Mαργαριτάρια

Κοτσάνες παντού! Ακούς διάφορα και λές "ωχ το μάτι μου!" Τα γνωστά σε όλους μας μαργαριτάρια! Ε, λοιπόν εγώ τα λατρεύω! Έχω ένα μπλοκάκι (ναι παραδοσιακό και όχι ηλεκτρονικό) και τα γράφω! Τα συλλέγω ώς άλλη συλλέκτρια μαργαριταριών. Πρόσφατα εμπλουτίστηκε η συλλογή μου και με άλλα μαργαριτάρια επωνύμων και μή! Χτες και σήμερα η διάθεσή μου στα καλύτερά της! Ίσως και εξαιτίας δύο πολύ ωραίων τρεξιμάτων που μου βγήκαν. Ένα χτες το απόγευμα στο Τροκαντερό, κι ένα σήμερα το πρωί στον Εθνικό κήπο! Εκεί λοιπόν που έτρεχα μες την καλή χαρά στον Εθνικό κήπο μάζεψα ένα ακόμη μαργαριτάρι που ήρθε και με αποτελείωσε! Μου βγήκε το νερό από τη μύτη απο τα γέλια..Αυτό ήταν! σκέφτηκα. Με το που θα πάω σπίτι κάνω μπάνιο και γράφω για τα μαργαριτάρια!!!

Και να 'μαι λοιπόν!

• "Μόλις αρχίσουν τις καταλήψεις παρανάλομα του ΠΕΙΡΑΙΩΣ θα γίνει πάλι η Αθήνα!" ανώνυμος παππούς στον εθνικό κήπο


• "Τί λές βρε Γιάννη, η ινσουλίνη δεν είναι φάρμακο, είναι η ΟΡΜΟΝΑ που σου λείπει!" κυρία Ρένα φίλη της μαμάς μου


• "Την ώρα του τοκετού κάνει ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ η μήτρα!" (συκώτι, να σου συστήσω το έντερο) Βασίλης Καισαριανή¨


• " Πολλές ΦΩΤΑΛΑΜΨΙΕΣ έχουν απέναντι, είναι καμμιά γιορτή;" Βαγγελιώ Αργυρούπολη


• "Μην τρέχεις κάθε μέρα, θα σου ξεκολήσει ο ΣΠΟΝΔΥΛΑΣ και είναι επικίνδυνο!" μαμά Τάσου


• "Δεν ξερω αν πρέπει να γίνει έτσι, είναι πολύ ΠΑΡΑΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΥΜΕΝΟ!" ανώνυμος στο μετρό


• "Κρίμα η Αννούλα νέο κορίτσι, έπαθε σκλήρυνση ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑΣ!" θεία Ελένη Λούτσα


• "Μην βγάλετε έξω το μωρό σήμερα, έχει έρθει σκόνη από την έρημο ΖΑΧΑΡΩ!" Μαμά Τάσου


• "Θα ήθελα έναν καναπέ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΟ που να γίνεται κρεββάτι!" ανώνυμος πελάτης σε κατάστημα επίπλων


• " Όχι καλέ, το παιδί θα πηγαίνει με το σχολικό στο σχολείο, ο γιός μου την έγραψε στις ΙΝΣΟΥΛΙΝΕΣ!" ανώνυμη γιαγιά σε παιδική χαρά


• "Να πιούμε στην ΥΓΕΙΑ του ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ Μανώλη Αγγελόπουλου" Ιφιγένεια Γιαννοπούλου


• "Ένας από τους άθλους του Ηρακλή ήταν η ΕΝΝΕΑ Ύδρα, (έχει και αιτιολογία) την έλεγαν έτσι γιατί είχε 9 κεφάλια!" Γιαγιά Μπατίραινα, Πύλος


• "-Ποια η γνωμη σας για τις μειονοτητες; -Α δεν ξερω χρυσο μου, εγω εχω μονο ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ!" Αντζελα Δημητριου


• "Πρόσεχε στο μπάνιο δεν έχει φως, έγινε ΒΡΑΧΥΚΥΚΛΩΣΗ!" Σταύρος Πειραιάς


• "Αλήθεια σου λέω, έτσι έγιναν τα πράγματα, μην είσαι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ Θωμάς!" Ανώνυμος στο πάρκο


• "Έχετε ΚΡΟΚΕΤΑ για να κοιμούνται 3 παιδιά;" ανώνυμος σε κατάστημα επίπλων


• "-Χριστός Ανέστη! -ΕΠΙΣΗΣ!" Ελένη Πειραιάς


• "Ε, ο τρόπος του ΛΕΓΩΝΤΟΣ!" Ελένη Μενεγάκη

Έχω ακόμη πολλά μαργαριτάρια, αν συνεχίσω να γράφω σεντόνι θα γίνει η ανάρτηση...

