιωθε άβολα, ανατρίχιασε..της έκανε εντύπωση σε αυτό το σπίτι είχε σχεδόν μεγαλώσει, ήταν το δεύτερο σπίτι της, ο Κύριος Γιάννης και η γυναίκα του είναι αδελφικοί φίλοι του πατέρα της.. κάτι σαν θείοι της...
Επαιξε λίγο με τον μεγαλο γιο της οικογένειας κι έβαλε τη μικρή για ύπνο.. όταν βγήκε από το παιδικό δωμάτιο, αναζήτησε τον μικρό.. πουθενά.. ξαφνικά ακούει θόρυβο από το μπάνιο.. κλαμματα.. ο μικρός είχε κλειδωθεί μέσα.. πάει να τον βγάλει, τότε εμφανίζεται μπροστά της ο κύριος Γιάννης..
-άστον εκεί!!!!!!!
-Τί λετε; Ό,τι κι αν έκανε, δεν είναι τιμωρία αυτή για ένα τρίχρονο αγοράκι.. έλεος! Δώστε μου το κλειδί σας παρακαλώ!
-Δεν είναι τιμωρία! Είναι εκεί για να μη μας ενοχλεί!!! (χαμόγελο απαίσιο.. σαδιστικό)
-Σας παρακαλώ, κλαίει, αφηστε τον να βγει.. σπαραζει η καρδιά μου..
-Κι εμενα η δικιά μου που σε βλέπω καθε μερα να μεγαλώνεις, να ανθίζεις κι εγω να χάνω τον ύπνο μου!
-Ορίστε;
Πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση της, ο "θείος" την είχε ήδη πιάσει σφιχτά στα χέρια του.. και προσπαθούσε να τη φιλήσει ερωτικά με το απαίσιο στόμα του.. εκείνη χτυπιόταν σαν τρελή.. κουνούσε το κεφάλι της δυνατά δεξιά-αριστερά.. τον χτύπησε.. εκείνος θύμωσε.. τη χαστούκισε δυνατά και την έριξε με δύναμη στο πάτωμα. Επέσε πάνω της, με τα βρώμικα χέρια του άγγιζε το εφηβικό της κορμί.. της ήρθε αηδία.. ούρλιαξε "ΦΥΓΕΕΕΕ" αυτός της έκλεισε το στόμα και την ίδια στιγμή ακούστηκε ο μικρός φυλακισμένος του μπάνιου να κλαίει και να φωνάζει το όνομά της.. δεν έπρεπε να τον ανησυχήσει πιο πολύ. Τα παιδιά δε φταίνε σε τίποτα. Έκλαιγε βουβά, παρακαλώντας να πεθάνει εκείνη τη στιγμή, όσο ο γέρος σάτυρος έσβηνε τη δίψα του για παρθένες εμπειριες..Σκέφτηκε χίλιους τρόπους για να τον σκοτώσει όσο εκείνος βόγγαγε σαν τρενο πάνω της.... από τη μια η ζεστή απάισια βρωμερή ανάσα κι από την άλλη το γοερό κλάμμα του μικρού στο μπάνιο. Ποιο πολύ λυπόταν αυτά τα παιδιά παρά τον εαυτό της! Κουράγιο έκανε για αυτα τα αγγελούδια, να μην καταλάβουν τίποτα και καταστραφει η ζωούλα τους για πάντα.
Όταν πια τελειωσε το μαρτύριο της.. σηκώθηκε γρήγορα πάνω σκούπισε τα μάτια της.. τον κοίταξε βαθιά μεσα στα μάτια με βλέμμα σκοτεινό, γεμάτο μίσος του έτεινε την παλάμη της και είπε αποφασιστικά με σφιγμένα δόντια!
-Το κλειδί να μη σε σκοτώσω! Το κλειδί ΤΩΡΑ !!!!!!!
Πήρε το κλειδί και πήγε να "ελευθερώσει" το μικρό αγόρι!
-Γιατί άργησες τόσο; Είναι φοβιστικά στο μπάνιο!
-Δεν έβρισκα το κλειδί αγάπη μου.. γι αυτό! Τωρα όμως μη φοβάσαι όλα τελειώσανε.. είμαι εγω εδώ και σε έχω αγκαλίτσα!
-Εκλαιγες; Γιατι;
-Ε... από το νευρα μου που δεν έβρισκα το κλειδί... τωρα είμαι καλά! Θα προσέχουμε ο ένας τον άλλον έτσι;
Καθώς έφευγε ο βιαστής της πρόλαβε να της πεί:
-Και μή το πεις πουθενά! Κανείς δεν θα σε πιστέψει και θα βγεις τρελή! ξεσπώντας σε γέλια βροντερά!
Και τελικά είχε δίκιο.. δεν τη πίστεψε κανείς..ούτε καν ο ίδιος της ο πατερας........

(αληθινή παλιά ιστορία, ας μας γίνει μάθημα και Α) Να έχουμε εμπιστοσύνη στα παιδιά μας και να τα πιστεύουμε χωρίς αμφιβολίες και Β) Να μην έχουμε εμπιστοσύνη σε ότι έχει ν ακάνει με την ασφάλεια του παιδιού μας ούτε στον ίδιο μας τον αδελφό, ας έχουμε πάντα μια επιφύλαξη και αχρείαστη νά 'ναι)

Μια λίμνη, ένας αγώνας, πολλα δάκρυα..

2010-09-28T11:33:00.008+03:00

4ος Γύρος Λίμνης Ιωαννινων, 19.09.2010 Ενας αγώνας που περίμενα να τον ξανατρέξω από τη στιγμή του τερματσιμού μου πέρυσι. Τόσο πολύ μου άρεσε.. η διαδρομή, η διοργάνωση, η παρέα, η πόλη.. τα πάντα! Πλησίαζε ο καιρός για τη φετινή διοργανωση.. πήρα άδεια από τη δουλειά μου για εκείνο το Σαββατοκύριακο κανόνισα τη μεταφορά μου και τη διαμονή μου με το σύλλογο δρομέων που και πέρυσι είχαμε πάει στην ίδια εκδρομή.. και περίμενα να έρθουν οι μέρες... Λίγο καιρό πριν μου αλλάζουν το πρόγραμμα στη δουλειά και δεν θα προλάβαινα το λεωφορείο του συλλόγου.. εκεί ερχεται μια φίλη μου που λέει: Μη στενοχωριέσαι θα πάμε μαζί με το αυτοκίνητό μου! Διπλή η χαρά μου.. και θα πήγαινα αλλά και θα είχα κάποιον δικό μου μαζί! ... Ελα μου όμως που δεν ήταν να πάω ήρεμη στα Γιάννενα φέτος... 4 μερες πριν την αναχώρηση κάποιο σοβαρό πρόβλημα που προέκυψε στη φίλη μου δεν την άφησε να έρθει μαζί.. το προσπάθησε και η ίδια πολύ να έρθει αλλά δυστυχώς δε γινόταν.. και ξαφνικά τελευταία στιγμή μένω παλι χωρίς μεταφορικό μέσο... αρχίζουν οι προσπάθειες και τα παρακάλια για να αλλάξω το πρόγραμμα στη δουλειά μου και να προλάβω το λεωφορείο... και πάνω που έχω υποχρεωθεί σε όλη την εταιρία ... αργά το βραδυ της Τετάρτης (Σαββατο φευγαμε για Ιωαννινα) χτυπάει το τηλέφωνό μου.. είναι κάποιος από το σύλλογο για να με ενημερώσει ότι η εκδρομή ακυρώνεται! Τετάρτη βράδυ, λίγο πριν τα μεσάνυχτα δεν έχω ούτε μέσο, ούτε δωμάτιο και δε ξέρω και τί πρόγραμμα θα έχω στη δουλειά! Με πίάνει πανικός!!! Δεν ήθελα να το χάσω με τίποτα, ειδικά φετος! Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου και σε ανθρωπους πολύ σημαντικούς για εμένα που δυστυχώς δεν τους έχω πια μαζί μου.. ότι θα είμαι εκεί!
Κι εκεί που έχω απελπιστεί έρχεται ένας φίλος αγαπημένος και πολύ σπουδαίος άνθρωπος ως άλλος φύλακας άγγελος μου να με "σώσει"! Μόλις του είπα για το πρόβλημα μου.. έσπευσε να με βοηθήσει... υποχρεώθηκε ο ίδιος σε κάποιον τρίτο που θα πήγαινε στα Ιωάννινα να με πάρει μαζί του με το αυτοκίνητό του.. ήταν πρόθυμος να με βοηθήσει και με τη διαμονή μου αλλά αυτό θα πήγαινε πάρα πολύ.. εξάλλου είχα βρει δωμάτιο.. (το πλήρωσα κάτι τις παραπάνω άλλα άξιζε τον κόπο) .. Ετσι λοιπόν, χάρη σε αυτόν τον φίλο μου πήρα βαθεια ανασα και είπα: "Τελος οι αναποδιές! Τωρα όλα θα πάνε καλά!" και ξεκίνησα χαρούμενη το ταξίδι μου παρέα με δυο καινούριους φίλους για την όμορφη πολη των Ιωαννίνων.. Στη διαδρομή χτυπάει το τηλέφωνό μου.. ήταν ο Κωνσταντίνος φίλος που θα συμμετειχε κι εκείνος στο γύρο της λίμνης. "Ελα είμαι στη γραμματεία, να σου πάρω και το δικό σου νούμερο να μην τρεχεις μετά να προλάβεις;" -Ναι ευχαριστώ! απαντώ.. Σε δυο λεπτά ξανα ο Κωνσταντίνος,
-Ρε συ δε σε βρίσκουν πουθενά γραμμένη.. δεν υπάρχει συμμετοχή με το όνομα σου
-Με τον ΣΔΥΠ είμαι γραμμένη κοιτάξτε στις ομαδικές εγγραφές...
-Οκ.. περίμενε!
.........
-ουτε εδω.. δεν υπάρχει συμμετοχή , με το όνομά σου!
-Θα τρεξω χωρίς νούμερο σκασίλα μου!
-είναι πολλές οι συμμετοχές και είπαν πως δε θα αφήσουν κανέναν χωρίς νούμερο να λάβει μέρος...
-Κοίτα για ακυρώσεις.. τόσοι δεν θα έρθουν τελικά.. ας πάρω το νούμερο κάποιου που δεν θα έρθει...
Να μη στα πολυλογώ... για άλλη μισή ώρα σε αναμμένα κάρβουνα και με το κινητό στο χέρι.. πλησίαζα στην Αμφιλοχία και δεν ήξερα ακόμη αν θα καταφέρω να τρεξω ή όχι... μέχρι ποιυ χτυπάει το τηλέφωνο και είναι πάλι ο Κων/νος..
-Ελα σε έφτιαξα! Σου πήρα νούμερο, θα στο αφήσω στη ρεσεψιόν!
-Είσαι Θεός! σε ευχαριστώ!
και συνεχίζουμε το ταξίδι μας..

Πρωτα μια σταση σε ένα χωριο ορεινο λίγο έξω από τα Γιάννενα τη Μυροδάφνη, εκεί μας περίμεναν οι γονείς του Χρήστου του "οδηγού" μας.. εξαιρετικοί άνθρωποι! Γελαστοί, πρόσχαροι αυθεντικοί, φιλόξενοι. Το τραπέζι μας περίμενε στρωμένο, μακαρόνια με κοτόπουλο, κρασάκι σπιτικό και χορτόπιτα από τη χρυσοχέρα κυρία Ευανθία.. Δεν είχαμε πολύ χρόνο στη διαθεσή μας.. χαιρετίσαμε τους αξιαγάπητους οικοδεσπότες και φύγαμε αμέσως μετά το γεύμα.
Φτασαμε στο ξενοδοχείο μου, κλειδί από τη ρεσεψιόν, τη συμμετοχή μου και βουρ στο δωμάτιο. Καραχλιδα.. δε μπορω να πώ.. όσο είναι το σπίτι που έμενα με την ξαδερφη μου ηταν το δωμάτιο μου.. αλλά άχρηστη πολυτέλεια για τη μια διανυκτέρευση και χωρίς παρέα που το ήθελα εγω. Ενα ντουζάκι και βόλτα έξω με τους υπόλοιπους της παρέας που ήταν ήδη εκεί από την Παρασκευή οι περισσότεροι. Γέλια πειράγματα, δέιπνο και βόλτα στη λίμνη για παγωτό. Εκεί είδαμε κι άλλους πολλούς διαδικτυακούς κυρίως φίλους που έχουμε το ίδιο χόμπυ. Τέλος της βόλτας και επιστροφή στο δωμάτιο..
Ξαφνικά με κυριεύει άγχος.. και με πιάνει παραπονο.. παραπονο που είμαι μόνη μου, παράπονο που όλοι όσοι θα ήθελα να είναι εκεί δεν ήταν. Παραπονο.. παραπονο.. θέλω να μιλήσω σε κάποιον.. το κινητό μου δεν είχε σήμα μέσα στο δωμάτιο και το τηλεφωνικό κέντρο του ξενοδοχείου είχε ένα πρόβλημα και μόνο από τη ρεσεψιον μπορούσα να τηλεφωνήσω.. γύρισα πλευρό λοιπόν πήρα αγκαλιά το μαξιλάρι κι έκλαψα.. προσπαθώντας έτσι να διώξω το άγχος μου (για κάποιο περίεργο λόγο ήμουν σίγουρη ότι αυτή τη φορά δεν θα τα καταφέρω), ενιωσα πολύ μόνη εκείνες τις στιγμές.. και όσο κι αν προσπαθούσα να μη το σκέφτομαι τα λόγια του Romain από τον περσυνό αγώνα στριφογύριζαν στο κεφάλι μου..
"Ξέρεις πόσο περήφανοι είμαστε για σένα; Πόσο πολύ σε χαιρόμαστε γι αυτή σου τη θέληση; γι αυτό το πείσμα που έχεις; Του χρόνου θα είμαστε κι εμείς εκεί και στον τερματισμό θα σε περιμένει η μικρή συνονόματη σου! Μπράβο σου!" και το σκεφτόμουν και το ξανασκεφτόμουν κι έλεγα "γιατί ήρθα εδώ; τόσο καιρό ήθελα να τρεξω στη λίμνη για τους φίλους μου, μετά τους έχασα.. και τότε ο νονός μου πού ήξερε πόσο αγαπούσα το Ρομαν την Κατερίνα και τη μικρή Ανζελίκ μου υποσχέθηκε ότι θα πηγαίναμε μαζί.. θα ερχόταν μαζί μου.. και με έπιασε ένας πανικός ξαφνικά! Πίστεψα ότι έχω μια κατάρα.. κάτι ότι δεν πρέπει να αγαπώ κανέναν άνθρωπο πια αν θέλω να ζήσει ευτυχισμένος! Φοβήθηκα για τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου και που τους αγαπώ πιο πολύ απ' αυτήν την ίδια μου τη ζωή.. κοιμήθηκα πολύ αργά με άσχημες σκέψεις, έναν ύπνο ανήσυχο και τραχύ..
Το πρωί 7 η ωρα ραντεβού στην άιθουσα του πρωινού με τους υπόλοιπους.. ντύνομαι, βάζω το χαμόγελό μου και κατεβαίνω κάτω.. ένα καφέ στα γρήγορα και φύγαμε για τη λίμνη...
σε όλη τη διαδρομή, 10 λεπτα περίπου περπάτημα, προσπαθούσα να με πείσω ότι "το'χω".. η ανασφάλεια είχε πάρει για τα καλά τη θέση της αυτοπεποίθησης.. Στάθηκα στη γραμμή της εκκίνησης παρέα με κάποιους φίλους πραγματικά με μισή καρδιά.. ξεκινάμε με τον Κωνσταντίνο μαζί.. μόλις ξεκινήσαμε το "υποχρεωτικό" χαμόγελο που φόρεσα το πρωί, έφυγε και τη θέση του πήρε το άλλο.. το πραγματικό! Ήμουν χαρούμενη που ήμουν εκεί.. μου αρέσει αυτό το πολύχρωμο πλήθος .. τα πειράγματα μεταξύ γνωστών και αγνώστων.. ο ήχος των χιλιάδων βημάτων ... και τα χαμόγελα! Ακόμη όμως δεν ήμουν σίγουρη για τον εαυτό μου... λίγη ώρα μετά άρχισε να με ενοχλεί το στομάχι μου... σαν πλυντήριο στριφογύριζε.. και λίγο αργότερα όταν περάσαμε από ένα σημείο της λίμνης που... τα νερά μύριζαν άσχημα "μου ήρθε ο θάνατος" που λένε.. κρυάδες, ανατριχίλα και το στομάχι να συσπάται.. λέω στον Κωνσταντίνο να φύγει.. εγώ συνεχίζω πιο αργά.. πολύ πιο αργά λιγο πιο κάτω ακούω κάποιον να φωνάζει το όνομά μου γυρίζω πίσω ήταν η Ντέμη.. σταματώ για λίγα δευτερόλεπτα.. έρχεται και συνεχίζουμε για κανα χιλιόμετρο μαζί.. η καταστασή μου χειροτέρευε.. η τρίχα κάγκελο.. κρυάδες και ανακατωσούρα.. μετά από αυτό σταματησα ακόμη και να μιλάω στη Ντεμη.. ενιωθα απαίσια.. την αφήνω να φύγει κάνω δεξια στην άκρη του δρόμου σκύβω και με δυο συσπάσεις του στομάχου μου άδειασα το περιεχόμενό του στην άκρη.. ενιωσα λίγο καλύτερα και συνέχισα.. στην αρχή περπατώντας, μετά τρεχοντας αργά και αργότερα σχεδόν με τον αρχικό μου ρυθμό. Μέχρι που η ιστορία επαναλήφθηκε... Για πρώτη φορα έτρεξα σε αγωνα με το κινητό μαζί μου.. δε ξερω γιατί.. μάλλον γιατί περίμενα τηλεφώνημα από την κόρη μου μόλις ξυπνούσε.. στο 16ο χιλιόμετρο της διαδρομής αποφασίζω ότι θα σταματήσω.. βγάζω το τηλέφωνο και καλώ τον Τάσο.. περπατάω
-Ελα..
-Έλα, πού είσαι; Τερμάτισες κιόλας;
-Όχι, είμαι στο 16.. δεν είμαι καλά, λέω να σταματήσω...
-Τί εχεις; Τι εννοείς δεν είσαι καλά; Να σταματήσεις αν δε νιώθεις καλά να σταματήσεις..
-Το στομάχι μου.. ανακατεύομαι και τρεμω..
-Σταμάτα! Μη ρισκάρεις χωρίς λόγο..
-Θα δουμε.. θα γυρίσω πίσω στο σταθμό στο 15ο χιλιόμετρο να με μαζέψουν.
-Εντάξει αγάπη μου.. μη στενοχωριέσαι σε αγαπάμε πολύ!
-Κι εγώ...
Γυρίζω προς τα πίσω να πάω στο 15 ή αν βρω καποιον από τους ερυθροσταυρίτες στο δρόμο να τους ενημερωσω.. έτσι κι αλλιώς η "σκούπα" δεν πρέπει να είναι πολύ πίσω μου..
Όλη αυτή την ώρα με περνούσαν διαφοροι δρομείς..
-είσαι καλά;
-Ναι, όλα καλά, καλή συνέχεια!
Λίγο πριν φτασω πίσω στο σταθμό κοιτάω ψηλά τον ουρανό.. είχε ήλιο... ήμουν απογοητευμένη από τον εαυτό μου... δεν ήθελα να το βάλω κάτω γαμώτο.. σκέφτηκα ότι αν ήταν εδώ ο Ρομάν.... μα, για μια στιγμή! ΗΤΑΝ εκεί ο Ρομάν, και η Κατερίνα, και η μικρή, και ο Τζον Τζον.. όλοι τους ήταν εκεί.. και περίμεναν να έιμαι όπως με ξερουν πεισματάρα.. και εγω δεν θελω να τους απογοητεύσω.. έπειτα ήταν και ο Γιώργος.. τόσο κόπο είχε κάνει για να φροντίσει να φτάσω εγώ εδω στα Γιάννενα κι εγώ θα τα παρατούσα τόσο εύκολα; Ξεκινάω να τρεχω πάλι.. προς την αντίθετη κατεύθυνση.. ξαναπερνάω το ταμπελάκι που έγραφε "16".. συνεχίζω... ξανα το στομάχι.. ξανα περπατημα.. αλλά τωρα πια το έιχα πάρει απόφαση..θα τερματίσω έστω και μπουσουλώντας κι ας κάνω και 5 ώρες... το ίδιο σκηνικό ένιωθα καλύτερα; έτρεχα.. και έτρεχα δυνατά.. πετούσα! Μετα ξανά στομάχι.. ξανά ανάσες, ξανά περπατημα.. λίγο νερό και ξανά τρέξιμο.. όταν έφτασα στο 20 είπα: Αυτό ήταν βλέπω Γιάννενα.. τελειώσαμε! Από το 25 και μετά το στομάχι "φρονίμεψε" και με άφησε να χαρώ τα τελευταία χιλιόμετρα.. και να τερματίσω δυνατά και χαρούμενη δέιχνοντας ψηλά στον ουρανό και φωνάζοντας "Για 'σενα ρε φιλαράκι... για σένα!" και ξέσπασα σε κλάματα χαράς! Ευτυχίας! Ενιωσα πολύ γεμάτη... έκανα σχεδόν τεσσερις ώρες να κάνω το γύρο της λίμνης δηλαδή 30-40 λεπτα περισσότερο απο αυτό που ήθελα και που μπορούσα να κάνω.. αλλά οι αγκαλιές των φίλων στον τερματισμό, το συναίσθημα χαράς κι ευτυχίας και η έκπληξη των δικών μου όταν τους πήρα ξανα τηλέφωνο για να τους πω: "Δεν τα παρατησα τελικά, ΤΕΡΜΑΤΗΣΑ γαμώ το κερατό μου!!!" το έκαναν.. μακράν τον πιο όμορφο και πιο δυνατό αγώνα και τερματισμό μου!!! Μεχρι τώρα δηλαδή, γιατί έχω σκοπό να νιώσω πολλές φορες ακόμη τόσο γεμάτη κι ας έιμαι η τελευταία που θα περναει τη γραμμή του τερματισμού!!!

