Το μεν πνεύμα πρόθυμο...

... η δε σαρξ ασθενής!

Έτσι ακριβώς! Για δεύτερη φορά μέσα σε τρεις ημέρες το κορμί μου αρνήθηκε πεισματικά να υπακούσει στην επιθυμία μου να.... τρέξει! Δεν ξέρω ποιός του έδωσε τέτοιο δικαίωμα και ανέπτυξε τόση αυθάδεια αλλά αυτό το κορμί πλέον δεν το ορίζω!!! Του λέω "κάνε αυτό" και δεν κάνει τίποτα, του λέω "κάνε το άλλο" και κάνει κάτι τρίτο... αλλά όχι αυτό που εγώ έχω ανάγκη να κάνει εκείνη τη στιγμή.. και ειδικά σε ότι έχει να κάνει με το τρέξιμο!

Το κακό ξεκίνησε την Κυριακή.. όταν σηκώθηκα πρωί-πρωί να πάω να τρέξω στον Αγ. Κοσμά. (Με μισή καρδιά είναι η αλήθεια λόγω διάθεσης αλλά πήγα) Φτάνω εκεί, βρίσκω κάποιους γνωστούς, λέμε κανα δυο σαχλαμάρες και η διάθεση έφτιαξε και ήμουν σίγουρη ότι θα ευχαριστιόμουν μια ωρίτσα τρέξιμο, είχα φτιάξει και καινούρια λίστα στο mp3 μου... όλα μια χαρά! Τίποτα από αυτό το κορμί δεν μου είπε "τσάμπα χαίρεσαι κοπελιά... κάτσε αναπαυτικά σε μια καρεκλίτσα και περίμενε τους άλλους.. δεν το 'χεις σήμερα" να με προδιαθέσει βρε αδερφέ να ξέρω τί να περιμένω... Και ξεκινάω κι εγώ η χαζή..χαρωπή-χαρωπή.. και μπλα-μπλά με τη Σ. και τον Δ. στην αρχή και γενικά "απ' έξω άνεση από μέσα εξαφάνιση".. ώσπου ξαφνικά, "κόβονται" τα πόδια μου, με πιάνει ένα τρέμουλο πρωτοφανές, το στομάχι μου γύριζε σαν πλυντήριο, ξαφνικά ο Ήλιος ήταν σα να με χτύπαγε με μαστίγιο. Η καρδιά μου χτυπούσε σα να έπαιζε ταμ-ταμ στα βάθη της Αφρικής... "Αυτό ήταν, ώς εδώ!" Είπα στον εαυτό μου, σταμάτησα, και έκανα μεταβολή... Δεν το κατηγόρησα το καημένο το κορμάκι μου στην αρχή.. έτσι κι αλλιώς και το πνεύμα δεν ήταν ακριβώς πρόθυμο στην αρχή!

Το προσπέρασα λοιπόν, κάθισα σε ένα από τα καθίσματα και χειροκρότησα τις προσπάθειες των υπολοίπων... (Ε, εντάξει των φίλων μου λίγο παραπάνω). Φύγαμε από ΄κει χαρούμενοι όλοι μαζί κι εγώ δεν κράτησα κακία στο ατίθασο κορμί μου για την ανυπακοή του. Το βραδάκι, κι αφού η μικρή κοιμόταν κι εγώ ουσιαστικά ήμουν μόνη μου στο σπίτι, θυμήθηκα έναν άλλο φίλο μου που είχα καιρό να τον χαρώ.. τον "Ιάκωβο" τον ξέρεις κι εσύ, αλλά σαν Jack.. Jack Daniel's! Είναι ο άτιμος... να τον πιεις στο ποτήρι! Τα είπα με τον Ιάκωβο για λίγο.. και είχα κάθε λόγο να είμαι καλά, χαρούμενη.. είχα περάσει ένα όμορφο Σάββατο με την καλύτερη παρέα που θα μπορούσα να ζητήσω! για λίγο μεν αλλά..., "κουόλιτι τάιμ" το λένε στο χωριό μου, λίγο αλλά τόσο καλό που σε κρατάει για πολλές μέρες! Εκτός από όμορφο Σάββατο, και η Κυριακή μου καλή ήταν... είδα και την Α. που είχα μέρες να τη δω... για την απιστία της σαρκός μου όυτε λόγος.. το είχα ξεχάσει ήδη! Μέχρι σήμερα το απόγευμα!!!

