Run baby run!!!

Το παιδί μου, το σπλαχνάκι μου, το κορίτσι μου! Τα κατάφερε! Είμαι περήφανη! Ναι! Είμαι χαζομαμά και μου αρέσει! Και γιατί να μην είμαι;

Μπερδέυτηκες ε; Άκου λοιπόν να δεις...

Καμμιά φορά που και πού, παίρνω τη μικρή μαζί μου για τρέξιμο. Καλά μην φανταστείς ότι τρέχω.. αλλά η μικρή μου νεραϊδούλα το χαίρεται και όταν χαίρεται εκείνη χάιρομαι κι εγω!

Με αυτά και μ' αυτά λοιπόν, της πρότεινα να τρέξει κι εκείνη σήμερα στον γύρο του Αιγάλω. Είχε αγώνα 2 χιλιομέτρων για τα παιδιά παράλληλα με αυτόν των 8 χιλιομέτρων για τους μεγάλους. Και προς μεγάλη μου έκπληξη η απάντηση ήταν "ΝΑΙ! Αμέ!" Κι έτσι σήμερα το πρωί- πρωί ξεκινούσαμε για το "μπαρουτάδικο" στο Αιγάλεω...


Φτάσαμε εκεί και η μικρούλα μου στάθηκε υπομονετικά στο τραπεζάκι της γραμματείας και περίμενε να πάρει το νούμερό της. Το πήραμε... το βάλαμε....


και περιμέναμε...

Και είχε μεγάλη υπομονή το κορίτσι μου, ακόμη κι όταν της ήταν δύσκολο...

Και επιτέλους ήρθε η ώρα, και το μωρό μου έτρεξε, έτρεχε σαν τον άνεμο.. με χαμόγελο στα χείλη, φανερά ικανοποιημένη, έδειχνε πόσο πολύ το χαιρόταν όλο αυτό,
κι εγώ την περίμενα στον τερματισμό της, και την έπιασα από το χέρι και τερματίσαμε μαζί! Και ήταν πολύ χαρούμενη εκείνη... και ήμουν πολύ συγκινημένη εγώ και πανηγυρίσαμε τον τερματισμό του πρώτου της αγώνα

Και πήρε και τα αναμνηστικά της.. Πόσο χαρούμενη ήταν η γλυκιά μου! Πόσο περήφανη για τον εαυτό της..

Και το κοριτσάκι μου έδειχνε με καμάρι το αναμνηστικό της.. και η μαμα της ψήλωνε 10 πόντους..

Και μια τελευταία αναμνηστική εκεί στο γρασίδι..
.... και η χαζομαμά καθόταν λίγο πιο δίπλα και την καμάρωνε με ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη, και το δάκρυ που έτρεξε από το μάτι της μαμάς δεν ήταν πόνου.. ήταν περηφάνιας, ήταν χαράς!
Για αυτό το παιδί μπορώ να κάνω τα πάντα! Να θυσιάσω τα πάντα! και κάτι τέτοιες μικρές χαρές είναι που μου το θυμίζουν και που μου δίνουν τελικά τη δύναμη να κάνω γι αυτήν, όλα όσα δεν θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ στη ζωή μου ότι θα κάνω....
Κυρίες και κύριοι... να σας συστήσω τη Μιχαέλα!