o Νονός μου ο λεβέντης!

2010-09-13T10:49:00.004+03:00

Ο νονός μου, ένας άντρας "ίσαμε 'κει πάνω"! Λεβεντάνθρωπος, ψηλός, επιβλητικός, γλεντζές, καλόψυχος.. Ο δεύτερος πατέρας μου, ο άνθρωπος που με έλεγε "κόρη" και καμάρωνε! Ο Νονός μου, που με αγαπούσε με όλη του την καρδιά, που χαιρόταν με τη χαρά μου και γινόταν "θεριό" όταν ήμουν στενοχωρημένη. Ο Νονός μου τη μέρα του γάμου μου έκλαψε από χαρά όσο και οι γονείς μου, με καμάρωσε "νυφούλα" όπως έλεγε και το μεσημέρι που τρώγαμε μαζί στο σπίτι του είχε σηκωθεί όρθιος εκεί στην κεφαλή του τραπεζιού και σα να έιχε βγει από άλλη εποχή είπε: "Εδώ μπροστά σε όλους για να σας έχω μάρτυρες έχω να πώ αυτό: Ο Τάσος είναι πολύ καλό παιδί, και την αγαπάει την Αγγελική μας, ΑΛΛΑ! Αν τη στενοχωρήσει, την πληγώσει ή της φερθεί άσχημα τότε θα έχει να κάνει μαζί μου!!" Ο Νονός μου... ο Κυρ- Γιάννης για τη γειτονιά, ο Τζον-Τζον για τους γιούς του και τις νύφες του, o Νονούλης μου για μένα! Με το νονό μου, ηπια το πρώτο μου κρασι, με το νονό μου κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο, ο νονός μου με έμαθε να οδηγώ, μόνο με το νονό μου άκουγα Καζαντζίδη.. Τον λάτρευε τον Καζαντζίδη! Μια εικόνα έχω πάντα όταν κλείνω τα μάτια μου για να σκεφτώ τον Τζον-τζον.. Εκείνος με ένα ποτηράκι κρασί στο χέρι, ακουμπισμένος πίσω στην πλάτη της καρέκλας, με τα ματια του κλειστά και το κεφάλι του ελαφρώς γερμένο προς τα πίσω. Από το βάθος ακούγεται χαμηλά μουσική και ο νονός μου με την υπέροχη φωνή του τραγουδάει σχεδόν ψυθιριστά: "στο τραπέζι που τα πίνω, λείπει το ποτήρι σου..." Μερακλής σε όλα του, δε θα μπορούσε να μην είναι μερακλης και στο φαγητό! Το βασίλειό του έδινε για καλό μεζέ και καλό κρασί. Πόσες φορές δε με 'παιρνε τηλέφωνο για να μου πει.. "Στο κηνύγι χτες μάζεψα κάτι μανιταράκια τρέλα, να στα φέρω να τα φτιάξεις κόρη μου; Θα φτιάξω και μια συκωταρίτσα εγώ, θα φέρω και κρασάκι να ακούσουμε καμμιά πενιά ε κορούλα μου;" Να έρθεις νονέ, να έρθεις! Ο νονός μου πάντα έπαιρνε το μέρος μου στις διαφορές που είχα με τους γονείς μου ως ενήλικη. Πάντα ήταν δίπλα μου σε όλα! Ακόμη κι αν δεν ήξερε τί με απασχολούσε πάντα είχε μια συμβουλή να μου δώσει.. και μια αγκαλιά και κυρίως πάντα με έκανε να πιστέψω στον εαυτό μου, στη δύναμή μου...
Κάτι άλλο που του άρεσε πολύ ήταν να του χτενίζω τα μαλλιά.. και να του κάνω μασάζ στην πλάτη.. Κουρασμένος άνθρωπος, δουλευταράς, στο μεροκάματο από παιδί.. και πάντα σε βαριές δουλειές.. (τα βάρη που σήκωσαν ο νονός μου και ο πατέρας μου στη ζωή τους καθημερινά ξεπερνούσαν κατά πολύ τα κιλά που σήκωνε ένας αρσιβαρίστας επιδόσεων στην καθημερινή του προπόνηση! Και αυτό τεκαρισμένο δεν το βγάζω από το μυαλό μου, αλλά θα αναφερθώ άλλη φορά σε αυτό).
Και την κόρη μου τη λάτρευε! Καμάρωνε για μας! Πηγαινε με τη μικρή βόλτα και καμάρωνε: "Δείτε μια εγγόνα που έχω εγώ!" Του Άκη ή του Γιώργου είναι; τον ρωτούσαν οι φίλοι του για να μάθουν ποιου γιου του είναι το παιδί.. κι εκείνος έλεγε της Αγγελικής μου είναι! Το καλύτερό του ήταν όταν μαζευόμασταν όλοι μαζί..με τα παιδιά μας, και είχε όλα τα εγγόνια του μαζί και τα 5! (3 από τους γιούς του, ένα από εμένα κι ένα από την αδελφή μου) πώς καμάρωνε! Ήταν ευτυχισμένος! Τα μάτια του έλαμπαν από χαρά πίσω από τα γυαλιά του! Ήταν όμορφος..
Αδυναμία μου είχε, όπως κι εγω σε εκείνον! Και πάντα ήθελε να ειναι κοντά μας σε όλα.. έπαιρνε ζωή από τη ζωή μας έλεγε.. δεν ήξερε όμως τί δυναμη μου έδινε εκείνος και σε μένα και σε όλους μας!
Στους αγώνες του Τάσου και του Άκη ήταν πάντα εκεί.. παλιότερα και πάνω στα βουνά, τώρα τελευταία μόνο κάτω στο σέρβις πάρκ, μαζί με τους μηχανικούς και πάντα καμαρωτός και γελαστός. Και μόλις τερμάτιζαν τα παιδιά και φορτώναμε τα αγωνιστικά στα τρέιλερ.. ο Τζον-τζον έιχε ήδη βρει την πιο καλή ταβέρνα της περιοχής για να πάμε να το γιορτάσουμε.
Στην τελευταία μου τρέλα το τρέξιμο, ο πιο φανατικός μου θαυμαστής! Μάλιστα είχε καημό που πέρυσι στα Γιάννενα στο γύρω της λίμνης δε μπορεσε να έρθει μαζί να με καμαρώσει και να πιούμε τσίπουρα όπως έλεγε και μου είχε υποσχεθεί: "Φέτος κόρη μου θα έρθω κι εγω! Και μόλις τερματίσεις θα πάμε στο νησάκι για τσίπουρα!"
Και το ξέρω ότι θα είναι εκεί φέτος να με καμαρώσει κι ας "εφυγε" ήδη από τις 7 Αυγούστου. Τσίπουρα δε θα πιούμε μαζί, αλλά εκείνος θα τα πίνει σίγουρα με το φίλο του τον Στέλιο που θα τραγουδάει μόνο για κείνον, και θα καμαρώνει και θα του λέει: "Την βλέπεις αυτήν εκεί στο τέλος πίσω -πίσω; Αυτή η ψηλή, κόρη μου είναι! Η βαφτισιμιά μου, 2 μέτρα γυναίκα, από το νονό της πήρε" Και θα τραγουδάνε μαζί..και τις καραμέλες που πάντα είχε στην τσέπη του ξέρω ότι θα τις δίνει στη μικρή Ανζελίκ! Κι εγώ θα τους έχω όλους εκεί μαζί μου.. και αυτή η βόλτα στη λίμνη θα είναι η πιο ωραία μου, και όταν με το καλό κάνω τον κύκλο της το πρώτο πράγμα που θα κάνω θα είναι να πάω στο νησάκι, να πιώ τσίπουρα και να ακούσω Καζαντζίδη!!!!

Μη φωνάζεις... ακούω!

2010-07-02T15:17:00.005+03:00

Φωνές, ουρλιαχτά, απειλές... καμμιά φορά και ψίθυρος με σφιγμένα όμως τα δόντια και βλέμμα γεμάτο οργή, μίσος.. κακία! Βρισιές, προσβολές ειρωνία.. Μπορεί όλα αυτά να συνοδεύονται και απο βίαιο χτύπημα του χεριού στο τραπέζι, στον τοιχο, στη ντουλάπα.. ή με το σπάσιμο εύθραυστων αντικειμένων.. (πιάτα, ποτήρια, κορνίζες...) και ξανά φωνές.. φωνές.. φωνές.. από αυτές που δεν τις ακούς πια με τα αυτιά σου.. τις ακούς με την ψυχή σου, με το κορμί σου που ανατριχιάζει.. με την καρδιά σου που πάει να σπάσει.. με το μυαλό σου που γυρίζει σε μονοπάτια σκοτεινά και κρύα.. ΑΥΤΕΣ τις φωνές.. αυτες που σε πονάνε πιο πολύ κι από το πιο δυνατό χαστούκι.. ΑΥΤΕΣ τις φωνές που σε παραλύουν..
Εσύ που φωνάζεις για να επιβληθείς στο παιδί σου, στη γυναίκα σου, στον υπάλληλό σου.. σκέψου το λίγο καλύτερα την επόμενη φορά.. Δεν είναι καλύτερο να σε σέβονται παρά να σε φοβούνται; Έχεις σκεφτεί ότι μπορεί κάποια στιγμή αυτοί που αγαπάς και τους "φωνάζεις για το καλό τους" (άλλο πάλι και τούτο) μπορεί να μαζέψουν όση αξιοπρέπεια τους έχει απομείνει, όσο θάρρος κρύβουν μέσα τους και να φύγουν μακρυά; τόσο μακρυά που ακόμη και η πιο δυνατή σου φωνή δε θα τους φτάνει;..
Αυτές οι φωνές.. αυτές που πονάνε σαν γροθιά στο στομάχι, αυτά τα λόγια τα υποτιμητικά, οι ειρωνίες, οι βρισιές και οι απειλές.. μόνο καλό δεν κάνουν σε κανέναν... και καποια στιγμή θα κόψουν σαν ξυράφι κάθε δεσμό αγάπης, μίσους ή φοβου.. και τότε οι φωνές αυτές θα χτυπούν στον καθρέφτη και θα γυρίζουν πίσω πιο δυνατές.. και θα χτυπάνε εσένα!

Περασμένα μεγαλεία...

2010-06-08T11:15:00.004+03:00

Πριν πολλά χρόνια είχα και γω την τιμή να ανήκω στους αθλητές.. αυτούς που θυσιάζουν πράγματα, στιγμές, απολαύσεις για το άθλημα που αγαπούν.. για να πάνε ένα βήμα παραπέρα, να ξεπεράσουν τον εαυτό τους (και κακά τα ψέμματα.. και τους άλλους) Το άθλημα που με κέρδισε.. και στο οποίο ήμουν καλή.. έως πολύ καλή κάποιες φορές ήταν το Tae Kwon Do.
To Tkd είναι ένα άθλημα "ζωντανό", γεμάτο συγκινήσεις γι αυτόν που το αγαπά. Ναι μεν ανταγωνίζεσαι τον αντίπαλλό σου αλλά παράλληλα τον σέβεσαι.. από τις πιο όμορφες στιγμές στους αγώνες και κυρίως στους σημαντικούς αγώνες ήταν η αγκαλιά στο τέλος.. η σφικτή αγκαλιά και τα ειλικρινά συγχαρητήρια με την "αντιπαλλό" μου είτε έιχα χάσει είτε είχα κερδίσει.. και αυτό γιατί και οι δύο ξέραμε τί είχε θυσιάσει η καθεμιά μας για να σταθεί εκεί, σε εκείνον τον αγώνα φορώντας το τόμποκ της... και ήταν πολλά!
Tότε δε με ένοιαζε τίποτα άλλο.. παρά να τα παω καλά σε κάθε μου αγώνα, ζούσα για το χαμόγελο του προπονητή μου μετά από κάθε μου νίκη.. (και το παγωτό).. για τους πανηγυρισμούς με τους συναθλητές μου.. αυτή ήταν οι οικογένεια μου.. παραπονό μου τότε..που κανείς δικός μου δε με έιχε συνοδεύσει ούτε μια φορά σε αγώνα μου.. όσο σημαντικός κι αν ήταν. Αλλά είχα πάντα την άλλη μου οικογένεια.. το Σταύρο, την Κατερίνα, τη Δάφνη, τον Παναγιώτη, το Νικο... συναθλητές όλοι.. εκεί μαζί μου. Εκτός το συναισθηματικό του πράγματος όμως αυτό είχε και έναν άλλον αντίκτυπο.. δεν έχω ενθύμια από τότε.. δεν έχω φωτογραφίες.. γιατί κανείς δεν ήταν εκεί να τις τραβήξει.. τότε δε με ένοιαζε.. τωρα με στενοχωρεί το γεγονός ότι εκτός από τις αφηγήσεις δεν έχω εικόνες να νοιραστώ με την κόρη μου.. Πρόσφατα είχε ξεθάψει η μητέρα μου τις 3 μοναδικές φωτογραφίες που είχα από το ΤΚD...και τις είχε εκεί κάπου στο σπίτι της μέχρι που χτες ο 3χρονος ανηψιός μου τις έκανε βούτημα για την κρέμα του και χάθηκαν κι αυτές..
Κάτι άλλο που με στονοχωρεί είναι οτι ο τότε σύλλογος μου.. κράτησε σχεδόν όλα μου τα έπαθλα και δεν μου τα έδωσε ποτέ.. μέχρι που χάθηκαν τα μισά και τα άλλα μισά τα έφαγαν τα ποντίκια μέσα σε κούτες σε μια αποθήκη μετά την τελευταία μετακόμιση των γραφείων του συλλόγου.. Πες με ματαιόδοξη.. αλλά τα ήθελα αυτά τα έπαθλα, τα διπλώματα, τα κύπελλα, τα μετάλλια.. όχι για να κάνω το κομμάτι μου.. (ίσως και γι αυτό) αλλά κυρίως γιατί για μένα κάθε ένα από αυτά τα κομματάκια μέταλλο είναι μια σειρά δυνατών αναμνήσεων.. κάθε δίπλωμα μου θυμίζει πόνους, αγωνίες, δάκρυα χαράς ή λύπης που τα συνόδευσαν.. Γιατί για μένα αυτά τα έπαθλα ήταν θησαυρός που απέκτησα με κόπο και που τώρα θα ήταν η οπτική επένδυση στις αφηγήσεις μου στο παιδί μου..
Με αναμεικτα συναισθήματα ανακάλυψα σήμερα ότι από τις μέρες τις "δόξας" μου μου έχουν απομείνει μονάχα 4 μετάλλια, 2 διπλώματα, μια τιμητική πλακέτα.. κι ευτυχώς χιλιάδες όμορφες αναμνήσεις..!