Ετοιμάζομαι η καλή σου να βγω για τρέξιμο, κι αυτή τη φορά γεμάτη λαχτάρα για λίγη ώρα τρεξίματος, διαλλογισμού όπως λέω συχνά, αλλά πάλι.. η σαρξ ασθενής!!! Δεν είχα ζεσταθεί καλά-καλά όταν με έπιασε ταχυπαλμία, τρέμουλο, οξύς πόνος στο διάφραγμα και στην πλάτη!! "Παει, αυτό ήταν, έμφραγμα!" σκέφτηκα.. "θα αφήσω τα κοκαλάκια μου στο πεζοδρόμιο!" Σταμάτησα και πήρα το δρόμο του γυρισμού. Μάζεψα τα πραγματά μου και γύρισα στο σπίτι μου. Τηλεφώνησα στη μητέρα μου να μου φέρει τη μικρή και όταν της εξήγησα γιατί γύρισα νωρίς σαν κλασσική μαμά, μετά το "Θα πάθεις τίποτα βρε παιδάκι μου.." άρχισε τα παρακάλια και το κήρυγμα! Με τα πολλά και χωρίς να το καταλάβω μέσα σε 5 λεπτά έχει πάρει τηλέφωνο τον καρδιολόγο και απλά με ενημέρωσε ότι ο γιατρός με περιμένει σε μισή ώρα στο ιατρείο του και "μην τολμήσεις και δεν πας κακομοίρα μου..."

Πήγα για να άκούσω άλλη μια φορά. "Μια χαρά είναι η καρδιά σου, τρύπια όπως πάντα αλλά γερή!" Ο πόνος είναι μάλλον από το στομάχι σου.. έχεις άγχος; Να το κόψεις! Ψυχοσωματικά είναι όλα αυτά κοπέλα μου.. δεν είναι τίποτα αλλά δεν θα πείραζε να ξεκουραστείς και λίγο. Να κοιμάσαι και να τρέφεσαι σωστά"

Εγώ άγχος; Πώς του πέρασε καλέ κάτι τέτοιο από το μυαλό; Δεν έχω τίποτα να με αγχώσει.. οικονομικά; προσωπικά; επαγγελματικά;

Γυρνώντας σπίτι κάθισα και μίλησα διεξοδικά με την κοπέλα στον καθρέφτη... Τα είπαμε.. άκρη βέβαια δεν βγάλαμε, αλλά μου υποσχέθηκε ότι αυτή η "έξτρα λάρτζ "σάρκα θα είναι πιο πρόθυμη από δω και πέρα!

Άντε να δούμε.. κι άυριο μέρα είναι!

The "middle door" passenger

Κάθε μέρα για να φτάσω στη δουλειά μου κάνω ένα μικρό ταξίδι. Παίρνω το λεωφορείο, μετά από 9 στάσεις μετρημένες κατεβαίνω για να πάρω το μετρό, όπου περνάω 5 στάσεις για να κατέβω στην έκτη, και που από 'κει θα πάρω το λεωφορείο εξπρές για περίπου 20 χιλιόμετρα μέχρι να φτάσω τελικά στον προορισμό μου. Η ίδια διαδρομή ανεστραμμένη γίνεται φυσικά και για να γυρίσω στο σπίτι μου μετά το τέλος της βάρδιάς μου. Όλο αυτό το ταξίδι διαρκεί από μία ώρα και ένα τέταρτο περίπου μέχρι και 2 ώρες ανάλογα την ώρα και την κίνηση που θα βρω στο δρόμο. Καθ' όλη τη διάρκεια της διαδρομής διάφοροι επιβάτες ανεβαίνουν και κατεβαίνουν από το λεωφορείο και εγώ φύσει περίεργη και μην έχοντας τί άλλο να κάνω τους παρατηρώ και προσπαθώ να φανταστώ τί σκέφτεται καθένας από αυτούς, τί δουλειά μπορεί να κάνει, αν δω κανένα ζευγάρι προσπαθώ να καταλάβω πόσο καιρό είναι μαζί, σε πόσο καιρό θα χωρίσουν, αν είναι πιστοί ο ένας στον άλλον κλπ. Επίσης παρατηρώ και άλλες συμπεριφορές, πώς κοιτάζουν ο ένας επιβάτης τον άλλον, αν όσοι κοιτάνε εμένα κάνουν άραγε τις ίδιες σκέψεις με 'μένα, πού κάθεται ο καθένας, πώς στέκεται, από ποιά πόρτα μπαίνει κλπ. Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση μέχρι τώρα είναι ότι οι περισσότεροι επιβάτες επιλέγουν τη μεσαία πόρτα για την επιβίβασή τους στο λεωφορείο και αφού ανέβουν παραμένουν εκεί στο κέντρο του οχήματος στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον, δυσανασχετώντας, βρίζοντας καμιά φορά αλλά κανείς από αυτούς δεν κάνει τον κόπο να προχωρήσει προς το πίσω μέρος του λεωφορείου που υπάρχει ελεύθερος χώρος και που εκεί θα ήταν πιο άνετος, χωρίς να τον πιέζουν, να τον πατάνε, να τον σπρώχνουν.... Κάνοντας αυτά τα λίγα βήματα, οι "επιβάτες της μεσαίας πόρτας" θα μπορούσαν να αναπνεύσουν πιο ελεύθερα, να κάνουν τη διαδρομή τους πιο άνετη και να πάνε στη δουλειά ή στο σπίτι τους πολύ πιο ήρεμοι και με λιγότερα νεύρα! Τους βλέπω λοιπόν να μην κάνουν αυτά τα δυο βήματα και αναρωτιέμαι γιατί;;; Γιατί κάθονται εκεί και "πνίγονται" και δεν φεύγουν προς τα πίσω αφού υπάρχει χώρος;