Mαργαριτάρια

Κοτσάνες παντού! Ακούς διάφορα και λές "ωχ το μάτι μου!" Τα γνωστά σε όλους μας μαργαριτάρια! Ε, λοιπόν εγώ τα λατρεύω! Έχω ένα μπλοκάκι (ναι παραδοσιακό και όχι ηλεκτρονικό) και τα γράφω! Τα συλλέγω ώς άλλη συλλέκτρια μαργαριταριών. Πρόσφατα εμπλουτίστηκε η συλλογή μου και με άλλα μαργαριτάρια επωνύμων και μή! Χτες και σήμερα η διάθεσή μου στα καλύτερά της! Ίσως και εξαιτίας δύο πολύ ωραίων τρεξιμάτων που μου βγήκαν. Ένα χτες το απόγευμα στο Τροκαντερό, κι ένα σήμερα το πρωί στον Εθνικό κήπο! Εκεί λοιπόν που έτρεχα μες την καλή χαρά στον Εθνικό κήπο μάζεψα ένα ακόμη μαργαριτάρι που ήρθε και με αποτελείωσε! Μου βγήκε το νερό από τη μύτη απο τα γέλια..Αυτό ήταν! σκέφτηκα. Με το που θα πάω σπίτι κάνω μπάνιο και γράφω για τα μαργαριτάρια!!!

Και να 'μαι λοιπόν!

• "Μόλις αρχίσουν τις καταλήψεις παρανάλομα του ΠΕΙΡΑΙΩΣ θα γίνει πάλι η Αθήνα!" ανώνυμος παππούς στον εθνικό κήπο


• "Τί λές βρε Γιάννη, η ινσουλίνη δεν είναι φάρμακο, είναι η ΟΡΜΟΝΑ που σου λείπει!" κυρία Ρένα φίλη της μαμάς μου


• "Την ώρα του τοκετού κάνει ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ η μήτρα!" (συκώτι, να σου συστήσω το έντερο) Βασίλης Καισαριανή¨


• " Πολλές ΦΩΤΑΛΑΜΨΙΕΣ έχουν απέναντι, είναι καμμιά γιορτή;" Βαγγελιώ Αργυρούπολη


• "Μην τρέχεις κάθε μέρα, θα σου ξεκολήσει ο ΣΠΟΝΔΥΛΑΣ και είναι επικίνδυνο!" μαμά Τάσου


• "Δεν ξερω αν πρέπει να γίνει έτσι, είναι πολύ ΠΑΡΑΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΥΜΕΝΟ!" ανώνυμος στο μετρό


• "Κρίμα η Αννούλα νέο κορίτσι, έπαθε σκλήρυνση ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑΣ!" θεία Ελένη Λούτσα


• "Μην βγάλετε έξω το μωρό σήμερα, έχει έρθει σκόνη από την έρημο ΖΑΧΑΡΩ!" Μαμά Τάσου


• "Θα ήθελα έναν καναπέ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΟ που να γίνεται κρεββάτι!" ανώνυμος πελάτης σε κατάστημα επίπλων


• " Όχι καλέ, το παιδί θα πηγαίνει με το σχολικό στο σχολείο, ο γιός μου την έγραψε στις ΙΝΣΟΥΛΙΝΕΣ!" ανώνυμη γιαγιά σε παιδική χαρά


• "Να πιούμε στην ΥΓΕΙΑ του ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ Μανώλη Αγγελόπουλου" Ιφιγένεια Γιαννοπούλου


• "Ένας από τους άθλους του Ηρακλή ήταν η ΕΝΝΕΑ Ύδρα, (έχει και αιτιολογία) την έλεγαν έτσι γιατί είχε 9 κεφάλια!" Γιαγιά Μπατίραινα, Πύλος


• "-Ποια η γνωμη σας για τις μειονοτητες; -Α δεν ξερω χρυσο μου, εγω εχω μονο ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ!" Αντζελα Δημητριου


• "Πρόσεχε στο μπάνιο δεν έχει φως, έγινε ΒΡΑΧΥΚΥΚΛΩΣΗ!" Σταύρος Πειραιάς


• "Αλήθεια σου λέω, έτσι έγιναν τα πράγματα, μην είσαι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ Θωμάς!" Ανώνυμος στο πάρκο


• "Έχετε ΚΡΟΚΕΤΑ για να κοιμούνται 3 παιδιά;" ανώνυμος σε κατάστημα επίπλων


• "-Χριστός Ανέστη! -ΕΠΙΣΗΣ!" Ελένη Πειραιάς


• "Ε, ο τρόπος του ΛΕΓΩΝΤΟΣ!" Ελένη Μενεγάκη

Έχω ακόμη πολλά μαργαριτάρια, αν συνεχίσω να γράφω σεντόνι θα γίνει η ανάρτηση...