ο επαίτης

2010-06-04T19:57:00.003+03:00

Είναι φορές που ντρέπομαι.. Είναι φορές που κάποιοι άνθρωποι που μπορεί να μην τους ξέρω καν με κάνουν να νοιώθω τόσο μικρή μπροστά τους, τόσο ασήμαντη..

Έτσι και σήμερα το απόγευμα μια γιαγιάκα,.. με μια της κίνηση "έβγαλε" τόσο μεγαλείο.. τόση ανθρωπιά..

Έξω από γνωστό σουπερ μάρκετ στη γειτονιά μου βρισκόταν ένας σαραντάρης επαίτης, εγώ φύσει καχύποπτη τον παρατηρούσα για λίγα δευτερόλεπτα προσπαθώντας να βρω την πονηριά στο βλέμμα του, να διαβάσω το "χα! σας την έφερα κορόιδα" πίσω από το ψιθυριστό "σας παρακαλώ" που έβγαινε από τα χείλη του. Τον κοιτούσα κι έψαχνα να βρω αυτό το κάτι που θα μου πιστοποιούσε ότι είναι απλά τεμπέλης.. Στην φωνή του "καλού" που μου έλεγε να του δώσω κάτι.. απαντούσε η φωνή του "κακού" λέγοντας μου: δε σου περισσεύουν να πάει να δουλέψει... Ξεχνώντας ότι ίσως ο άνθρωπος να θέλει αλλά να μη μπορεί να βρει δουλειά.., παρακάμπτωντας το γεγονός ότι 10 λεπτά πριν είχα ξοδέψει τουλάχιστον 5 ευρώ σε άχρηστα πράγματα! Σβήνοντας από το μυαλό μου..κάθε τρυφερό συναίσθημα προς όποιον συνάνθρωπο και κρατώντας ψηλά τη σημαία του εγωισμού μου.. τον προσπέρασα και σχεδον καμάρωσα που αντιστάθηκα στον πειρασμό του απατεώνα επαίτη... και τότε..

Τότε τον πλησιάζει μια γιαγιάκα που έβγαινε από το σούπερ μάρκετ κρατώντας ένα μπουκάλι λάδι κι ένα πακέτο παξιμάδια.. Πήγε δίπλα του, άνοιξε το μαύρο της πορτοφολάκι με τα ζαρωμένα χεράκια της κι έβγαλε το κάτι τις της και το έδωσε στο νεαρό.. εκείνος πήγε να της πει ευχαριστώ και η γιαγιάκα,του χαιδεψε τα μαλλιά τόσο στοργικά, μά τόσο στοργικά σα να ήταν γιος της..και ταυτοχρονα του έλεγε: "σώπα, σώπα.."

Εγώ έσκυψα το κεφάλι ντροπιασμένη.. για να κρυφτώ .. από ποιον; από τον εαυτό μου; Δε γίνεται αυτό.. Κοίταξα πάλι τη γιαγιάκα.. και το νεαρό, πλησίασα κι έδωσα κι εγώ ό,τι μπορούσα μου είπε ευχαριστώ.. ψιθύρισα συγγνώμη..

Πήγα στο σπίτι μου κάθισα στον καναπέ κι αναρρωτήθηκα.. "που στο διάλο πήγε η ανθρωπιά μου;"

Τρέχοντας για τους αγγέλους..

2010-05-27T18:35:00.002+03:00

Με τον Ρομάν και την Κατερίνα κανονίζαμε γεμάτοι ενθουσιασμό τωρα τέλος του μήνα να κάνουμε μια τεράστια βόλτα, λίγο τρέχοντας & λίγο ποδηλατώντας ξεκινώντας από την Κινέττα και καταλήγοντας στην Αρχαία Επίδαυρο. Εκεί θα βαφτίζαμε και το μωρό τους τη μικρή Αngelique και ήμουν πολύ χαρούμενη που θα γινόμουν η νονά της!!! Γεματη περηφάνια..Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα θέλαμε όμως.. Τα έχουμε ήδη πει και δεν έχει νόημα να τα ξαναλέω.
Εγώ όμως δεν μπορούσα να ησυχάσω.. ένοιωθα ότι αυτή τη βόλτα τη χρωστούσα! Σε μένα, στους φίλους μου.. στις ψυχές τους! Η απόσταση πολύ μεγάλη και ανέφικτο να την καλύψω όλη.. περίπου 107 χιλιόμετρα. Ήθελα όμως ένα κομμάτι της.. το πιο όμορφο να το τρέξω.. έτσι σαν μνημόσυνο, σα φόρο τιμής.. σαν ψυχοθεραπεία. Και το προσπάθησα, το έκανα χτες!

Λίγο μετά της 5 και μισή το πρωί η φίλη μου η Ελευθερία ήταν κάτω από το σπίτι μου, φορτώσαμε τα "χρειαζούμενα" στο πορτ μπαγκάζ και ξεκινήσαμε για το σπίτι της Ελένης. Κατά τις 6 ήμασταν στην Εθνική οδό. Είχε πολύ κίνηση και ο Ήλιος ανέβαινε πολύ γρήγορα. Λίγο πριν τη Νέα Πέραμο στο "Νεράκι" αποφάσισα ότι έπρεπε να ξεκινήσουμε σιγά-σιγά γιατί η ζέστη προβλεπόταν έντονη!! Η Ελένη προσφέρθηκε να με συνοδεύσει τρέχοντας μαζί μου..
Έβαλα τα αθλητικά μου παπούτσια, έσφιξα τα κορδόνια και ξεκίνησα.. δίπλα μου η Ελένη, και η Ελευθερία με το αυτοκίνητο που ενώ της είχα πει να με περιμένει ανα 7-10 χιλιόμετρα, κάθε δυό την βρίσκαμε στη δεξιά πλευρά του δρόμου, να μας περιμένει, να μας χαμογελά και να ρωτάει αν θέλουμε κάτι.. Τις ευχαριστώ πολύ και τις δύο! Όμως εγώ ήμουν "μόνη" μου εκεί.. ή καλύτερα ήμουν εκεί με τη δική μου συντροφιά! Στα μάτια μου πολλές φορές είδα την Κατερίνα να μου χαμογελά και να μου λέει: "Έλα ρε Αγγελικάρα!" ("Αγγελικάρα".. έτσι με έλεγε από τότε που είμασταν παιδιά..) και η κούραση έφευγε.. Όσο παράλογο κι αν είναι μπορώ να πάρω όρκο ότι άκουγα το Ρομάν με την αστεία του προφορά να με παροτρύνει.. "Αλέ, κογίτσι μού.. εμείς είμαστε οι δυνατοί.. νεσπά;;;" Και δάκρυζα.. και ήταν η πρώτη φορά που η φανέλα μου μουσκεψε πρώτα από δάκρυα και ύστερα από ιδρώτα.. Και η μικρή.. ήταν συνέχεια εκεί.. άκουγα το γελάκι της όπως το άκουγα κάθε φορά που "μιλούσαμε" στο μσν και ο μπαμπάς της την έβαζε μπροστά στην κάμερα.. έβλεπε τη φατσούλα της, της έκανε τρομερή εντύπωση και ξεκαρδιζόταν! Και συνέχιζα να τρέχω.. με την Ελένη διπλα μου πάντα αλλά χωρίς να της μιλάω.. χωρίς να την ακούω. Και άλλο ένα δάκρυ έτρεξε στο μάγουλό μου.. τότε άκουσα την Κατερίνα να μου λέει: "Τα ματάκια αυτά δεν πρέπει να κλαινε ε;" Και χαμογέλασα.. είχε δίκιο.. δεν ήμουν εκεί για μένα.. για όλους μας ήμουν.. αυτή θα ήταν μια εκδρομή χαράς... Σε ένα κομμάτι της διαδρομής ήταν και κάποιος άλλος στο μυαλό μου, ο μοναδικός άνθρωπος που ήξερε το λόγο της "τρεχάλας" αυτής.. (ακόμη και οι φίλες μου που ήταν εκεί νόμιζαν ότι πρόκειται για μια "τρελή" προπόνηση, αυτό ήταν κάτι πολύ προσωπικό, πολύ δικό μου για να το μοιραστώ με οποιονδήποτε άλλον) και αυτός ο άνθρωπος μου θύμισε πόσο ήθελα να το κάνω.. με ένα μήνυμα του στο κινητό, όταν παραπονέθηκα για την δυσκολία της διαδρομής.. "Ναι, αλλά αξίζει!!" Πόσο δίκιο είχε.. αν άξιζε λέει.. με χίλια! για πολλούς και διαφορετικούς λόγους...
Και συνέχισα τη "βόλτα" μου, έχοντας πάντα τους φίλους μου μαζί.. και στο χέρι μου το "βαφτηστικό" σταυρό της μικρής που δεν θα φορέσει ποτέ.. Ο στόχος ήταν (αν ξεκινούσα από την Κινέττα) να έφτανα στην Ισθμία, στην παλιά γέφυρα του Ισθμού και να τον ρήξω στο νερό.. σαν άλλη "βάπτιση"... Λόγω ζέστης ξεκίνησα από αλλού.. και τελικά δεν έφτασα στον Ισθμό. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά θα φτάσω εκεί και θα γίνουν όλα όπως θέλω, ο σταυρός εδώ είναι..
Σήμερα, μετά από τη βόλτα αυτή.. είμαι πιο ήρεμη, τώρα μπορώ πραγματικά να συνεχίσω...

Ο,τι δε σε σκοτωνει...

2010-05-19T16:31:00.003+03:00

... σε κανει πιο δυνατο, πιο ζωντανο. Κι έτσι είναι! Αλλά τί γίνεται αν σε έχει ήδη σκοτώσει μέσα σου κι εσύ απλά δεν το ΄χεις καταλάβει; ή αρνήσαι να το δεχτείς; ε; τί γίνεται τότε;

Ο πυροσβέστης

2010-05-07T13:19:00.004+03:00

Η πρόσφατη τραγωδία εκτός από ντροπή και αηδία.. μου "ξύπνησε" και μνήμες και συναισθήματα άλλου είδους.. Δεν στενοχωρήθηκα μόνο για τους νεκρούς της Μαρφίν και το αγέννητο μωράκι.. Δεν βλαστήμισα μόνο το Βγενόπουλο, τους προβοκάτορες, τα τσογλάνια που θέλουν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο.. Τους αλήτες που δε λογαριάζουν ούτε τις ανθρώπινες ζωές. Δεν καταράστηκα μόνο αυτούς που μας έφεραν ως εδώ. Δεν μάλωσα μόνο τον εαυτό μου που είμαι και γω μερος του προβλήματος όπως κι εσύ, και όλοι μας! Ενοιωσα κι άλλα πράγματα..
Ο Ρομάν σαν πυροσβέστης πάντα μου έλεγε ότι ο χειρότερος φόβος του ήταν μήπως δεν προλάβει και κάποια φορά και βρει τους ανθρωπους που χρειάζονταν τη βοηθειά του πολύ αργά.. Μου περιέγραφε πόσο απαίσιο είναι να αντικρίζεις αυτά τα άψυχα κορμιά και ώντας ευαίσθητος ό ίδιος μου περιέγραφε πως ξεφνικά γέμιζαν το μυαλό του οι τελευταίες σκέψεις των νεκρών.. κι ας μην τους ήξερε.
Η Κατερίνα σαν σύντροφος πυροσβέστη είχε πάντα την αγωνία μή πάει κάτι στραβά.. μη συμβεί κάτι και ο καλός της δε γυρίσει πίσω.. 'Εχω γίνει μάρτυρας στιγμής που χτυπάει το τηλέφωνο στο σπίτι των παιδιών λίγο μετά τα μεσάνυχτα και ενώ ο Ρομάν είχε νυχτερινή βάρδια. Και η Κατερίνα είχε παγώσει.. ήταν σιγουρη ότι το τηλεφώνημα δεν ήταν για καλό.. κια δεν μπορούσε να σηκώσει το ακουστικό.. Τελικά ήταν κάποιοι έφηβοι που έκαναν μεταμεσονύχτιες φάρσες.. ήταν όμως ενδεικτική σκηνή της αγάπης και της αγωνίας της κοπέλας για το συντροφό της.. !
Η γαμημένη η ζωή όμως παίζει πολύ ασχημα παιχνίδια και φαίνεται για να μου δώσει να καταλάβω αυτό που εννοούσε ο Ρομάν, και που εγώ αδυνατούσα να καταλάβω, όταν μίλαγε για τις φωνές και τις σκέψεις των νεκρών.. μου το έκανε λιανά!
Ο Ρομάν που σαν πολύ καλός άνθρωπος δε μπορούσε να μην είναι και καλός πυροσβέστης! Ρισκάριζε πάντα, το καλοκαίρι που μας πέρασε ήταν μερόνυχτα στις φλόγες.. εθελοντικά από ένα σημείο και μετά! Και πάντα ευχόταν να μηνν έχουμε ανθρώπινες απώλειες, κανένας πυροσβέστης να μη νοιώσει τόσο κενός και τόσο μικρός όπως όταν "φτάνει αργά" Κι όμως έγινε ο ίδιος και οι οικογένειά του η αιτία κάποιοι άλλοι πυροσβέστες να νοιώσουν μικροί, κενοί, ανήμποροι γιατί δεν πρόλαβαν να τους βγάλουν από το φλεγόμενο όχημά τους. Ο Ρομάν, η Κατερίνα, και η μόλις 6 μηνών Ανζελίκ, γίναν η αιτία να καταλάβω τί ακριβώς εννοούσε ο Ρομάν όταν έλεγε ότι οι τελευταίες σκέψεις των νεκρών έφταναν στο μυαλό του.. Ενα μήνα σχεδόν μετά την δική τους τραγωδία εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ ακόμη καλά.. με βασανίζουν σκέψεις όπως: Πώς ένοιωσαν; Πόνεσαν; Πόσο πολύ υπέφερε η Κατερίνα βλέποντας την καταστροφή και ούσα ανύμπορη ν αβοηθήσει το παιδί και τον άντρα της;
Πόσο πολύ τρόμαξε το γλυκό μου το κοριτσάκι; Γίναν τουλάχιστον όλα αρκετά γρήγαροα ώστε να μην υποφέρουν;
Και οι νεκροί της Μαρφίν.. πόσο υπεφεραν; Πόσο φρικτά ένοιωσε εκείνη η Αγγελική που ένοιωθε ότι πεθαίνει άδικα και ότι μαζί της φεύγει και το αγέννητο μωρό της; Φαινεται πως με το θάνατο του , ο δικος μου πυροσβέστης μου "εδωσε" αυτό που εκείνος ενοιωθε και τον έκανε καλύτερο άνθρωπο.. για να γίνω κι εγώ καλύτερος άνθρωπος! κι ετσι εχω στο μυαλό μου την Αγγελική μέσα στο χωρο της εργασίας της να νιώθει το τελος κρατώντας την κοιλιά της.
Ο Ρομάν ο πυροσβέστης, η Κατερίνα η σύντροφος του, και η μικρή κορούλα τους έφυγαν για παντα μακρυα μας.. Και τωρα άλλοι πυροσβέστες τρεχουν να προλάβουν να σωσουν όσους τους εχουν αναγκη, όπως αυτοί που έτρεξαν να σωσουν τον Ρομαν και την οικογενειά του, αλλα δυστυχώς δεν πρόλαβαν.. Τωρα κι εγω εκτος απο τα φιλαρακια μου , εχω χασει και τους "πυροσβεστες" μου αυτούς που πάντα μου έσβηναν τις φωτιές που καινε την ψυχή μου...
ζητώ συγγνώμη για το κειμενο που δεν εχει λογική σειρά και συνέχεια.. αλλα αντικατοπτριζει αυτα που νοιώθω.. ετσι ειναι όλα μέσα μου κουβάρι!!

Κομπρεσέρ αγάπη μου!