Και αμέσως μετά σκέφτομαι πόσοι από εμάς είμαστε στη ζωή μας "επιβάτες της μεσαίας πόρτας" και μένουμε σε σχέσεις, σε δουλειές, σε καταστάσεις που μας πνίγουν, που μας κάνουν να ασφυκτιούμε, που μας πληγώνουν... και που ενώ υπάρχει χώρος λίγο πιο πίσω δεν κάνουμε αυτά τα δυο βήματα που θα μας κάνουν να πούμε το μεγάλο ΟΥΦ! Που θα μας οδηγήσουν στην πίσω πόρτα του λεωφορείου, εκεί που το παράθυρο είναι ανοιχτό και μπαίνει καθαρός αέρας. Εκεί που υπάρχει λίγο παραπάνω χώρος για τον καθένα, εκεί που δεν θα μας πατήσει ο άλλος ούτε θα πέσει πάνω μας με το πρώτο φρενάρισμα. Εκεί που οι χειρολαβές είναι ελεύθερες για να πιαστείς αν το θελήσεις.

Και τρομάζω σχεδόν καθώς συνειδητοποιώ ότι αυτό που μου φαίνεται παράλογο να συμβαίνει στη μικρή κοινωνία του λεωφορείου συμβαίνει καθημερινά σχεδόν στην ζωή... στην πραγματική ζωή! Και όχι μόνο τη δική μου, αλλά σε πολλές ζωές! Είμαι κι εγώ "επιβάτης της μεσαίας πόρτας" μπορεί όχι μέσα στο λεωφορείο αλλά στη ζωή μου! Και ενώ έχω χώρο για να κάνω τα δυο παραπάνω βήματα που θα με οδηγήσουν στον πιο άνετο χώρο της γαλαρείας δεν τα κάνω... και ξέρεις γιατί; Για τον ίδιο λόγο που δεν τα κάνουν και οι άλλοι .. αυτοί του πραγματικού λεωφορείου.....

Δεν τα κάνουν αυτά τα βήματα προς τη λύτρωση γιατί έχουν την εντύπωση ότι αν μείνουν εκεί στριμωγμένοι όλοι μαζί στη μέση, ο ελεγκτής δεν θα μπορέσει ή θα το διπλοσκεφτεί τουλάχιστον να ανέβει να τους ζητήσει την κάρτα ή το εισιτήριο τους κι έτσι θα γλιτώσουν το πρόστιμο. Γιατί κι αυτοί όπως κι εγώ είναι παράνομοι.. είναι λαθρεπιβάτες.

Αυτοί "κλέβουν" διαδρομές, εγώ "κλέβω" στιγμές....

Υπάρχουν και οι άλλοι όμως αυτοί που δεν κάνουν τα δυο βήματα προς τη λύτρωση επειδή φοβούνται μην πέσουν... Και με αυτούς μοιάζω εγώ. Δεν βρίσκω το κουράγιο να κάνω αυτά τα δυο ρημάδια βήματα γιατί είμαι κουρασμένη και φοβάμαι να μην πέσω....

Υπάρχουν και οι τρίτοι που δεν φεύγουν από τη μέση γιατί ανάμεσα στους πολλούς νοιώθουν ασφάλεια... και αυτοί είναι σαν κι εμένα που έμεινα μόνη μου για πολύ καιρό και φοβάμαι να ξαναμείνω...