Προς το παρόν σας αφήνω αυτά και για τα υπόλοιπα βλέπουμε! Άντε διώξτε με.. έχω και φασίνα να κάνω...

Η φωτό είναι απαίσια I know αλλά δεν είχα χρόνο να ψάξω παραπάνω, αν βρω κάτι καλύτερο την αλλάζω (αυτό για να προλάβω την γκρίνια μερικών -μερικών)

Πού είναι η τσάντα.. οέο;

Έκλεισα τον υπολογιστή, έκλεισα τα φώτα, έκλεισα τα μάτια, αλλά μάταια! Ο Μορφέας δεν πέρασε από τη γειτονιά μου απόψε! Σηκώθηκα, σήκωσα λίγο το πατζούρι του παραθύρου μου, χάζευα το σχολείο απέναντι, τα φώτα σε κάποιες αίθουσες ήταν ακόμη αναμμένα, φαντάζομαι ότι τελείωναν και αυτοί την καταμέτρηση και σε λίγο θα έσβηναν τα φώτα να πάνε σπίτια τους να κοιμηθούν.. Αυτοί εκεί καταμετρούσαν ψήφους, σταυρούς, ονόματα. Εγώ τί να μετρήσω; (Τα πρόβατα δεν πιάσανε..) Πώς θα περάσει αυτή η νύχτα; Πόσο καιρό είχα να το πάθω αυτό; Να μην έχω καθόλου ύπνο; Να μην μπορώ να μείνω καν ξαπλωμένη, να στριφογυρνάω, να μην βολεύομαι με τίποτα, να σκέφτομαι συνέχεια και ασταμάτητα όλα όσα δεν θα έπρεπε να σκέφτομαι; Ευτυχώς πολύ καιρό, δυστυχώς απόψε πάλι! Να πάω στην Πνύκα; Δεν ήθελα.. πολλά φώτα, πολλοί περισσότεροι προβολείς από ότι συνήθως.. κάποιοι γιορτάζουν, κάποιοι παραιτούνται κάποιοι άλλοι, μαζί τους κι εγώ, αδιαφορούν! Δεν με νοιάζει πως το γιορτάζει ο γυιος του πατέρα, ούτε πώς κλαίει ο ανηψιός του θείου! Τους έχω αμφότερους χεσμένους! (όπως με έχουν κι αυτοί άλλωστε). Στο μυαλό μου γυρίζει συνέχεια το πόοσο μα πόοσο ηλίθια πιάστηκα απόψε! Πήγα κι εγώ να τρέξω, πήρα το σακίδιο μου, με τα απαραίτητα και πήγα στο γνωστό σταδιάκι της περιοχής, μαζί μου και η Δ. Αφήνουμε τις τσάντες μας και ξεκινάμε ένα χαλαρό τρεξιματάκι για ζέσταμα, σήμερα επιτέλους είχα χρόνο στη διάθεσή μου, και η μέση μου δεν με πονούσε σχεδόν καθόλου. "Θα ευχαριστηθούμε τρέξιμο σήμερα" σκέφτηκα. Για πρώτη φορά, άφησα το i-pod και το κινητό μου μέσα στην τσάντα μου, το μεν i-pod δεν το χρειαζόμουν είχα παρέα, το δε τηλέφωνο με ενοχλούσε στο τσεπάκι του κολάν και εκνευρίστηκα οπότε το έβαλα στην τσάντα. Στο πεντάλεπτο πάνω ακριβώς θέλησα να πάω να πάρω ένα λαστιχάκι για τα μαλλιά από την τσάντα μου να το δώσω στη Δ. Και τότε.... Πού είναι η τσάντα οέο; Φτερά η τσάντα! Άφαντη... πάνε και τα κλειδιά του σπιτιού, των σπιτιών για να τα λέω πιο σωστά! Βγαίνω έξω από το σταδιάκι, βλέπω δυο νεαρούς να ετοιμάζονται να φύγουν με τις μηχανές τους, του λέω τί έγινε, φεύγουμε με τον έναν, κάνουμε μια γύρα με τη μηχανή μήπως και βρούμε πουθενά πεταμένη την τσάντα, να πάρω τα κλειδιά τουλάχιστον.. Τζίφος! Πουθενά και τίποτα! Εν τω μεταξύ η Δ. "Σκανάριζε" την περιοχή γύρω από την περίφραξη του στίβου. Τίποτα κι εκεί. Δεν ήταν ότι έχασα κάτι τρομερής αξίας, η συσκευή του κινητού δεν με πολυενδιαφέρει που την έχασα.. αλλά κάποιοι αριθμοί τηλεφώνου που είχα εκεί αποθηκευμένους στις επαφές μου, είναι απώλεια. Αυτό όμως που πραγματικά με πείραξε είναι ότι ένοιωσα τόοοοσο μα τόοοοσο ηλίθια! Μα είναι δυνατόν; Μέσα στα μάτια μας; Νωρίς το απόγευμα; 6 ήταν η ώρα! Ο Ήλιος ήταν ακόμη ψηλά! Ακόμη και η κάλπες ήθελαν άλλη μια ώρα για να κλείσουν. Ένοιωσα σα να μου παραβίασαν την προσωπική μου ζωή. Όποιος πήρε αυτή την τσάντα δεν θα βρεί τίποτα αξίας. Λεφτά δεν είχα, ένα παγούρι είχα η έρμη και την πετσέτα μου. Το πιο "ακριβό" πράγμα που έχασα ήταν η ίδια η τσάντα! Μου την είχαν κάνει δώρο η κόρη μου μαζί με τον μπαμπάς της , ήθελα να την έχω αυτή την τσάντα... Τώρα θα μου πεις κι άλλα πράγματα θα ήθελες να έχεις αλλά δεν τα έχεις.. Σωστά! (και όχι μόνο πράγματα), αλλά είναι το "γαμώτο". Το "γιατί σε ΄μένα ρε κερατά; " Είναι που νοιώθεις χαζός! Άρχισα να του ρίχνω κατάρες.. όποιος την πήρε, "να πάθει γαστρεντερίτιδα", " να του καεί το playstation" , "που να του πηδήξει μολωσός το τερριέ του!" " να δει το λογαριασμό της ΔΕΗ και να τού'ρθει κόλπος!" , "Που να μην του ξανασηκωθεί για τα επόμενα 22 χρόνια, 127 ημέρες, 20 ώρες και 38 λεπτά!"... κι άλλα πολλά!