2010-04-27T23:38:00.005+03:00

Μια άκρως κουραστική μέρα έφτασε στο τέλος της και λές εσύ αθώα σκεπτόμενη: Επιτέλους! θα πέσω στο κρεβατάκι μου, θα ισιώσω το κορμάκι μου και αυτό ήταν! Θα κλείσω τα μάτια μου και θα αφεθώ στην αγκαλιά του Μορφέα! Ναι αλλά λογάριαζες χωρίς τον ξενοδόχο που λέει κι ο σοφός λαός! Γιατί ο καλός σου, αφού εξαντλήσατε το θέμα, τσιγάρο δωμάτιο, μυρωδιές ύπνος και λοιπά έχει σκοπό, άθελα του βεβαίως, να σου στερήσει τη μοναδική ευκαιρία ξεκούρασης που σου έχει απομείνει. Τον ύπνο! Πως; Με το μεγαλειώδες ροχαλητό του (για το οποίο και επιμένει πως το κάπνισμα δεν το επιβαρύνει)!! Ξέρεις τί είναι να προσπαθείς να ηρεμήσεις και πάνω που πας να κλείσεις τη "ματοφλάδα" που λένε και στο χωριό μου να τραντάζεται το σύμπαν και εσύ να νομίζεις πως ο μετροπόντικας πήρε σβάρνα το κρεβάτι σου; ΜΑΡΤΥΡΙΟ! Και στην τελική τί φταίει και ο ασθενής; Το διάφραγμα φταίει.. αλλά εκεί που πας να τα διακαιολογήσεις όλα θυμάσαι ότι πριν πέσει για ύπνο άναψε κι ένα τσιγαράκι.. το 17ο της ημέρας! Εεεε έλεος! Ναι οκ το διάφραγμα μπλα μπλα μπλααα... αλλά μη το προκαλείς κι εσύ καλέ μου! Και αρχίζουν τα σκουντήγματα..
-...μμμ...
-Γύρνα!
-...μμμ;;;
-Ροχαλίζεις!!!!!
-σ..ώμη..
Και με το που γυρίζει πλευρό.. πιο δυνατό, σε πιο ενοχλητική συχνότητα ροχαλητό.. και να το νιώθεις να σου τρυπάει το κεφάλι, να το ακούς και μέσα από το μαξιλάρι σου.. και τα νεύρα σου τσατάλια!
Σηκώνεσαι μες τη μαύρη νύχτα, τραβιέσαι στον καναπέ, δε χωράς κιόλας, πιάνεσαι και ΝΑΙ γαμώτο ακούγεται μέχρι εκεί! Δεν είναι ίδια η ένταση όμως, μπορείς να κοιμηθείς, ναι αλλά πονάνε τα πόδια σου που δε μπορείς να τα τεντώσεις στον καναπέ..και πάλι δεν κοιμάσαι! Σηκώνεσαι και κόβεις βόλτες μες το σπίτι.. το βλέφαρο έχει φτάσει στο πηγούνι από τη νύστα.. πλησιάζεις στο υπνοδωμάτιο.. αφουγκράζεσαι.. σχετική ηρεμία! Ήπιο ροχαλητό.. ανεκτό! Ζυγίζεις τις εναλλακτικές: καναπές που δε σε χωράει ή κρεββάτι με ήπιο ροχαλητό που μπορείς να απλωθείς (και στο συρτάρι του κομοδίνου έχει ωτοασπίδες) Κρεβάτι!
Μπαίνεις στο δωμάτιο σαν τη γάτα, μην κάνεις θόρυβο, μην τον ενοχλήσεις και αλλάξει θέση και σε ταράξει πάλι.. πιάνεις μια γωνίτσα στο κρεβάτι, δεν έχεις και με τί να σκεπαστείς γιατί έχει τυλιχτεί όλο το πάπλωμα. Δε πειράζει μια γωνίτσα αρκεί.. και κλείνεις τα μάτια σου!
Αλλά το "κομπρεσέρ" δίπλα σου λειτουργεί μάλλον με φωτοκύταρρο και με το που το πανω βλέφαρο συναντά το κάτω στα δικά σου μάτια.. το ντεσιμπελόμετρο βαράει κόκκινο δίπλα σου! Γαμώτο! Δεν το βάζεις κάτω.. ανοίγεις το συρτάρι παίρνεις τις ωτοασπίδες (δεν είναι και ότι καλύτερο να κοιμάσαι με δαύτες αλλά τουλέχιστον κοιμάσαι!) Τις φοράς και... όχιιιι! Μπορεί να μειώσαν κατά πολύ την ένταση αλλά με τους κραδασμούς τί γίνεται; Που αυτός ο βρυχυθμός μεταφέρεται από τα ελατήρια του στρώματος; Σηκώνεσαι πάλι, πας στο σαλόνι, βλέπεις ό,τι κυκλοφορεί σε τηλεμάρκετινγκ, πρήζεις, φίλους και γνωστους που είναι ξύπνιοι τέτοια ώρα στα τηλέφωνα. Είσαι τόσο κουρασμένη που λές ότι όοο,τι κι αν γίνει ΤΩΡΑ θα κοιμηθείς!
Πας πάλι στο κρεβάτι σκουντάς πάλι λίγο τον καλό σου όχι για να σταματήσει να ροχαλίζει, αυτό δεν γίνεται το ξέρεις πια, αλλά για να πάρεις το μερίδιο που σου αναλογεί από το πάπλωμα, έχει σχεδόν ξημερώσει σκέφτεσαι ότι έχεις μία ώρα γεμάτη για να κοιμηθείς τόσο βαθιά που δεν θα σε ξυπνήσει τίποτα.. Κλείνεις τα μάτια, το ροχαλητό εκεί.. αλλά δε σε πτοεί, η κούρασή σου και η ανάγκη του οργανισμού σου για ύπνο είναι πιο δυνατή. Και ναι κοιμάσαι.. και εκεί πού δεν καταλαβαίνεις ούτε τη μυρωδιά του τσιγάρου στα μαλλιά του διπλανού σου και δε σε ενοχλεί ούτε κι αυτό πια.. τότε γίνεται κάτι μαγικό! Αυτη η ρημάδα η μια ωρα που είχες να κοιμηθείς έχει συρικνωθεί μάλλον, και έχει ήδη εξαντληθεί.. και ακούς το γνώριμο ήχο του ξυπνητηριού που σε ενημερώνει ότι πρέπει να σηκωθείς, να ετοιμάσεις το παιδί για το σχολείο, και να ξεκινήσεις την επόμενη κουραστική μέρα!
Τότε ξυπνάει και ο καλός σου που σε κοιτάει φρέσκος-φρέσκος, σου χαμογελάει και σου λέει:
"Καλημέρα κούκλα μου! Κοιμήθηκες καλά;"

Η μπάλα η λευκή!

2010-04-10T09:53:00.004+03:00

Μπιλιάρδο! Μεγάλη μου, παραμελημένη αγάπη τα τελευταία χρόνια! Αμερικάνικο οχτάμπαλο ή το γρήγορο και "τυχερούτσικο" εννιάμπαλο, Γαλλικό, Ρώσσικο και η μεγάλη μου αγάπη το Snooker. Για κάθε παιχνίδι, άλλο διαφορετικό τραπέζι, άλλοι κανόνες, άλλες στέκες συχνά και άλλες μπάλες! Μόνο η μία και μοναδική μπάλα είναι κοινή σε όλα τα παιχνίδια.. η ΛΕΥΚΗ!!!
Αυτή η τοσο σημαντική αλλά παρεξηγημένη μπάλα. Στο πιο δημοφιλές όλων παιχνίδι το αμερικάνικο 8μπαλο ο πόθος όλων, η μπάλα που κερδίζει την προσοχή είναι η "8" η γνωστή σε όλους "μαύρη". Αφού γίνει το "σπάσιμο" και ο πρώτος παίχτης διαλλέξει "μονές" ή "διπλές" δηλαδή μονόχρωμες ή δίχρωμες μπάλες σκοπός του είναι να καταφέρει να "διώξει" από το τραπέζι και τις 7 μπάλες που του αναλογούν πριν τον αντιπαλό του και να "κλείσει" το παιχνίδι "Καθαρίζοντας" το τραπέζι στέλνοντας την "8" σε μία από τις 6 τρύπες του τραπεζιού. Για να το καταφέρει αυτό χρησιμοποιεί την "άσπρη" Τη χτυπάει με τη στέκα του άλλοτε δυνατά, άλλοτε απαλά, τρυφερά, άλλοτε με "φάλτσο" για να μπορέσει αυτή να χτυπήσει την όποια άλλη μπάλα έχει στοχεύσει ο παίχτης να την στείλει σε μιά από τις τρύπες του τραπεζιού και παράλληλα η λευκή να "στηθεί" εκεί και όπως πρέπει για να βγει το επόμενο χτύπημα.
Η λευκή μπάλα είναι το πιο σημαντικό κομμάτι του μπιλιάρδου.. μαζί με τη στέκα. Αυτή δέχεται τα χτυπήματα όλων, κάνει όλη τη δουλειά, αν δε σταθεί εκεί που πρέπει ο παίχτης την κατηγορεί αλλά δεν σκέφτεται ότι ΑΥΤΟΣ την έστειλε εκεί. Αυτός έβαλε παραπάνω ή λιγότερη δύναμη από όσο έπρεπε, αυτός δεν έβαλε τα σωστά "φάλτσα". Ακόμη μερικές φορές ο "φιγουρατζής" παίχτης κακοποιεί βάναυσα την λευκή μπάλα χωρίς λόγο για να κάνει κάποιο κόλπο, ή κάποιο δεξιοτεχνικό τρικάκι για να εντυπωσιάσει το κοινό του. Αλλά ποτέ κανείς δεν αναγνωρίζει την αξία της άσπρης μπάλας.
Όταν έπαιζα εγώ μπιλιάρδο, μου άρεσε να τη φροντίζω την άσπρη μπάλα.. την καθάριζα από το τεμπεσίρι που έμενε πάνω της από τις βίαιες επαφές της με τη στέκα, την γυάλιζα τρίβοντας την με απαλό πανάκι σα να της έκανα μασάζ να την ανακουφίσω. Κάποιοι άλλοι με κορόιδευαν σχεδόν.. Πήγαιναν και μιλούσαν στην "8" της έταζαν, την καλόπιαναν, αλλά δεν σκεφτόντουσαν ότι αν δεν θέλει η λευκή.. η "8" από μόνη της ΔΕΝ πάει πουθενά!
Εγώ πάλι μιλούσα στη λευκή της έλεγα "έλα κορίτσι μου, θα σε πονέσω λίγο τώρα αλλά πρέπει να σε "σκάψω" λίγο, γιατί η "12" είναι κρυμμένη και αφού την χτυπήσεις απαλά (δεν θέλει πολύ δύναμη ίσα να τη "γλείψεις") να πας να σταθείς πίσω από την "8" να τηνέχεις έτοιμη, καθαρή να τελειώνουν τα βάσανα μας!" Και με άκουγε.. και αν καμμιά φορά δεν γινόταν όπως τα είχα σχεδιάσει ήξερα πως δεν έφταιγε αυτή.. εγώ έκανα κάτι λάθος.
Η άποψη μου λοιπόν είναι ότι ενώ κανείς δε δίνει σημασία στη λευκή μπάλα, ότι ενώ περνάει απαρατήρητη, στην πραγματικότητα, παιχνίδι χωρίς άπρη μπάλα δεν γίνεται! Επομένως είναι αν όχι περισσότερο, τουλάχιστον εξίσου σημαντική με όλες τις υπόλοιπες μπάλες του παιχνιδιού κόμη και με αυτή την υπερεκτιμημένη, μαύρη, υπεροπτική "8"!!!

Τα πάνω -κάτω!

2010-03-17T17:46:00.004+02:00

Εκεί που συνηθίζεις κάτι, που το αποδέχεσαι και που μαθαίνεις να ζεις με αυτό.. Τσουπ! Έρχεται κάποιος, γίνεται κάτι και σου "φέρνουν τα πάνω -κάτω"..
Έτσι κι εγώ η έρμη η ποδηλάτρισσα, την πάτησα, έχασα τα στάνταρντς μου.. ξαφνικά και με κάθε τρόπο και επί παντός θέματος...
Είχα την ομορφούλα ξανθούλα τόσες μέρες να ορκίζεται ότι έπεσε θύμα και ότι το τρικάμερο ήταν καθαρά προσωπικές της στιγμές. Τό πε μια τό πε δυο.. την πίστεψα.. άαα όλα κι όλα είμαι και καλός άνθρωπος εγώ και άμα δω τον 'άλλο να επιμένει σθεναρά στην άποψή του.. δεν έχω λόγο να μην τον πιστέψω.. όλα κι όλα! Και η κοπέλα επέμενε.. το ΦΩΝΑΖΕ καλέ!
Ο υποτίθεται καλός της, αυτός ντεεεε που την εκμεταλεύτηκε κι έβγαλε τα σώψυχά της και τα ξέκωλά της στο κλαρί; Α να γεια σου.. αυτός με το τατού στο μπράτσο! στην αρχή Γιώργος.. μετά έρχεται η πρώτη ανατροπή! Ο Γιώργος ο Έλληνας, το καμάρι και ο φθόνος κάθε αρσενικού εν Ελλάδι.. ξάφνου και χωρίς καμμιά απολύτως προειδοποίηση γίνεται Ίαν εκ Παρισσίων, με ξενέρωτη Γαλλόφατσα, (συγγνώμη Ρομάν αλλά εσύ δεν πιάνεσαι στους ξενέρωτους έτσι κι αλλιώς, εσύ είσαι μυγάς!) και άποψη για όλες τις Ελληνίδες (ακούς εκεί φίλε μου.. μία σου έκατσε όλες στο ίδιο καζάνι; Ντροπή Ευρω-πέος άνθρωπος!).
Ακούς; Ακούω να λες! Και πάνω που προσπαθώ να χωνεψω την Γαλλοποίηση του Γιωργάκη μου σκάει και το παραμύθι.. "Ποιές προσωπικές στιγμές καλέ; Τσόντα ήταν και μάλιστα με κορόιδεψαν μου δώκανε λιγα ενώ η ατάλαντη πήρε 150.000 ευρώ"!!! Τάδε έφη ο Ίαν επαγγελματίας τσοντογαμήκουλας σου λέει.. Μπράβο το παλικάρι..
Αλλά σκατά επαγγελματίας είσαι ρε Γαλλάκι άμα σε έπιασε κώτσο το Τζουλάκι μας (προσέχεις ε; με "Ζ" όχι με "Σ" .. τΖουλάκι είπα.. ά!) και σε κορόιδεψε στη μοιρασιά!
Κι εγώ εξακολουθω να πιστεύω ότι ήρθε το Γαλλάκι διακοπές , το Τζουλάκι (πάλι "ζ") του έριξε ένα "καμ γουιθ μι για να τη βρεις.." λίγο το κρασί, λίγο το Ηλιοβασίλεμα δεν ήθελε και πολύ το νέο το αγόρι.. κουκλάρα και το Τζουλάκι μας...("ζ" μη τα ξαναλέω) και παίξανε το γιατροοο! Αλλά ατακτούλικο και άφραγκο το Γαλλάκι, σκέφτηκε να πουλήσει τις προσωπικές τους στιγμές! Το δέχομαι! ΑΑΑ είπα εγώ την πιστεύω την κοπέλα!
Και έρχεται τώρα και η άλλη ανατροπή.. Βγαίνει το Τζουλάκι... και λέει:
- Ναι λοιπόν... Τσόντα ήταν!
εγώ: 'Εεεεελααα! Α ΠΟ ΚΛΕΙ Ε ΤΑΙ!!
-Ναι τσόντα ήταν και είμαι σίγουρη ότι κάθε κοπέλα για αυτά τα ποσά θα την έκανε τη συμφωνία. Εμένα μου πήρε 5 λεπτά για να το αποφασίσω. Και στο κάτω-κάτω δεν έκανα κάτι κακό.. ΣΕΞ έκανα. Όλοι το κάνουν!
-Όχι ρε Τσουλάκι! (με "σ" καλά έιδες..) σεξ μπορεί να κάνουν όλοι.. αλλά τσόντες δεν κάνουν όλοι... Μη με πληγώνεις έτσι...Και ποιός σου είπε μαρή αλόγα ότι θα συμφωνούσαμε όλες να κάνουμε την τσόντα για τα λεφτά που πήρες; Εγώ μπορεί να το παζάρευα και να έβγαζα τα διπλάσια .. ποιά είσαι εσύ που μας χαλάς την πιάτσα; Κι επίσης ΑΝ έκανα εγώ το τρικάμερο θα έβαζα άλλα παπούτσια μαρήηη χάλια ήταν αυτά, και κυρίως θα έλεγα.. "Γύρισα ΤΣΟΝΤΑ παιδιά!" και όχι με εκμεταλεύτηκε ο Γιώργος που έγινε Ιαν που ήταν γκόμενος και ξαφνικά έγινε συπρωταγωνιστής... Μεταξύ μας ειλικρίνεια!
Τέλος πάντων.. αφού έκανα μερικές ψυχοθεραπείες.. το κατάπια και αυτό.. το ξεπέρασα το σοκ.. Και συμβιβάστηκα με το γεγονός ότι δεν την εκμεταλεύτηκαν την κοπελιά και ότι το έβγαλε το διαμερισματάκι της με ένα πήδημα! Μαγκιά της! Προνοητική..τη λες! Καλά στερνά.. αμέεε! Και είπα στον εαυτό μου: "Εντάξει μην κάνεις έτσι.. πίστεψες τα λόγια της κοπέλας.. δεν φαντάστηκες ότι το Τζουλάκι μας το εθνικό μας το Τσουλάκι.. είπε ψέμματα. Ωραία δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου!"