Και είναι κάποιες διαδρομές που διαρκούν πολύ περισσότερο από μιάμιση ώρα...

Eκεί στο Καλλιμάρμαρο...

Κάθε χρόνο σχεδόν, βρισκόμουν στον Τερματισμό του Κλασσικού Μαραθωνίου της Αθήνας, συνήθως είχα και κάποιον φίλο να τρέχει στα 5 ή 10 χιλιόμετρα και μετά μέναμε να χειροκροτήσουμε τους μαραθωνοδρόμους. Μέχρι πέρυσι τους θαύμαζα, φέτος δεν τους θαύμαζα μόνο... του ζήλευα κι όλας! Μέχρι πέρυσι δεν ήξερα ποιός είναι ο 10342... φέτος πολλούς τους ήξερα με τα μικρά τους ονόματα. Μέχρι πέρυσι δεν μπορούσα να καταλάβω τη χαρά τους, γιατί δεν είχα μαυρίσει κανένα δικό μου νύχι, δεν είχα σπάσει καμμία φουσκάλα, δεν είχα σηκωθεί από το κρεβάτι μου ένα πρωί και να μην μπορώ να περπατήσω από το πιάσιμο. Αυτό τον γλύκο πόνο δεν τον ήξερα. Άκουγα γι αυτόν αλλά δεν τον είχα νοιώσει....

Φέτος πάτησα το πόδι μου μέσα στο Καλλιμάρμαρο, πρώτα περνώντας μέσα από την αψίδα του τερματισμού των 10 χιλιομέτρων κοιτάζοντας να βρω τους φίλους μου στις κερκίδες και με μια σκέψη στο μυαλό μου.. "Του χρόνου θα με περιμένετε για πολύ περισσότερη ώρα.."

Αυτό το 10αράκι το χάρηκα όσο τίποτα άλλο! Ευχαριστήθηκα τη γιορτή, σταμάτησα να χειροκροτήσω τους πρώτους, έπιασα από το χέρι κόσμο που είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου και που μάλλον δεν θα ξαναδώ και ποτέ μου, αλλά για λίγη ώρα είμασταν μαζί, ουσιαστικά. Θάυμασα πολύ κόσμο, και κυρίως αυτούς και αυτές που έβλεπες, που καταλάβαινες ότι δεν το κάνουν συχνά αυτο, δεν είναι δηλαδή απ' αυτούς που θα βάλουν τα αθλητικά τους να βγουν να τρέξουν καθημερινά, αλλά παρόλα αυτά, μέσα στη βροχή, και παρά την φανερή κουρασή τους δεν το έβαζαν κάτω, συνέχιζαν. Μου άρεσε που είδα κόσμο δεξια αριστερά να περιμένει τους μαραθωνοδρόμους και παράλληλα αφού εμείς περνούσαμε από 'κει είχαν ένα μπράβο για τον καθένα μας, κι εγώ μαζί με μερικούς άλλους τους αντιγυρίζαμε μια καλημέρα, ένα χαμόγελο, ένα χειροκρότημα. Γέλασα με έναν παππού εκεί στη γέφυρα της κατεχάκη που τον ρώτησε η γιαγιούλα δίπλα του "Τούτοι είναι οι Μαραθώνες;" και απάντησε αυτός.. " όχι αυτοί ζορίζονται, δεν βλέπ'ς;" Δίκιο είχε, τους καλημέρισα κι αυτούς ξεκαρδισμένη από τα γέλια. Κάπου εκεί και ο Ρομάν με το ποδήλατο του, με περίμενε. Τον είχα δει και νωρίτερα όταν έτρεχα μαζί με τον μικρότερο δρομέα των 10 χιλιομέτρων, ένα 10χρονο αμερικανάκι !Γλυκύτατο αγοράκι πραγματικά, τρέξαμε μαζί για αρκετή ώρα. Περασα πραγματικά πολύ όμορφα, ήταν η πρώτη φορά που προσπαθούσα να το κάνω να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο, να το χαρώ όσο γινόταν πιο πολύ... τόσα πρόσωπα, τόσα χρώματα, τόσες φωνές!