Ξαναπάω προς το κρεβάτι μου, "βγάλτο από το μυαλό σου" σκέφτομαι, άντε και το έβγαλα, δεν έγινε δα και κάτι τρομερό, υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα.. όπως για παράδειγμα να είσαι άντρας, να έχεις σιαμαίο αδελφό ο οποίος είναι γκέυ. Περιμένετε τον έρωτα της ζωής του αδελφού σου... έχετε έναν κώλο!"... μωρέ φτηνά τη γλίτωσα.. Πάει αυτό το ξέχασα. Λες να μπορέσω να κοιμηθώ τώρα; Μπαααα... έφυγε η τσάντα και ο "που να μη σώσει" που την πήρε, και μου ήρθαν άλλα πράγματα στο μυαλό.. Σκέψεις-βάσανα, αλήθειες που πονάνε, μαλακίες που έχω κάνει, μαλακίες που μου 'καναν, μαλακίες που θα κάνω και που θα μου κάνουν! Μέσα σε όλα, ευτυχώς έμαθα και μιά ευχάριστη είδηση.. ένα ακόμη μωράκι από όσα περιμέναμε γεννήθηκε σήμερα! (Ψίτ! Να σας ζήσει! ) Ένα χαμόγελο έσκασε στα χείλη μου, έκλεισα τα μάτια, προσπάθησα να φανταστώ τη μικρή πριγκηπέσα.. δε νομίζω ότι τα κατάφερα, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι προσπαθώντας να το κάνω ξέχασα όοοολα τα άσχημα που σκεφτόμουν.. προσωρινά.