Αμάν! Τό 'χα ξεχασει αυτό.. 2 χρονάκια μας μείνανε.. το Δεκέμβρη του 2012 σου λέει.. ΤΟ ΤΕΛΟΣ! THE END! LE FIN!.. Έτσι ήξερα κι εγώ, έτσι έλεγαν και στις τηλεοράσεις, έτσι λέγαν και στις ταινίες.. ολόκληρο Χόλυγουντ σιγά μην κάνει λέθος! Και πήγα και γω και πηρα δάνεια, και πήρα και τηλεοράσεις μέχρι και αυτοκίνητο πήρα, απ' αυτά που είναι σαν το πλοίο της αγάπης ΤΕΡΑΣΤΙΑ! και όλα αυτά με δόσεις φυσικά, με πρώτη δόση 01-01-2013! Αμέεε! Τους έπιασα κορόιδο λέω! όλα τσάμπα!! Και πάνω που πάω να χαρώ τα 2 τελέυταία χρόνια της ζωής μου και του κόσμου μας.. ανέμελη και ξέγνοιαστη.. χωρίς σκοτούρες και μες την υλιστική χλίδα.. έρχεται η άλλη η ανέραστη που δεν την πηδάει ούτε πληρωμένος κασκαντέρ (οχι σαν το Τζουλάκι μας.. τη Τζουλάρα μας!) και πάει να πνίξει την αγαμία της στα αρχεία του Βατικανό! (πούστη Νταν Μπράουν εσύ φταις για όλα)
Και πάει που λέτε η ασχημομούρα και κάνει μελέτες επί μελετών στα έργα του Ντα βίντσι και αποκρυπτογραφεί λέει, η ανέραστη ένα κωδικό σε ένα από τα έργα του που λέει ότι... το τέλος του κόσμου θα έρθει την... 1η Νοεμβρίου του... 4006!!!!
Τί λες μωρή παναθεμάσεεεε; Και ποός θα πληρώσει τα δάνεια μου; ΕΕΕΕΕ; Αμα το 'ξερα μωρή αραχνιασμένη θα χρεωνόμουνα;; ΟΧΙ βέβαια! Και τέλςο πάντων ποιά είσαι εσύ που έρχεσαι να μας φέρεις τα πάνω -κάτω για το πιό σοβαρό θέμα της χρονιάς; Το τέλος του κόσμου! Τόσα βιβλία ο Λιακόπουλος τί θα τα κάνει; ε; Όχι σε ρωτάω και θέλω απάντηση! Τόσες ταινίες, τόσα σκηνικά, τί θα απογίνουν μωρή; Τίποτα δεν σκέφτεσαι τέλος πάντων; Κι εμείς; Εμείς που είπαμε 2 χρονάκια μας μείνανε ας το ρίξουμε λίγο έξω τί θα κάνουμε μωρή κακούργαα;
άχου Παναγίτσα μου... πόσα να αντέξει η ψυχή της γυναικός πια; Τί άλλο θα ακούσω; Πώς θα πορευθώ;.. Τόσες ανατροπές μέσα σε λίγες μέρες... στο τσάκ αντέχω ακόμη... το μόνο που μου μένει να ακούσω ακόμη είναι ότι τον Παρθενώνα τον έχτισε ο Βωβός!!!

Ταρακούνημα

2010-03-12T12:09:00.002+02:00

Εδώ και πολύ καιρό ένας άνθρωπος που αγαπώ επιμένει πως έχω πολύ δύναμη μέσα μου και με μαλώνει και με προτρέπει να τη βρω, να την ξανα-βρω όπως λέει εκείνος. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει πουθενα αυτή η δύναμη ο τρόπος του, η χροιά της φωνής του, τα μάτια του που κοιτάν βαθιά μες τα δικά μου όταν το λέει, με έκαναν να το πιστέψω.. Χτες ο ίδιος άνθρωπος με ταρακούνησε τόσο δυνατά, τόσο πολύ, που έχασα τη Γη κάτω από τα πόδια μου! Αρχικά αυτό, γιατί μετά, αυτό το ταρακούνημα με έκανε να δω ότι έχει δίκιο! Έχω δύναμη, έχω κουράγιο, και πρέπει να τα χρησιμοποιήσω! απλά.. έπρεπε να το πιστέψω!

Χτες λοιπόν, με μιά του λέξη αυτός ο άνθρωπος με έκανε να καταλάβω πώς καταστρέφω τον εαυτό μου, πόσο "μικρή" και αξιολύπητη έχω γίνει στα μάτια του-και όχι μόνο στα δικά του φαντάζομαι, αλλά η γνώμη των ανθρώπων που αγαπώ είναι που με ενδιαφέρει- και αν ένα πράγμα δεν θέλω είναι να με λυπούνται.. έτσι όταν είπε τη λέξη "εγκέλαδο" για ΄μενα, όταν είπε.. "είσαι ΚΟΡΟΪΔΟ" αποκλείεται να κατάλαβε τί μου έκανε! Ούτε κι εγώ το είχα καταλάβει μέχρι...

Στην αρχή δάκρυσα, στενοχωρήθηκα .. μετά έκλαψα σκέφτηκα ότι αν όχι ο ΠΙΟ σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου (μετά την κόρη μου), αλλά σίγουρα ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου, που αγαπώ, που εκτιμώ και σέβομαι και που η γνώμη του για μένα είναι πολύ σημαντική έχει αυτή την εικόνα για μένα.. τότε έχω αποτύχει σε όλα! Ξαφνικά το σπίτι δεν με χωρούσε.. ήθελα αέρα, χρόνο να σκεφτώ.. Πήγα τη μικρή στη γιαγιά της και ξεκίνησα έναν περίπατο από το σπίτι μου μέχρι τον αγαπημένο μου ιερό βράχο! Εκεί κοιτώντας από ψηλά σα να έψαχνα να τον βρω μέσα στην πόλη να του πω: "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΟΡΟΙΔΟ.. ΚΑΝΕΝΟΣ!" ή ίσως και να του κλαφτώ λέγοντάς του "Ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει..και εγώ αυτό αξίζω αυτό παίρνω" καθώς τον "έψαχνα" λοιπόν.. στα ξαφνικά τον βρήκα! Ήταν εκεί μπροστά μου, δίπλα μου, μέσα μου.. μα τί χαζή που είμαι αφού πάντα είναι εκεί.. μαζί μου, δίπλα μου μέσα μου.. τον κουβαλάω εγώ μαζί μου, δεν πάω πουθενά χωρίς αυτόν και τότε το είδα!

Είδα τα μάτια του.. το χαμογελό του, είδα τη φλεβίτσα στο μέτωπο που φούσκωνε.. και του είπα:" 'Εχεις δίκιο! Είμαι κορόιδο και μάλιστα μεγάλο! και όχι! εγώ δεν παίρνω αυτά που αξίζω! Αξίζω πολλά περισσότερα και ήρθε η ώρα να τα διεκδικήσω!"..

Και κατέβηκα γρήγορα- γρήγορα από 'κει.. και έφτασα στο σπίτι μου σχεδόν τρέχοντας!

έπρεπε τα πράγματα να μπουν σε νέες βάσεις.. έπρεπε κάποιοι να καταλάβουν ότι είμαι αποφασισμένη να διεκδικήσω τη ζωή μου πίσω με κάθε κόστος!

Και το έκανα και όταν πήγαινα να δειλιάσω κοίταζα λίγο μέσα μου και τότε έβλεπα τα δυο πανέμορφα ματάκια να με κοιτάνε και άκουγα τη σταθερή σίγουρη φωνή να μου λέει.. "Μη σταματάς τώρα.. έχεις δύναμη!" Και έπαιρνα κουράγιο και συνέχισα να λέω, να διεκδικώ, να εξηγώ, "να χτυπάω το χέρι στο τραπέζι".. μέχρι που οι αποδέκτες των όσων έλεγα ξαφνιάστηκαν, και επιτέλους με πήραν στα σοβαρά.. και εγώ επιτέλους μετά από καιρό κοιμήθηκα το βράδυ! Και το πρωί ξύπνησα με χαμόγελο, με σιγουριά και κοίταξα πάλι λίγο μέσα μου και είδα τα ίδια όμορφα ματάκια, και αντίκρισα το ίδιο φωτεινό χαμόγελο.. και "έβγαλα" την αγαπημένη μορφή έξω και είπα.. "Καλημέρα, τί θα έκανα χωρίς εσένα.. ε; Σ'αγαπώ!"

Ανασυγκρότηση

2010-02-17T15:15:00.003+02:00

Εδώ ένα παλιο-πισί έχουμε και του κάνουμε μια ανασυγκρότηση για να μην "κρασάρει" το σύστημα κι ας έχει όλα τα "απ-ντέιτς" για να εξελίσσεται.. Φαντάσου τί έχει να πάθει ο άνθρωπος αν δεν του "ανασυγκροτήσεις" το σύστημα.. κι άμα κρασάρει..άστα!! Το φορμάτ είναι δύσκολη υπόθεση αν όχι ακατόρθωτη.. γι αυτό.. ανασυγκρότηση λοιπόν!

Έτσι κι εγώ! έχω "χαθεί" και θα "χαθώ" για λίγο ακόμη καιρό, να ανασυγκροτήσω τα μέσα μου! Γιατί είναι διαλυμένα! Γιατί αλλού πατάω κι αλλού βρίσκομαι! Δύσκολο πράγμα η ανασυγκρότηση των "μέσα" μου.. ίσως γιατί τελικά δεν ήταν ποτέ συγκροτημένα για να ΑΝΑ-συγκροτηθούν! Ποιός ξέρει.. Μπορεί να με δυσκολεύουν όλα αυτά που γυρνάνε μέσα στο κεφάλι μου, αλλά και στην καρδιά μου. Ή που προσπαθώ να ταιριάξω τα "θέλω", με τα "πρέπει" - λες και γίνεται-..ή που συγχωρώ τους πάντες και τα πάντα εκτός από τον εαυτό μου.. Δεν ξέρω τί.. αν το είχα βρει θα είχε τελειώσει και η ανασυγκρότηση μάλλον..

Ήθελα όμως να σας πώ κάτι και να το ξέρετε: Τα μπλόγκς σας πολύ με βοηθούν όλον αυτόν τον καιρό.. Περνάω, σας διαβαζω και "ξεκουράζομαι". Άλλοτε με κάνετε να γελάω, άλλοι πάλι με συγκινούν, είστε και μερικοί που μου προσθέτετε σκέψεις, προβληματισμούς. Αλλά όλοι αγαπημένοι και το ξέρετε.. απλά να! Μέσα στην ανασυγκρότησή μου σκέφτηκα ότι δεν σας έχω πει ποτέ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την τόσο καλή παρέα μου μου κάνετε.. για τα πράγματα που μου έχετε μάθει, για τα χαμόγελα αλλά και τα δάκρυα που μου έχετε χαρίσει και αυτό είναι αχαριστία! Μπορεί να έιμαι πολλά πράγματα αλλά όχι αχάριστη -έτσι νομίζω τουλάχιστον- επομένως ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όλους.

Στιγμές

2010-02-03T15:13:00.003+02:00

Ακόμη θυμάμαι το κεφάλι μου ακουμπισμένο στα γόνατα της μανούλας μου, τα ματια μου καρφωμένα στο πανέμορφο πρόσωπό της, το χέρι της να μου χαϊδεύει τα μαλλιά και την γλυκιά φωνή της να μου αφηγείται: "Στο πρώτο γέλιο ενός μωρού μια νεράιδα γεννιέται και σε κάθε δάκρυ του ένα λουλούδι χάνει τα πέταλά του.." Φαίνεται το έχουμε στα γονίδια μας εμείς.. παραμύθια από τα γνωστά θα πούμε αλλά και τα άλλα αυτά που "φτιάχνουμε" εμείς.. αυτά είναι που αγαπάμε πιο πολύ...
Από το παραμύθι της Περσεφόνης (έτσι λένε τη μαμά μου) η παραπάνω φράση είναι αυτή που μου έκανε εντύπωση τότε και ακόμη και τώρα μου κάνει.. Σκεφτόμουν πόσο άδικο είναι.. μια όμορφη νεράιδα γεννιέται ΜΟΝΟ μια φορά γιατί ΠΡΩΤΟ γέλιο του κάθε μωρού συμβαίνει μονάχα μια φορά... Όμως η ασχήμια, το κακό να ΄χασει ένα λουλούδι τα πέταλά του συμβαίνει με ΚΑΘΕ δάκρυ του.. και είναι τόσα πολλά..
Όπως και η μάνα μου έτσι κι εγώ στην κόρη μου εκτός από τα πολλά, όμορφα και γνωστά παραμύθια διηγούμαι και τα άλλα, αυτά που φτιάχνω εγώ, που πρωταγωνίστριες είμαστε εμείς και που ταιριάζουν με αυτά που θέλω να της πω κάθε φορά, να της εκμυστηρευτώ, να την προτοιμάσω, να την κανακέψω... έτσι από όταν ήταν μωρό! Τα "αστραγγελούδια" της γεννήθηκαν σχεδόν μαζί της.. Εκείνη τη γέννησε το σώμα μου, τα "αστραγγελούδια" της τα γέννησε η φαντασία μου.
Τα αστραγγελούδια λοιπόν είναι μικρά όμορφα αγγελάκια που για σπίτι τους έχουν ένα αστέρι το καθένα, σαν τον μικρό πρίγκηπα πες.. κάπως έτσι. Κάθε παιδί έχει τα δικά του αστραγγελούδια που τοαγαπούν, το φροντίζουν, το συντροφεύουν και το προσέχουν νυχθημερόν! Γελούσε το βρέφος στον ύπνο του; ήταν επειδή, μιλούσε με τα αστραγγελούδια του! Κοιτούσε ψηλά το ταβάνι κάρφωνε το βλέμμα του εκεί και "μιλούσε" στο κενό; Τα αστραγγελούδια πάλι.. Όταν εκεί που έπαιζε "μιλούσε" σε ένα αντικείμενο, ξαφνικά θύμωνε το μάλωνε και στο τέλος έκλαιγε με νεύρο.. τότε ήταν που έφευγε το αστραγγελούδι να πάει να ξεκουραστεί και να δώσει τη θέση του στο επόμενο αγγελάκι.. Πες πες πες... το πίστεψα κι εγω! Κι ακόμη το πιστεύω.. Τί ιστορίες της έλεγα για να κοιμηθεί.. ότι μόλις κλείσει τα ματάκια της και έρθει ο γλυκός παππούλης του ύπνου. Μορφέα τον λένε, εκείνη θα βρεθεί σε λίκνο μαγικό, και οι νεράιδες με πέπλα χρυσά θα χορεύουν γύρω της και με τον μαγικό χωρό θα την πάρουν μαζί τους να ταξιδέψει στη μαγική χώρα των λουλουδιών που ζουν οι νεράιδες και που μόνο τα πολύ τυχερά παιδάκια μπορούν να πάνε εκεί και μόνο για όση ώρα κοιμούνται... Άλλες φορές πάλι της έλεγα πώς ο δικός της ύπνος δίνει δύναμη στα παιχνίδα της να ζωντανέψουν τη νύχτα και να ζήσουν για λίγο κι αυτά ζωές αληθινές κι ευτυχισμένες. Της έλεγα πώς ο μικρός "Τιτίκος" έφευγε από το ράφι που τονέβαζε η μικρούλα μου και πήγαινε να κοιμηθεί με τον ξάδερφό του τον Τρύφωνα στο παρακάτω ράφι γιατί μονάχος του φοβόταν.. και για να γίνει πιστευτό καμμιά φορά κάποια παιχνίδια το πρωί δεν ήταν ακριβώς στη θέση που τα είχαμε βάλει εμείς το βράδυ πριν κοιμηθούμε... (ξέρεις εσύ..) Όπως ο Αλλαντίν που ένα πρωί δεν ήταν στη γωνιά με τα υπόλοιπα αρσενικά παιχνίδια, αλλά είχε πάρει την όμορφη Γιασμίν μαζί με το μαγικό χαλί και τον παπαγάλο και το Τζίνι και ήταν όλοι μαζί πάνω στο γραφείο της Μιχαέλας! Μα.. πώς να έγινε αυτό; Μάλλον θα ξεχάστηκαν και τους βρήκε η αυγή σε λάθος θέση.. και ξέρετε ε; Η αυγη, το πρώτο φως του Ήλιου είναι που τα παιχνίδια τα "μαρμαρώνει" μέχρι την επόμενη φορά που η μικρή τους ιδιοκτήτρια θα ξανακοιμηθεί...
Από όταν ήταν μωρό, από την πρώτη φορά που την έπιασα στα χέρια μου ήξερα ότι αυτό το παιδί έχει κάτι μαγικό, όπως όλα τα μωρά, όλα τα παιδιά του κόσμου. Είναι απίστευτο το πόσο σε ξεκουράζει ένα μωρό.. Κι ας ξενυχτάς για χάρη του, κι ας αλλάζεις τις συνηθειές σου γι αυτό... σου δίνει πίσω πιο πολλά! Και τώρα που μεγάλωσε; Τώρα είναι ακόμη πιο όμορφα, τώρα εκτός από παιδί, είναι και "παρεούλα", είναι φιλενάδα, είναι συντροφιά! Πάμε μαζί στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στη θάλασσα, για τρέξιμο όπως εχτές.... Πάμε για ποδήλατο, βόλτες στο πάρκο, στον ζωολογικό κήπο.. συνομωτούμε κρυφά για να κάνουμε μια έκπληξη στον μπαμπά που τόσο αγαπάει.. Στα παραμύθια τα δικά μας αυτά που γεννάει η φαντασία μου η Μιχαέλα τα δέχεται όλα εκτός από πρίγκηπες! Δεν θέλει λέει άλλον πρίγκηπα στην ιστορία της.. ένας πρίγκηπας υπάρχει για αυτήν κι αυτός είναι ο μπαμπάς της!! Καμμιά φορά, αν μιλήσω λίγο απότομα στον πατέρα της και με ακούσει παίρνει το ύφος το αυστηρό και με μαλώνει! Μετά τον παίνει αγκαλιά, τον χαϊδεύει και του λέει ότι είναι πρίγκηπας μοναδικός και ότι τον αγαπάει " όσο δεν μπορείς να φανταστείς" και ότι τίποτα και κανένας δεν μπορεί να τους χωρίσει.. και "μην την ακούς τη μαμα είναι χαζούλα και δεν ξέρει.. σε αγαπάει όμως και αυτή απλά δεν είναι η πριγκήπισσά σου.. εγώ όμως που είμαι..."
Τις προάλλες, ήμουν μόνη μου σε μια γωνιά και τους έβλεπα που έπαιζαν και γελούσαν και χαμογελούσα κι εγώ.. και τους καμάρωνα που ήταν τόσο χαρούμενοι, τόσο ευτυχισμένοι και ίσως λίγο να ζήλεψα αυτό που έβλεπα και σκέφτηκα ότι αν έφευγα μακρυά δεν θα τους έλειπα ποτέ γιατί εχουν ο ένας τον άλλον.. Πες με εγωίστρια, ήταν εγωιστικό το ξέρω, αλλά το σκέφτηκα και είπα να ρωτήσω: "Με θέλετε κι εμένα στην παρέα σας;" δεν μου απάντησε κανείς.. είπα να ξαναρωτήσω.. πιο δυνατά "ΜΕ ΘΕΛΕΤΕ ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΣΑΣ;" σταμάτησαν το παιχνίδι με κοίταξαν και οι δυο μετά κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και μου είπαν ΟΧΙ! "αυτό είναι παιχνίδι για πρίγκηπες κι εσύ είσαι μια απλή μαγείρισσα του παλατιού.. άντε να φτιάξεις κάτι να φάμε!" και έπεσαν πάλι ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.. όταν μετά από ώρες τελείωσε το φαγητό, τότε πήρα κι εγώ το κοπλιμέντο μου... "μπραβο μανούλα, είσαι η καλύτερη μαγείρισσα!" Και όταν ήρθε η ώρα του ύπνου, πήγα στο δωμάτιό της, της χάιδεψα τα μαλλιά, τη φίλησα, τη σκέπασα και της ευχήθηκα" καληνύχτα, να ονειρευτείς αγγελούδια" Της είπα ένα παραμύθι ακόμη από αυτά τα δικά μας τα μαγικά.. της είπα πόσο την αγαπώ.. μου είπε ότι με λατρεύει...