Φτάνοντας στον τερματισμό, χάρηκα που είδα επιτέλους τον Τάσο για πρώτη φορά να με περιμένει, ήταν εκεί έξω από το στάδιο (στο τσάκ πρόλαβε, αλλά ήταν εκεί). Μέσα στο στάδιο έψαχνα να βρώ την κορούλα μου, δεν ήταν εκεί.. αλλά ήρθε λίγο αργότερα με ένα μπουκέτο λουλούδια! Αυτές ήταν οι δικές μου προσωπικές χαρές. Κανείς δεν μου είχε πει όμως τί θα ένοιωθα μετά από λίγο....

Περίμενα τους φίλους μου να τερματίσουν, με αγωνία πολύ μεγάλη. Φυσικά και θαύμασα τους πρώτους, γούρλωσα τα μάτια μου στο 2:13:44, τους χειροκρότησα όλους αυτούς αλλά δάκρυσα με άλλους...

Χάρηκα το 2:36 του Γ. χοροπηδώντας! Ανατρίχιασα με τον τερματισμό του Κ. που τερμάτισε δέιχνοντας τον ουρανό και κοιτώντας ψηλά, αφιερώνοντας έτσι τον τερματισμό του στην γιαγιά του που την έχασε την προηγούμενη νύχτα! Φούσκωσα σαν διάνος, και καμάρωσα χαμογελώντας τον Γ. που τερμάτισε χαμογελώντας μοιράζοντας φιλιά στην εξέδρα που τον περίμεναν τα κορίτσια του. Έτρεχα πάνω κάτω, από τη χαρά μου για το 3:51 της Ζ. Ούρλιαζα μόλις είδα την Α. να τερματίζει τον πρώτο της Μαραθώνιο σχεδόν μια ώρα νωρίτερα από ότι υπολόγιζε! Την είδα να περνάει την αψίδα, εξαντλημένη αλλά χαμογελαστή, μή σταματάς περπάτα.. ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑΣ της φώναζα όταν την είδα να τρεκλίζει και έτρεχα παράλληλα να πάω κοντά της, η αγκαλιά μας θα μου μείνει αξέχαστη! Θαύμασα τον άγνωστο σε μένα δρομέα που τερμάτισε τρέχοντας κρατώντας αγκαλιά τα δυο παιδιά του. Συγκινήθηκα με τον πατέρα που έβαλε μέσα τον γιο του τρεξανε τα τελευταία μέτρα μαζί και σχεδόν κατέρρευσε την αγκαλιά του λίγο μετά τον τερματισμό. Περίμενα την Ε. Την χειροκρότησα, μου χαμογέλασε λίγο μετά βρεθήκαμε, Σε ευχαριστώ μου λέει, είναι σημαντικό να ξέρω ότι κάποιος με περίμενε.. Πώς να τους πώ εγώ σε όλους αυτούς ότι ΕΓΩ τους ευχαριστώ; Τους ευχαριστώ που με αφήνουν να κλέψω τη χαρά τους; Που είναι φίλοι μου; Ότι εγώ τους ευχαριστώ για όσα μου δίνουν ο καθένας με τον τρόπο του;

Πώς να πώ στον άγνωστο σε μένα δρομέα που τερμάτισε δακρυσμένος, ότι τον ευχαριστώ για τη συγκίνηση που μου χαρισε; Πώς να πώ στους "δικούς" μου ανθρώπους πόσο περήφανη με έκαναν; Πώς να πώ στην κυρία που τερμάτισε κλαίγοντας αφιερώνοντας τον τερματισμό της στο σύζυγό της που πάσχει από καρκίνο ότι την θαύμασα κι ας μην ξέρω καν το όνομά της;

Πώς να πώ στον εαυτό μου να κάνει υπομονή ένα χρόνο μέχρι που να έρθει εκείνη η στιγμή που θα περάσω αυτή την αψίδα έστω κουτρουβαλώντας αλλά έχοντας 42195 λόγους να το κάνω;

Το μόνο που θα κάνω προς το παρόν είναι να πώ ξανά ένα μεγάλο Μπράβο σε όλους όσους στάθηκαν στην εκκίνηση του Μαραθώνα είτε τερμάτισαν είτε όχι, γιατί το να σταθείς εκεί θέλει μεγάλα κότσια...

Να πω Συγχαρητήρια σε όσους κατάφεραν να διασχίσουν τη μισή Αττική και μας έδωσαν τη χαρά να τους χειροκροτήσουμε

και τέλος να πω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε εσάς που με κάνατε να κλάψω από τη χαρά μου για τη δική σας χαρα..

(Και την υπόσχεσή μου στην Α. θα την κρατήσω.. του χρόνου ραντεβού το πρωί στα "στρώματα")