Έφυγαν οι τρυφερές εικόνες και σκέψεις από το μυαλό και απρόσκλητα ήρθαν άλλες, άσχημες, βασανιστικές.. σκεφτόμουν έντονα και χωρίς να το θέλω ένα βράδυ πρόσφατο που ένοιωσα "ανάπηρη", ανίκανη, και παράλληλα πολύ άδικη προς κάποιον άλλον! Βάρυνα πάλι, άρχισα να στριφογυρίζω.. άνοιξα τα μάτια, άνοιξα τα φώτα, άνοιξα ένα μπουκάλι κρασί, άνοιξα και τον υπολογιστή. Δεν προβλέπεται ύπνος για απόψε.. πάει το έχασα το παιχνίδι. Γέμισα ένα ποτήρι με κόκκινο κρασί, το υπόλοιπο το έχυσα στο νεροχύτη! Δεν θέλω άλλον πειρασμό.. ένα ποτήρι αρκεί, και επειδή δεν μου έχω εμπιστοσύνη απόψε, είπα να θυσιάσω στον βωμό του Μορφέα ως άλλη Ιφιγένεια, το κρασί που άπέμεινε μέσα στο μπουκάλι...

Μωρέ ξέρεις τί βλακεία με πιάνει εμένα άμα πιάσω το κρασάκι; Λύνεται η γλώσσα μου και λέω όλα όσα ΔΕΝ πρέπει να πω! Όπως προχτές, που με πιάσαν πρωί πρωί οι ειλικρίνειες και όταν είδα μετά τί μέιλ έστειλα.. ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί!Ένααα μόνο ποτηράαακιιιιιι, να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο.. Φαντάζεσαι να έπινα και το υπόλοιπο και να έβγαινα νυχτιάτικα στην γύρα μήπως και βρω την τσάντα μου; Ικανή με έχω...

Kαι επειδή ΔΕΝ είμαι καλή, ΔΕΝ είμαι υπεράνω για το κλεφτρόνι μια αφιερωσούλα.....

So Fuck You Anyway
Artist - Archive
Album - Noise

There's a look on your face, I would like to knock out.

See the sin in your grin, and the shape of your mouth.

All I want is to see you in terrible pain,

thought we won't ever meet I remember your name.

Can't believe you were once just like anyone else,

then you grew and became like the devil himself.

Pray to god I think of a nice thing to say,

but I don't think I can, so fuck you anyway.

You are scum, you are scum, and I hope that you know,

that the cracks in your smile, are begining to show.

Now the world needs to see, that its time you should go.

Theres no light in your eyes, and your brain is too slow.

Bet you sleep like a child, with a thumb in your mouth.

I could creep up beside, put a gun in your mouth.

Makes me sick, when I hear all the shit that you say,

So much crap coming out, it must take you all day.

There's a space kept in hell, with your name on the seat.

With a spike in the chair, just to make it complete.

When you look at yourself, do you see what I see?

If you do, why the fuck are you looking at me?

Why the fuck are you looking at me?

Why the fuck... why the fuck are you looking at me?

There's a time for us all, and I think yours must be.

Can you please hurry up, cause I find you obscene.

We can't wait for the day, that you're never around.

When that face isn't here, and you're right underground.

...so fuck you anyway.