Αγάπη σε κλουβί...

2010-01-20T19:54:00.004+02:00

Κάποιοι άνθρωποι που βρίσκονται στην ζωή μας, μας αγαπούν τόσο πολύ που τελικά μας διώχνουν από κοντά τους γιατί μας πνίγουν! Μας καταπιέζουν, μας κάνουν δυστυχισμένους με τον τρόπο που μας δείχνουν την αγάπη τους! Εθίζονται σε εμάς, και αυτή τους η εξάρτηση "βγαίνει" σε καταπίεση, προσβολές και καυγάδες! Ομηρικούς καυγάδες! Το χειρότερο κομμάτι όμως, είναι ότι μας αγαπούν τόσο πολύ και τόσο εγωιστικά που οτιδήποτε μας κάνει χαρούμενους χωρίς να περιλαμβάνει κι αυτούς μέσα, είναι τουλάχιστον απαράδεκτο! Για παράδειγμα: Μου αρέσει να βγαίνω για τρέξιμο, είτε μόνη μου , είτε με παρέα. Για να το κάνω αυτό χωρίς να επιβαρύνω την οικογένειά μου, ψάχνω και βρίσκω χρόνο ανάμεσα, σε δουλειά, μαγείρεμα, "γράφω και μαθαίνω", μαθηματικά Α' Δημοτικού, σιδέρωμα, πλύσιμο, σκούπισμα, ύπνο, οικογενειακές στιγμές, σύντροφο, παιδί, φίλους... και πάντα εις βάρος των δικών μου στιγμών (π.χ ύπνος) συνειδητά, για να είμαι πάντα συνεπής προς την οικογενειά μου... Αλλά και πάλι.. κατηγορούμαι ότι τους παραμελώ, ότι κάνω κάτι κακό, ότι είναι πολυτέλεια αν όχι αμαρτία να κάνω κάτι που αφενός μεν με ευχαριστεί και με ξεκουράζει και αφετέρου κάνει και καλό στην υγεία μου! Το τελευταίο δίμηνο πήγα για τρέξιμο μόνο 3 φορές κι αυτές μετά κόπων και βασάνων! Μέχρι χτες!

Τί έγινε χτες; Είχε έρθει η φίλη μου η Ματίνα από το Βόλο, και αποφασίσαμε να τα πούμε κάνοντας ένα τρεξιματάκι παρέα. Έτσι κι έγινε! Ήρθε η Ματίνα, και πήγαμε για τρέξιμο, και γελάσαμε, και τα λέγαμε, και ξέσκασα και ξαναγέλασα με την ψυχή μου, και όμορφα ένοιωθα.. μέχρι που απάντησα σε ένα τηλεφώνημα! Ήταν ο άνθρωπος που λέει (και που το εννοεί) ότι με αγαπάει πιο πολύ και από τη ζωή του! Μόνο που το κάνει με λάθος τρόπο.. Δεν μπορεί, (δεν μπορούσε τουλάχιστον) να καταλάβει ότι όταν αγαπάμε κάποιον θέλουμε να είναι καλά! Να είναι χαρούμενος, να κάνει πράγματα που τον ευχαριστούν κι εμείς άλλοτε κοντά κι άλλοτε πιο μακρυά να τον καμαρώνουμε, και να τον αγαπάμε ακόμη πιο πολύ, και να χαιρόμαστε με τη χαρά του, και να τον καταλαβαίνουμε, και να του δίνουμε το χώρο του, το χρόνο του, να τα βρει με τον εαυτό του, γιατί μόνο έτσι θα τα βρούμε και μαζί! Ο άνθρωπος που αγαπάμε δεν γεννιέται τη μέρα που τον γνωρίζουμε, έχει ζωή και από πριν, και συνήθειες, και κουσούρια, και αποθημένα, και αρετές, και όλα αυτά που μας έκαναν να τον αγαπήσουμε και δεν είναι σωστό, ούτε και υγειές να προσπαθούμε να τον αλλάξουμε και να τον φέρουμε στα μέτρα μας, γιατί τότε ..

α) ΔΕΝ θα είναι ο ίδιος άνθρωπος που αγαπήσαμε

β) ΔΕΝ θα είναι ευτυχισμένος, άρα ούτε κι εμείς αφού τον αγαπάμε..

Στο τηλεφώνημα λοιπόν αντέδρασε "κάπως" με το ότι ήμουν για τρέξιμο... χάλασε και η διαθεσή μου, χάλασε λίγο και το τρέξιμο και η χαρά μου...

Στο σπίτι χάλασαν όλα! Η ζαχαρένια μου αλλά και του συντρόφου μου, η ηρεμία μας, η βραδιά μας,τα παπόύτσια μου.... Όλα τα πάντα!

Γενικά προσπαθώ όταν ο συνομιλιτής μου είναι εν εξάλω εγώ να διατηρώ την ψυχραιμία μου γιατί αν αρχίσουμε όλοι να φωνάζουμε άκρη δεν θα βρούμε... Δεν είναι πάντα εύκολο, ούτε και συνέχεια εφικτό. Αλλά τις περισσότερες φορές το καταφέρνω. Μόλις ηρέμησε λοιπόν ο "Καλός" μου, του εξήγησα ότι με τον τρόπο του με απομακρύνει, ότι η αγπάπη δεν ζει σε κλουβιά, ότι κι αν ακόμη η αγάπη ζούσε σε κλουβί, εγώ δεν μπορώ να τα καταφέρω. Ότι ακόμη κι αν σκιστούν όλα τα παπούτσια και όλα τα αθλητικά μου ρούχα εξαφανιστούν, εγώ θα βγω να τρέξω με βραδυνή τουαλέτα και δωδεκάποντη γόβα, ακόμη και ξυπόλυτη, κι αν μου έκοβαν τα πόδια από πείσμα και μόνο θα έτρεχα με τα χέρια... Και ότι αν με αγαπάει πραγματικά (που ξέρω ότι το κάνει) θα πρέπει να με αγαπάει και σωστά! Και αν θέλει να με βλέπει χαρούμενη θα πρέπει στα πράγματα που αγαπώ να είναι δίπλα μου και όχι απέναντί μου... Όπως κι εγώ για εκείνον...

Και εγεννετω φως!!!

Σήμερα, επιτέλους βγήκα για τρέξιμο χωρίς γκρίνια!

Και έτρεξα όχι πολύ.. για μια ωρίτσα σχεδόν. αλλά πόσο το χάρηκα!

έβγαλα και τα ακουστικά από τα αυτιά μου, ήθελα να το ζήσω όλο.. να ακούσω την ανάσα μου, το βαρύ και άτσαλο πάτημά μου, να ακούσω το χαλίκι κάτω από τα πόδια μου... να μυρίσω τον αέρα, να νοιώσω το μικρό ριάκι ιδρώτα να κυλάει από τον αυχένα μου ακολουθώντας τη γραμμή της σπονδυλικής μου στήλης και να χάνεται στο λάστιχο του κολάν μου.. Να γευτώ κάθε στιγμή... τώρα που μπορώ ελεύθερη να τρέξω, και για όσο αυτό κρατήσει, Θέλω να το ΧΑΡΩ!

Η επιστροφή στο σπίτι ήρεμη, όμορφη.. καλύτερη από καλή! Μπαμπάς και κόρη, ήταν εκεί, είχαν κάνει και όλα τα μαθήματα της ημέρας, για μένα αυτό ήταν μια μεγάλη ξεκούραση... έκανε η μαμά ένα μπανάκι και κάτσαμε όλοι μαζί να δούμε ταινια

και το κλουβί σα να φάρδυνε λιγάκι...

Η ψυχή πίσω από τα μάτια..

2010-01-09T14:24:00.005+02:00

Στο διεθνές αεροδρόμιο αθηνών, σε αυτή την πολύ όμορφη βιτρίνα όσο κι αν σου φανεί παράξενο υπήρχε ένας άνθρωπος που ζούσε εκεί. Ένας πρακτικός άστεγος που μέσα στην δυστυχία του είχε τη διαύγεια να σκεφτεί ότι σε αυτό το μέρος, σε αυτή την μικρή πόλη των 17 χιλιάδων εργαζομένων, των δεκάδων επιχειρήσεων, και των εκατομυρίων περαστικών, μπορεί να βρει ζεστασιά επί 24ώρου βάσεως, ένα μέρος να ξεκουραστεί και πολλές πιθανότητες να βρει τροφή, είτε από τον οίκτο των εργαζομένων στα καταστήματα εστίασης, είτε εξαργυρώνοντας τα όποια κέρματα του δίνουν οι περαστικοί. Αυτός ο άνθρωπος μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση από την πρώτη φορά που τον είδα. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο τραβούσε το βλέμμα μου, όχι "κουτσομπολίστικα", διαφορετικά! Ανεξήγητα διαφορετικά, επεδίωκα να τον συναντήσω κάθε φορά που έμπαινα ή έφευγα από τις εγκαταστάσεις του αερολιμένα. Δεν μιλήσαμε ποτέ, δεν ξέρουμε κάν ο ένας το όνομα του άλλου. Εκείνος ήσυχος στη γωνίτσα του, κι εγώ βιαστική περνούσα από μπροστά του. Μόνο ματιές ανταλάσσαμε. Σε μια τέτοια ματιά διαπίστωσα πόσο δυνατό βλέμα είχε ο άνθρωπος αυτός. Γεμάτο θλίψη μεν, ισχυρότατο δε. Η ηλικία του είναι δύσκολο να διαπιστωθεί. Πίσω από τα μπερδεμένα και κιτρινισμένα από τη νικοτίνη και τη βρωμιά μαλλιά και γένια του, μπορούσες να διακρίνεις δυό άλλοτε έξυπνα, τώρα θλιμμένα και ρυτιδιασμένα μάτια. Ένα βλέμμα γεμάτο κούραση κι αηδία. Θα έλεγα ότι είναι γύρω στα 60. Ούτε γέρος, ούτε νέος... μεσόκοπος. Μια από τις πολλές φορές που συναντηθήκαμε μου χαμογέλασε! Ένοιωσα πολύ αμήχανα. Ντράπηκα, δεν ξέρω γιατί, κοκκίνισα, κι ένοιωσα το βλέμμα του να με διαπερνάει, σα να μου έκανε ακτινογραφία με μια ματιά. Προσπάθησα να του ανταποδώσω το χαμόγελο, αλλά δεν τα κατάφερα. Έμεινα να τον κοιτάζω έντονα μέσα στα μάτια.. Σήκωσε το χέρι του και μου έκανε ένα νεύμα καθυσηχαστικό, σα να μου έλεγε "δεν τρέχει τίποτα", χαμογέλασε ξανα λίγο ίσα που άλλαξε σχήμα το στόμα του, και ταυτόχρονα κατέβασε αργά το κεφάλι του κλείνοντας τα μάτια του. Αυτός ήταν ο πρώτος μας ουσιαστικός χαιρετισμός! Τις ημέρες τις γιορτινές ο "φίλος" μου ήταν όλο και πιο θλιμμένος, ήταν πολύ δύσκολο να τον βρεις και να τον εντωπίσεις, εκτός κι αν πήγαινες στις πιο απόμερες γωνιές του αεροδρομίου, όσο το δυνατόν πιο μακρυά από τα φώτα και τον κόσμο. Όσο το δυνατόν πιο μακρυά από τα στολίδια, τα λαμπάκια και τα χαρούμενα χαμόγελα των ανθρώπων που βρίσκονταν εκεί. Τον συνάντησα τα ξημερώματα της παραμονής των Χριστουγέννων, δεν τον είχα δει ήταν πίσω από μια εσοχή σε ένα μέρος του αεροδρομίου που εκείνη την ώρα δεν είχε σχεδόν κανέναν, καθώς περνούσα από ΄κει βιαστική όπως πάντα ακούω ένα 'ΨΙΤ!" Τρόμαξα για να πώ την αλήθεια. Τον είδα και πλησίασα δειλά, δεν τον φοβόμουν, δεν τον σιχαινόμουν αλλά ένοιωθα ένα δέος, τον σεβόμουν αυτόν τον άνθρωπο! Όταν έφτασα κοντά του, βάζει το χέρι του στην τσέπη κι βγάζει μια σοκολάτα, μου την δίνει και μου λέει : "Χρόνια πολλά!" Δε θυμάμαι να έχω νοιώσει τόσα πολλά πράγματα ταυτόχρονα άλλη φορά στη ζωή μου... Δάκρυσα από ντροπή, αυτός ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα (υλικό), από το "τίποτα" του, βρήκε "κάτι" για μένα! Με κοίταξε κατάματα και μου λέει, "μην κλαις, είσαι καλή εσύ,έχεις ευγένεια στα μάτια, και με κοιτάς, δεν με φοβάσαι. χρόνια πολλά!" και μου έβαλε τη σοκολάτα στο χέρι. Ντράπηκα τόσο πολύ! Σκεφτόμουν συνέχεια πώς να ανταποδώσω αυτή την τόσο μεγάλη τιμή που μου έκανε ο "φίλος" μου. Σκέφτηκα λοιπόν ότι, μπορούσα να του χαρίσω για μια μέρα, αυτό που για όλους εμάς είναι αυτονόητο. Ένα κρεβάτι, ένα πιάτο φαϊ, και ένα ζεστό μπάνιο. Πήγα λοιπόν στο γνωστό ξενοδοχείο που βρίσκεται στο χώρο του αεροδρομίου, (ευτυχώς εργαζόταν η αδερφή μου εκεί για κάποια χρόνια κι έτσι είχα το θάρρος να μιλήσω κατευθείαν με τον προϊστάμενο) και με την βοήθεια του, κανονίσαμε να φιλοξενηθεί ο άστεγος "φίλος" μου σε ένα από τα δωμάτια του προσωπικού για τη νύχτα της πρωτοχρονιάς, να του προσφερθεί εορταστικό δείπνο, και τέλος πάντων να ζήσει κι αυτός για λίγο αυτό που εμείς έχουμε δεδομένο! (Δυστυχώς οικονομικά δεν είχα τη δυνατότητα να καλύψω τίποτα παραπάνω ,αλλά έστω κι αυτό ήταν το δικό μου "κάτι" γι αυτόν τον άνθρωπο μέσα από το δικό μου "τα πάντα")..
Πράγματι, τη "μεγάλη" νύχτα, πήγα νωρίτερα στο αεροδρόμιο, βρήκα τον "φίλο" μου, τον χαιρέτησα και πήγα κοντά του. "Ελάτε μαζί μου, θέλω να σας δείξω κάτι" του είπα. Δεν κουνήθηκεαπό τη θέση του, αλλά βούρκωσε. "Σας παρακαλώ, ελάτε!" του ξαναείπα και τον έπιασα από το μπράτσο να τον τραβήξω. Ξαφνιάστηκε και τράβηξε το χέρι του απότομα. "συγγνώμη", ψιθύρισα, "δεν ήθελα να.." Τότε με διέκοψε πιάνοντας το χέρι μου και λέγοντας μου "εμενα να συγχωρείς κόρη μου, εχω ξεμάθει να με πιάνουν" ... "'Ελάτε" του είπα.
Με ακολούθησε πολύ δειλά, και ίσως ψάχνωντας συνεχώς να βρει τρόπο να ξεφύγει. Φτάσαμε στο πίσω μέρος του ξενοδοχείου όπου και τον "παρέδωσα" στα χέρια του γνωστού της αδελφής μου. "Καλή Πρωτοχρονιά" του είπα, πρέπει να φύγω, δεν μου απάντησε γιατί έκλαιγε με λυγμούς..
Το πρωί, λίγο πριν τις 7 με περίμενε ένας γοητευτικός, φρεσκοξυρισμένος, κύριος, με καθαρά ρούχα να με ευχαριστήσει. Τον αναγνώρισα από το "ΨΙΤ" και τις βρώμικες σαγιονάρες, (τα παιδιά από το ξενοδοχείο, προνόησαν για καθαρά ρούχα αλλά κανείς μας δεν σκέφτηκε τα παπούτσια!!) "Το ευχαριστώ είναι λίγο" μου είπε, "Καλή χρονιά!" του είπα....
-Να σε ρωτήσω κάτι κοπέλα μου;
-Ορίστε!
-Δεν ξέρω ούτε το όνομά σου...
-Αγγελική
και του έδωσα το χέρι μου
- Άγγελος σωστός! Κώστας ..
μου απάντησε σφίγγοντάς το μου.
-Χαίρω πολύ!
-Να σου δείξω τί ονειρεύτικα;
-Ναι..
-Αυτήν... την εγγονή μου!!!
Και μου έδειξε μια τσαλακωμένη φωτογραφία ενός μικρού κοριτσιού, στην ηλικία της κόρης μου περίπου..
-Και πού;.... σταμάτησα απότομα την ερώτηση μου πριν τον φέρω σε δύσκολη θέση
-Δεν ήμουν καλός σύζυγος, και ακόμη χειρότερος πατέρας, τα παιδιά μου δεν μου μιλάνε πια, και η εγγονή μου έμαθα ότι υπάρχει εντελώς τυχαία, δεν ήξερα καν ότι ο γιος μου είχε παντρευτεί και είχε και παιδί! Τη φωτογραφία μου την έδωσε κρυφά η ανηψιά μου πριν δυο χρόνια που τη συνάντησα τυχαία στο μετρό....
Δεν ήξερα τί να του απαντήσω...
Δεν μιλούσαμε κι εγώ σκεφτόμουν ότι ό,τι κι αν έχει κάνει ένας άνθρωπος, όσο κακός πατέρας κι αν ήταν του αξίζει άραγε αυτή η τιμωρία;...
-Σε ευχαριστώ μου είπε κι έσκυψε και μου φίλησε το χέρι
-Παρακαλώ! Κάλή χρονιά! απάντησα κι έφυγα να πάρω το λεοφωρείο μου.

Σήμερα το πρωί, ξημέρωμα της 9ης Ιανουαρίου 2010, καθώς έφευγα από το αεροδρόμιο άκουσα στο λεοφωρείο ότι ο "Τρελός των αναχωρίσεων" που είχε χαθεί εδώ και 2-3 μέρες βρέθηκε νεκρός κάπου στο κέντρο της Αθήνας....

Καλό ταξίδι κύριε Κώστα....

Πολλές ευχές...

2009-12-30T12:15:00.003+02:00

..Για μια όμορφη Πρωτοχρονιά με πολλά χαμόγελα και αγάπη!!!
Από εμένα ένα δωράκι για όλους εσάς και τις οικογενειές σας!

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

2009-12-22T10:37:00.005+02:00

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

πρώτα πρώτα θέλω να σε ευχαριστήσω για το περσινό σου δώρο που ήταν
μια έξτρα δόση κυτταρίτιδας και έχω να σου πω ότι αν φέτος
επιχειρήσεις να μπεις απ' την καμινάδα μου θ' ανάψω τζάκι και θα σε
κλάψουν οι τάρανδοι.

Κατά τα άλλα, όπως τα ξέρεις. Ετοιμαζόμαστε για γιορτές καπάκι
Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά και θα περάσουμε κα-τα-πλη-κτι-κά όπως κάθε
χρόνο.

Τις ημέρες των παραμονών θα επωφεληθούμε από το συνεχές ωράριο των
καταστημάτων για να ξεχυθούμε σύσσωμοι στα μαγαζιά και να ψωνίσουμε
ό,τι να' ναι και μετά θα κουβαλάμε τα ό,τι να' ναι μας φορτωμένοι με
τις σακουλάρες πάνω κάτω στη Σκουφά, ψάχνοντας δύο ώρες για ταξί. Όταν
βρούμε ταξί θα σιχτιρίσουμε την ώρα και τη στιγμή που το βρήκαμε και
μπλέξαμε στην κίνηση και γύρω γύρω όλοι θα κορνάρουν και θα βρίζει ο
ένας τον άλλο έτσι βρε "για το καλό" λόγω της ημέρας.

Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, θα βγούμε έξω για να
τιμήσουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου και θα στριμωχτούμε κι εμείς στη
φάτνη με τα ζώα, δηλαδή στο Rex, στην Αθηνών Αρένα, στο Βοτανικό και
σε άλλα μέρη. Ναι θα φοράνε όοολες το ξέκωλο-ξώβυζο ακόμη κι αυτές που είναι σαν το θωρηκτό ποτέμκιν και τότε είναι που αναφωνούμε όλοι μαζί.... "Σημεία και ΚΡΕΑΤΑ!"

Και όοοολοι οι άντρες θα καπνίζουν μια τεράστια γιορτινή πουράκλα που
θα βρωμάει και θα ζέχνει. Ύστερα, αφού χορέψουμε και πιούμε ό,τι
βρωμο-ποτό κυκλοφορεί σε μολότοφ στην αγορά, θα γυρίσουμε στο σπίτι
για να ξεράσουμε και να περιμένουμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς..

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς θα ξαναξεχυθούμε στα μαγαζιά να
ξαναψωνίσουμε τα ό,τι να 'ναι που περίσσεψαν απ' τα Χριστούγεννα και
να επιστρέψουμε στα σπίτια μας πτώματα για να ετοιμαστούμε άρον άρον
για το ρεβεγιόν. Το πιο ευχάριστο απ' όλα είναι ότι επιτέλους θα
συναντηθούμε όοοοολοι μαζί γιατί θα εγκλωβιστούμε στο Σύνταγμα και
στην Κηφισίας πρωτοχρονιάτικα και θα καπνίζουμε μέσα στα αυτοκίνητα με
αναμμένο το κλιματιστικό. Θα είμαστε και εκνευρισμένοι από πριν που
φάγαμε στο σπίτι της μαμάς όπου περάσαμε φριχτά μιας και συγκεντρώθηκε
όλη η οικογένεια για να τσακωθεί, όπως κάθε χρόνο. Επίσης όπως κάθε
χρόνο, το φαγητό θα είναι χάλια, γιατί το κρέας της γαλοπούλας είναι
απαίσιο και σκληρό και άμα κρυώσει γίνεται σαν βατραχοπέδιλο. Το χοιρινό εκτός από γριπιασμένο είναι και παχύ και το αρνί βρωμοκοπάει και αφήνει στο πιάτο τρία δάχτυλα λίπος! Παρ' όλα αυτά, θα καταβροχθίσουμε τον άμπακο με έμφαση στη γέμιση και στη
βασιλόπιτα και θα σκάσουμε και μετά θα νυστάζουμε και θα θέλουμε να
χωρίσουμε τους/τις γκόμενους/νές μας, γιατί φυσικά αυτοί φταίνε που
τραβιόμαστε στη μέση της νύχτας σαν τους ηλίθιους, και στο μεταξύ όλα
τα μαγαζιά θα είναι γεμάτα από κόσμο που καλωσορίζει το νέο χρόνο με
ξέφρενο ενθουσιασμό, πράγμα το οποίο δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω.

Αυτόν τον στίχο «πάει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά» πρέπει να τον έχει γράψει ο Φόρεστ Γκαμπ γιατί μόνο αν είσαι ο Φόρεστ
Γκαμπ γιορτάζεις που λιγοστεύει κατά ένα χρόνο η ζωή σου και θα σε
φάει το μαύρο χώμα μια ώρα αρχύτερα. Aυτά!

Όσο για το πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν μας θα το περάσουμε κι αυτό
φα-ντα-στι-κά ξαναζουλιγμένοι στα μπουζούκια ή στα κουλά κυριλέ κλαμπ
με τους πορτιέρηδες Mίστερ Γαμάω και τις "δημοσιοσχετίτριες" Mις Tσιμπούκι,
όπου θα πιούμε πετρέλαιο και θα πάρουμε και μερικά ναρκωτικά για το
καλό. Την άλλη μέρα θα είμαστε κουρέλια και θα νομίζουμε ότι έχουμε
τυφλωθεί μόνιμα και το ακουστικό μας νεύρο έπαθε ακαμψία ωστόσο αργά
το μεσημέρι θα σύρουμε τα κόκαλά μας μέχρι το πατρικό για να ξαναφάμε
με την οικογένεια ό,τι έμεινε απ' το προηγούμενο βράδυ που η μαμά είχε
μαγειρέψει για ένα λόχο. Μετά θα κάνουμε φύλο και φτερό τη χτεσινή
βασιλόπιτα για να βρούμε το φλουρί που δεν θα βρεθεί ποτέ γιατί θα το
έχει καταπιεί ο παππούς με το πρωινό του ρόφημα ή η μάνα μου θα το έχει κρύψει κάπου για να πέσει τυχαία στο εγγόνι αλλλά τωρα δεν θυμάται που στο καλό το έχει βάλει. Το απόγευμα θα
χτυπήσουμε και μια κατάθλιψη που δεν είμαστε πια παιδιά και τι μαγικά
που ήταν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά κάποτε και τι μουσικές
παίζανε παλιά και ''τότε που ο κόσμος σε ένα μαγαζί ήταν όλοι
γνωστοί'' και άλλες μαλακίες. Όλα αυτά όμως μετά από δυο τρία Simeco για το στομάχι που έχει γίνει σαν εργοστάσιο κομποστοποίησης οργανικών σκουπιδιών με τις μαλακίες που του ρίχνουμε μέσα τόσες μέρες.

Και μετά οι γιορτές δεν θα λένε να τελειώσουν γιατί θα έχουμε και τα
Φώτα και του Aϊ Γιαννιού και αϊ σιχτίρι αγαπητέ Άγιε Βασίλη!

Σ' αγαπάω, σ' εκτιμάω, αλλά κοίτα μην τολμήσεις και πλησιάσεις σπίτι
μου. Φέτος θέλω μόνο Καλικάντζαρους.

Kαι τώρα κλείνω γιατί πρέπει να γράψω και σ' άλλο άγιο.

Σε κάνα δίμηνο έχουμε Bαλεντίνο....

Παραλήρημα...

2009-12-13T01:01:00.004+02:00

Παραληρώ στην κυριολεξία, τις τελευταίες μέρες βρίσκομαι σε συνεχές ντελίριο...

Σκέψεις ανοργάνωτες, χωρίς συνοχή (και έτσι θα κατατεθούν σε αυτή την ανάρτηση ανάκατες αλλά ειλικρινείς), ξεσπάσματα ξαφνικά, πέρασμα από την αϋπνία στο λήθαργο, από τη χαρά στη λύπη...

Στα όνειρα μου έτσι είμαι συνέχεια, και γι αυτό δεν μπορώ να πώ αν είναι όνειρα η εφιάλτες. Τόσο καιρό ζούσα μέσα από τα όνειρά μου γιατί η πραγματική μου ζωή είναι βαρετή. Τώρα κάποιος, κάτι.. βάλθηκε να μου χαλάσει και τα όνειρα.... Και εγώ, σε πείσμα πολλών αποφάσισα να ζήσω!

Δεν είναι πολλά τα πράγματα που φοβάμαι, αλλά σίγουρα δεν φοβάμαι τον θάνατο! Τον δικό μου θάνατο! Γιατί να φοβηθώ κάτι αναπόφευκτο; Τα πιο κοντινά μου πρόσωπα ξέρουν πώς θέλω να αντιδράσουν στον θάνατό μου... Φοβάμαι όμως τη μοναξιά, φοβάμαι τη μοναξιά, αλήθεια τη φοβάμαι πολύ, και όσο τη φοβάμαι τόσο πιο μόνη μου είμαι. Σου έχει τύχει ποτέ να είσαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο αλλά εσύ να νιώθεις μόνος; Αυτή τη μοναξιά τη φοβάμαι πιο πολύ....! Και αυτή νιώθω συχνά!

Με είδα που χόρευα γυμνή πάνω από τις στάχτες μου, και από κάπου ακουγόταν καθαρά το "Dust in the wind". Λύτρωση, ευτυχία, ελευθερία.... αλλά και πάλι μοναξιά.

Τώρα, αυτή τη στιγμή, είναι 3:05 το πρωί, πάλι μόνη μου είμαι, πάλι μόνη μου νιώθω, πάλι απολαμβάνω κρυφά και κατά βάθος αυτή μου τη μοναξιά. Ναι, την προτιμώ από την κακή παρέα...!!!

Πριν λίγες ώρες ήμουν χαρούμενη, ήμουν ευτυχισμένη. Ένα γέλιο της, μια αγκαλιά της και όλα είναι όμορφα, όλα είναι γαλήνια.. είναι ζωοδόχος, είναι όμορφη, είναι η κόρη μου....! Η δική μου κόρη, το δικό μου θαύμα!

Κοίταζα τα σύννεφα, πώς κύκλωναν το βουνό, πώς έτρεχαν ελεύθερα, πώς έδειχναν την κυριαρχία τους.. Τα ζήλεψα.! Μου αρέσει η βροχή, μου αρέσει η μουντάδα... αν ήμουν εποχή, θα ήμουν χειμώνας, αν ήμουν σύννεφο θα ήμουν γκρίζο, αν ήμουν βουνό θα ήμουν χιονισμένο.

Ο χειμώνας είναι όμορφος, μας φέρνει πιο κοντά, η αγκαλιές είναι πιο θερμές, και διαρκούν πιο πολύ, οι νύχτες είναι πιο μεγάλες, τα σπίτια είναι πιο ζεστά...

Όχι δεν φοβάμαι τον θάνατο, ούτε κι εσύ τον φοβάσαι, τον ζεις κάθε μέρα.. και τον επιζητείς! Όπως κι εγώ...

Θάνατος είναι η ανατριχίλα στο φιλί του αγαπημένου...

Θάνατος είναι το δειλινό....

Θάνατος είναι η προσμονή...

Θάνατος είναι ο οργασμός....

Θάνατος είναι η ζωή η ίδια....

Κάθε μέρα "πεθαίνεις από την κούραση"

Κάθε μέρα "πεθαίνεις στα γέλια"

Κάθε μέρα "πεθαίνεις από την αγωνία"

Κάθε μέρα "πεθαίνεις για ένα της φιλί" και έτσι ΖΕΙΣ!

Θέλω να φωνάξω, να μιλήσω, να ουρλιάξω, να γελάσω δυνατά, να δακρύσω από χαρά,από περηφάνια, από πόνο! Θέλω να κλάψω από λύπη, να ανατριχιάσω από έρωτα,από καμάρι, από συγκίνηση. Θέλω να ζήσω τη ζωή όπως ονειρεύτηκα, όπως πρέπει, όπως μου αξίζει!

Θέλω να ... θέλω, θέλω, θέλω....

Κι ύστερα πρέπει! .......

Πρέπει να σιωπώ, πρέπει να υπομένω, πρέπει να ξεχνώ, πρέπει να κρύβομαι και να κρύβω.

Πρέπει, πρέπει, πρέπει.....

Κοίταξα το βιβλίο... πάει τελείωσε κι αυτό, οι ήρωες βρήκαν τους προορισμούς τους.. Και σκέφτηκα: Τελικά κατέληξαν εκεί που ήθελαν ή εκεί που έπρεπε;

Γίνεται ποτέ αυτό που θέλεις να είναι και αυτό που πρέπει;

Αυτή την ερώτηση καλύτερα να μην την απαντήσω τώρα... ίσως μια άλλη φορά, δεν θέλω να ακούσω την απάντηση... Μήπως όμως πρέπει;

Και τί είναι καλύτερο τελικά; Αυτό που θέλεις ή αυτό που πρέπει;

Έρχεται η απαισιοδοξία, η παραίτηση..

Ακούω συχνά από κάποιους ανθρώπους κοντά μου... "Είσαι δυνατή, σε θαυμάζω!"

Παπάρια είμαι! Επειδή δεν κλαίω μπροστά σου δεν σημαίνει ότι δεν κλαίω γενικά, επειδή δεν το λέω δεν σημαίνει ότι δεν πονάω, επειδή δεν το δείχνω δεν σημαίνει ότι δεν φοβάμαι... Δεν είμαι δυνατή, κοτούλα είμαι...

Και μετά έρχεται το πείσμα..

Ναι ρε! Είμαι δυνατή, πιο δυνατή από όσο θα ήθελαν κάποιοι, πιο δυνατή από όσο φανταζόμουν εγώ ότι είμαι... Και όχι δεν θα κλάψω, ακόμη κι αν το κάνω δεν θέλω να με δει κανείς. Είμαι δυνατή και το πιστεύω και το εννοώ!

Η ώρα του απολογισμού...

Τί έκανα στη ζωή μου, πώς τα έχω κάνει έτσι; Είμαι χαζή.. Είμαι μαλάκας... Δεν είμαι άξια για τίποτα....

Όχι ρε... μη μου λές βλακείες.. ακούς εκεί τι έκανα... ; Έφερα στον κόσμο μια ψυχούλα! Είμαι όρθια, στα πόδια μου, και περήφανα το λέω, χωρίς τη βοήθεια κανενός!

Και το Ντελίριο συνεχίζεται.. μια "πάνω" μια "κάτω"... σαν βαρκούλα στον Ωκεανό... μια περήφανη για τον εαυτό μου και μια ντροπιασμένη...

Πότε γελαστή και πότε δακρυσμένη...

Μα πάντα... μα πάντα.... ΕΓΩ! Ο εαυτός μου...

Και είμαι καλά όσο μπορώ και μιλάω με τον εαυτό μου... όσο μπορώ να με κοιτάω στα μάτια όταν με βλέπω στον καθρέφτη, όσο εγώ έχω την συνείδησή μου ήσυχη....

Το παραλήρημα μην σε ανησυχεί, όσο είναι απύρετο ακόμη έχω ελπίδα.... Μετά, αν ανεβάσω πυρετό (όχι όμως από την έξαψη για άλλους λόγους) και αν αποτελώ πράγματι βαρύ περιστατικό.... Ε, το ντελίριο είναι αναστρέψιμη κατάσταση.. ένας καλός ψυχίατρος θα με επαναφέρει.. μέχρι τότε θα ζω στην πλάνη τη δική μου... που με κάνει να χαμογελώ, να τα βρίσκω με τον εαυτό μου και να είμαι καλά.. για όσο αυτό κρατάει!

1η Δεκεμβρίου 2003

2009-12-01T15:33:00.008+02:00

Και ώρα 03:00 περίπου το πρωί.
-Τάσο, Τάσο.. ξύπνα! Σήκω σου λεω..
-Ζζζζ, τί έγινε; Αααχχμμμ....
-Γεννάμε, αυτό έγινε!
-ΕΕΕ; Τί κιόλας; είσαι σίγουρη; Ο γιατρός είχε πει μέχρι τις 9 του μηνός!
-Ναι Τασούλη μου είμαι σίγουρη, πονάω εδώ και σχεδόν 2 ώρες, και δεν σε ξύπνησα μέχρι να είμαι απολύτως σίγουρη.. Γεννάαωωω σου λέεωωωω....
-Πάμε, σήκω.. έλα!
-Έτοιμη είμαι αλλά θα ήταν καλό κι εσύ να βάλεις ένα παντελόνι! Δε νομίζω να εκτιμήσουν στο μαιευτήριο το μποξεράκι σου! Μόνο κάνε γρήγορα γιατί μπορεί να περίμενα λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε για να σε ξυπνήσω....
-Φύγαμε!!
-Την τσάντα να πάρεις, την έχω δίπλα από το κομοδίνο... ααάοουτς!

Μπιπ, μπιιιιιπ, στο δρόμο (αν και δεν χρειαζόταν).. αλλά ο μέλλοντας πατέρας το είχε αποθημένο.. έτσι το είχε στο μυαλό του... να κορνάρει, με αλάρμ αναμμένα και να ανέβει την Κηφησίας του σκοτωμού για να πάει να δει τη γέννηση της κόρης του.. και ποιά ήμουν εγώ που θα του χαλάσω τη φαντασίωση;

Σε λίγη ώρα έχουμε φτάσει στο μαιευτήριο.. από πίσω μας, παππούδες, γιαγιάδες, θείος, θεία! (Πότε στο καλό πρόλαβαν, ειδοποιήθηκαν και έφτασαν στο μαιευτήριο σχεδόν ταυτόχρονα με 'μας ακόμη μου κάνει εντύπωση)

Με παραλαμβάνει μια μαία, με πάει μέσα... με προετοιμάζουν... εν τω μεταξύ έρχεται και ο Γιατρός μου,
-Τί έγινε; Πώς πάει; Πόση ώρα πονάς;
-Εδώ και κανα τρίωρο έχουν αρχίσει οι πόνοι, αλλά την τελευταία ώρα είναι πιο συχνοί και πολύ πιο έντονοι...
-Για να δω από διαστολή πώς πάμε;
(και χράπ.. η χερούκλα του μηνά βρέθηκε να μετράει διαστολή)
Λοιπόν, μια χαρά, συσπάσεις έχουμε, διαστολή έχουμε θα σου σπάσω και τα νερά να το βοηθήσουμε το θέμα!
Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση του και..... πλάααατς! Τα νερά σπάσαν μόνα τους!
Οκ, γεννάμε λοιπόν!

Η ώρα ήταν 04:00 το πρωί

Οι πόνοι πολύ πιο έντονοι και δυνατοί! Η Μαία μου με ρώτησε αν ήθελα να μου τρίψει λίγο τη μέση...

-Όχι 'Αννα, τίποτα δεν θέλω... μπορώ να γυρίσω λίγο στο πλάι;
-Ναι κάνε ότι θέλεις, βολέψου όπως θες...
Έρχεται πάλι ο Μηνάς..
-Πώς πάμε; πονάμε πονάμε;
-Πονάμε, πονάμε...
-Για να δω πώς πάμε από διαστολή;
Χραπ το γάντι, χραπ η χερούκλα μέχρι τον αγκώνα να ψάχνει για διαστολή...

-Τί θα γίνει ρε Μηνά; Διαστολή μετράς ή μήκος; Έλεος...
-έλα όλο παράπονα... μιά χαρά είσαι... πάς πολύ καλά, έχουμε φτασει ήδη τα 5 δάχτυλα διαστολή, θα φωνάξω τον αναισθησιολόγο να σου κάνει μια μικρή δόση επισκληριδείου να σε ανακουφίσει λίγο....

(Εν τω μεταξύ νομίζω ότι όποιος είχε βάρδια εκείνη την ημέρα στο νοσοκομείο, άντρας γυναίκα, γιατρός, νοσηλευτής καθαρίστρια ερχόταν να ελέγξει τη δική μου διαστολή!!!)

Οι ώρες περνούσαν, οι πόνοι συνεχιζονταν, η διαστολή επίσης, το μωρό όμως... άφαντο!!!
Ήταν πια ήδη 10 και μισή το πρωί... έξι ολόκληρες ώρες... εκεί στην αναμονή, με πόνους κάποιες φορές τόσο δυνατούς που ήθελα να δακρύσω ... αλλά είχα και μια αξιοπρέπεια η ρουφιάνα δεν ήθελα να φανώ αδύναμη! Ήταν κι ο Τάσος εκεί και ήθελα να είναι περήφανος για μένα! Και κρατιόμουν... ακόμη και όταν αποφασίσαμε με το γιατρό μου να "κόψουμε" την επισκληρίδειο γιατί το μωρό δεν κατέβαινε παρ' όλη τη διαστολή "9 δακτύλων" όπως φώναζε ο Μηνας την τελευταία φορά που μου έβαλε χέρι... έτσι λοιπόν σκέφτηκε να κόψουμε την επισκληρίδειο μήπως και εξ αιτίας της έχει αδρανίσει η μήτρα και δεν κάνει αρκετά δυνατές συσπάσεις για να κατέβει το μωρό.
-Την κόβω μικρή... το νού σου τώρα θα πονάς ακόμη πιο πολύ μήν τρομάξεις!
-Κόψτη, αρκεί να τελειώνουμε!!!!
Και ναι... τότε ένοιωσα τί πάει να πει πόνος! Αλλά επίσης τότε κατάλαβα πόσα πολλά πράγματα μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος! Οι πόνοι της γέννας ναι είναι δυνατοί! Ναι είναι απανωτοί, αλλά μην ακούσω κανέναν να πει ότι είναι ανυπόφοροι! Όλα τα αντέχεις όταν ξέρεις ότι εσύ πονάς, αλλά ένα άλλο πλασματάκι, πονάει ακόμη περισσότερο ίσως στην προσπάθειά του να βγεί στον κόσμο μας! Και ξέροντας ότι ο δικός σου πόνος ίσως να είναι αντιστρόφως ανάλλογος με τον πόνο του μωρού, τότε παρακαλάς να πονάς ακόμη πιο πολύ μόνο και μόνο για πονάει αυτό λιγότερο!....

Η ώρα 'εχει πάει.. 14:30' το μεσημέρι... η κούραση ήταν μεγάλη, το πείσμα ακόμη μεγαλύτερο!
Ο γιατρός μου είναι από αυτούς που έχουν την καισαρική τομή σαν τελευταία λύση.. (ευτυχώς και μπράβο του γιατί γι άλλους είναι απλά έξτρα χρέωση και σιγουριά ότι δεν θα χάσει τα απογευματινά ραντεβού στο ιατρείο του) μου έδινε κουράγιο.. όταν ακόμη και ο Τάσος είχε πια κουραστεί, βαρεθεί ίσως και είχε ανέβει στο κυλικείο να πάρει έναν ακόμη καφέ)
Λίγο πριν τις 15:00 το μεσημέρι... και ενώ είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι του πόνου όπως λέγαμε ατειευόμενοι με το γιατρό και τη μαία μου.. ακούω ένα μπιιιιιιιιιιιιιιιιπ πάνω από το κεφάλι μου, βλέπω το Μηνά να έρχεται γρήγορα και να μου βάζει μάσκα οξυγόνου, τον Τάσο απέναντι μου δίπλα από την πόρτα του θαλάμου, να γουρλώνει τα μάτια του και να μενει εκεί παγωμένος.....

Σιγά -σιγά.. το μπιιιιιιπ σταμάτησε, όλοι χαλάρωσαν και ο Τάσος επιτέλους κουνήθηκε από τη θέση του.. 2-3 λεπτά μετά μου έβγαλαν και τη μάσκα...
-Τί έγινε; Τί ήταν αυτό;
-'Επεσαν οι παλμοί του παιδιού... κάπου δυσκολεύεται ...Εσύ να είσαι χαλαρή και να μην σφίγγεσαι ακόμη και όταν πονάς πολύ!
μου απάντησε ο Μηνας προβληματισμένος
-Είναι καλά το παιδί;
-ΜΙΑ ΧΑΡΑ είναι, εσύ μην αγχώνεσαι... λίγο υπομονή ακόμη...
Εκείνη τη στιγμή ο Τάσος ήρθε δίπλα μου... έιχαν περάσει 11 ώρες από την ώρα που μπήκαμε σε αυτό το δωμάτιο και το μωράκι μας δεν έλεγε να φανεί....

-Πως είσαι;
-Αντέχω... μή φοβάσαι
-Τρόμαξα...
-Το ξέρω, συγγνώμη! Θα προσπαθησω να μην την κουράσω άλλο...
-Σε αγαπώ...
-Κι εγώ...

Ένας πολύ οξύς πόνος μου έκοψε την ανάσα και......... ΜΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΠ!
Ξανά πανικός, ξανά μάσκα, ξανά τρόμος στα μάτια του Τάσου, ξανά κουράγιο και δύναμη με τη σκέψη μου στο μωρό.. "υπομονή κοριτσάκι μου, κουράγιο.. ασε το κορμάκι σου να βγει.. και στείλε όλο τον πόνο στη μανούλα...λίγο ακόμη... έλα καρδούλα μου να! Πάρε ανάσα, από την ανάσα μου έλααα... άσε την καρδούλα σου να κάνει τη δουλειά της .. έλα αγάπη μου.. έλαααα!" Τα σκεφτόμουν όλα αυτά, με κλειστά μάτια, ακούγοντας το απαίσιο "μπιιιιιιιπ" πάνω από το κεφάλι μου... Ο πόνος που ένοιωθα εκείνη την ώρα δεν με απασχολούσε καθόλου, ας πονούσα κι άλλο τόσο αρκεί αυτό το "μπιιιιιιιιπ" Να σταματούσε! Έβαλα το χέρι μου ανάμεσα στα πόδια μου, άγγιξα τα μαλάκια της κορούλας μου και της είπα ψιθυριστά.. '"υπομονή κορίτσι μου.... μή φοβάσαι σε κρατάει η μανούλα!"

Επιτέλους μετά από πολύ ώρα αυτή τη φορά οι παλμοί του μωρού μου επανήλθαν σε φυσιολογικά όρια... Τί ανακούφιση! Έρχεται ο γιατρός μου..
-Σκέφτομαι την Καισαρική, δεν θέλω να ρισκάρω άλλο.. δεύτερη φορά που οι παλμοί του έπεσαν κατά πολύ... είναι πολύ επίπονος ο τοκετός για ένα βρέφος και το δικό μας εδώ και πολλή ώρα δεν κατεβαίνει.. παρόλες τις συσπάσεις... κάπου ζορίζεται πολύ, ίσως λώρος , ίσως κάτι άλλο.. πάμε χειρουργείο... τί λέτε;
-Πάμε! Μηνα, πάμε... το παιδί είναι καλά;
-Μια χαρά!

16:15' μμ Επιτέλους βλέπω το πράσινο πανί που έιχα μπροστά μου να τραβιέται, το γιατρό μου να σηκώνει το χέρι του ψηλά και να τραβάει από μέσα μου ένα μωρό! Το δικό μου μωρό! Το βλέπω και χαζεύω! Το ακούω που κλαίει... νιαουρίζει... μου το δίνουν για λίγα δευτερόλεπτα πάνω μου.. και μου το πήραν για να του αφαιρέσουν τις βλέννες, να το ζυγίσουν να το μετρήσουν.. εγώ τους παρακολουθώ...

-3180gr 52cm.. γυναικάρα!

Λέει ο νεαρός που την μετρούσε... την καθάρισε λίγο και μου την φέρνει να την δω... και αντικρύζω αυτό!

Ένα καλλικανταζράκι, ασχημούλικο, με το ένα μάτι κόκκινο και πρησμένο σαν τον Ρόκυ Μπαλμπόα, και ένα καρούμπαλο στο κεφάλι!!!

-Γεια σου , εγώ είμαι η μαμά σου, και νομίζω ότι θα τα πάμε πολύ καλά εμείς οι δυο!

Από τότε έχουν περάσει ακριβώς 6 χρόνια! Και το ασχημόπαπο που αντίκρυσσα εκείνη την ημέρα έχει μεταμορφωθεί σε κύκνο!

Και όλος πονος που ένοιωσα τότε άξιζε με το παραπάνω... γιατί για κάθε οδύνη που έζησα για εκείνες τις 12 ώρες τοκετού έχω ήδη πάρει χιλιάδες στιγμές ευτυχίας και όσο περνάει ο καιρός θα έχω να παίρνω κι άλλες....

Και όσο κι αν χαζεύω εκείνες τις φωτογραφίες.... ακόμη και τώρα δεν μπορώ να πιστέψω ότι εκείνο το ασχημούλικο και τριχωτό καλλικαντζαράκι έχει γίνει αυτή η πανέμορφη (εξάχρονη πλέον) νεράιδα......

Που πραγματικά με κάνει να λέω.... "What a wonderful world"

Ευχαριστώ.......

2009-11-28T16:36:00.004+02:00

Είναι κάποιοι άνθρωποι, που αξίζουν να τους δώσεις τα πάντα! Που ένα "ευχαριστώ" δεν είναι αρκετό για να εκφράσεις την ευγνωμοσύνη σου προς αυτόυς! Είναι κάποιοι άνθρωποι, που όσή κακοκεφιά, κλαψομουνιά, γκρίνια, και στριμάδα κι άν έχεις εκείνοι θα είναι εκεί, να σε πάρουν μια αγκαλιά, να σου δείξουν με τον τρόπο τους ότι νοιάζονται, ότι σε ακούν, ότι σε αγαπάνε.. κι ας κλείνουν τα μάτια τους από την κούραση, κι ας είναι άσπροι σαν το πανί από την αϋπνία...
Είμαστε και κάποιοι άνθρωποι που είμαστε τόσο τυχεροί να έχουμε στη ζωή μας έναν μπορεί και δυο ανθρώπους σαν τους παραπάνω, που θα τους πρήζουμε με τις ανασφάλειές μας και αυτοί εκεί, με ένα χαμόγελο, με μια αγκαλιά, ένα φιλί θα είναι εκεί να μας ακούσουν κι ας λέμε μαλακίες!

Σε έναν τέτοιο άνθρωπο θέλω να πώ "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ", κι ας είναι λίγο...
Να του πώ ότι είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου κι ας μην φαίνεται με την πρώτη ματιά..
Να πώ ότι είμαι ευγνώμων για όσα μου έχει προσφέρει και συνεχίζει να το κάνει.. ακόμη και όταν δεν το καταλαβαίνει..
Να πω πόσο σημαντικό είναι αυτό που καταφέρνει να πάρει ένα δάκρυ πριν ακόμη γεννηθεί και να το μετατρέψει σε χαμόγελο!
Να του πώ πόσο πολύ τον αγαπάω.. ακόμη και όταν δεν το δείχνω...
Να πω πόσο λυπάμαι που δεν είμαι πάντα καλή παρέα...
Να φωνάξω ότι οι δικές μας στιγμές, ακόμη και αυτές που δεν είναι τόσο "χαμογελαστές" για μενα είναι δύναμη! Είναι δύναμη για να συνεχίσω, για να βρω την άκρη, για να σηκωθώ πάλι. Είναι δύναμη για να χαμογελάσω!

Ψιτ! Εσύ εκεί έξω, που είσαι τόσο σημαντικός, τόσο όμορφος, τόσο καλός, και τόσο υπομονετικός μαζί μου..
Εσύ που είσαι το φιλαράκι μου, εσύ που με ακούς, εσένα που σε αγαπώ πολύ, εσένα που δεν σε άφησα να κοιμηθείς με την γκρίνια μου...
Εσύ που είσαι μοναδικός....να ξέρεις ότι το λιγότερο που μπορώ να σου πω είναι ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.. τα υπόλοιπα.. από κοντά! (και είναι πολλά...)