Προς το παρόν σας αφήνω αυτά και για τα υπόλοιπα βλέπουμε! Άντε διώξτε με.. έχω και φασίνα να κάνω...

Η φωτό είναι απαίσια I know αλλά δεν είχα χρόνο να ψάξω παραπάνω, αν βρω κάτι καλύτερο την αλλάζω (αυτό για να προλάβω την γκρίνια μερικών -μερικών)

Πού είναι η τσάντα.. οέο;

Έκλεισα τον υπολογιστή, έκλεισα τα φώτα, έκλεισα τα μάτια, αλλά μάταια! Ο Μορφέας δεν πέρασε από τη γειτονιά μου απόψε! Σηκώθηκα, σήκωσα λίγο το πατζούρι του παραθύρου μου, χάζευα το σχολείο απέναντι, τα φώτα σε κάποιες αίθουσες ήταν ακόμη αναμμένα, φαντάζομαι ότι τελείωναν και αυτοί την καταμέτρηση και σε λίγο θα έσβηναν τα φώτα να πάνε σπίτια τους να κοιμηθούν.. Αυτοί εκεί καταμετρούσαν ψήφους, σταυρούς, ονόματα. Εγώ τί να μετρήσω; (Τα πρόβατα δεν πιάσανε..) Πώς θα περάσει αυτή η νύχτα; Πόσο καιρό είχα να το πάθω αυτό; Να μην έχω καθόλου ύπνο; Να μην μπορώ να μείνω καν ξαπλωμένη, να στριφογυρνάω, να μην βολεύομαι με τίποτα, να σκέφτομαι συνέχεια και ασταμάτητα όλα όσα δεν θα έπρεπε να σκέφτομαι; Ευτυχώς πολύ καιρό, δυστυχώς απόψε πάλι! Να πάω στην Πνύκα; Δεν ήθελα.. πολλά φώτα, πολλοί περισσότεροι προβολείς από ότι συνήθως.. κάποιοι γιορτάζουν, κάποιοι παραιτούνται κάποιοι άλλοι, μαζί τους κι εγώ, αδιαφορούν! Δεν με νοιάζει πως το γιορτάζει ο γυιος του πατέρα, ούτε πώς κλαίει ο ανηψιός του θείου! Τους έχω αμφότερους χεσμένους! (όπως με έχουν κι αυτοί άλλωστε). Στο μυαλό μου γυρίζει συνέχεια το πόοσο μα πόοσο ηλίθια πιάστηκα απόψε! Πήγα κι εγώ να τρέξω, πήρα το σακίδιο μου, με τα απαραίτητα και πήγα στο γνωστό σταδιάκι της περιοχής, μαζί μου και η Δ. Αφήνουμε τις τσάντες μας και ξεκινάμε ένα χαλαρό τρεξιματάκι για ζέσταμα, σήμερα επιτέλους είχα χρόνο στη διάθεσή μου, και η μέση μου δεν με πονούσε σχεδόν καθόλου. "Θα ευχαριστηθούμε τρέξιμο σήμερα" σκέφτηκα. Για πρώτη φορά, άφησα το i-pod και το κινητό μου μέσα στην τσάντα μου, το μεν i-pod δεν το χρειαζόμουν είχα παρέα, το δε τηλέφωνο με ενοχλούσε στο τσεπάκι του κολάν και εκνευρίστηκα οπότε το έβαλα στην τσάντα. Στο πεντάλεπτο πάνω ακριβώς θέλησα να πάω να πάρω ένα λαστιχάκι για τα μαλλιά από την τσάντα μου να το δώσω στη Δ. Και τότε.... Πού είναι η τσάντα οέο; Φτερά η τσάντα! Άφαντη... πάνε και τα κλειδιά του σπιτιού, των σπιτιών για να τα λέω πιο σωστά! Βγαίνω έξω από το σταδιάκι, βλέπω δυο νεαρούς να ετοιμάζονται να φύγουν με τις μηχανές τους, του λέω τί έγινε, φεύγουμε με τον έναν, κάνουμε μια γύρα με τη μηχανή μήπως και βρούμε πουθενά πεταμένη την τσάντα, να πάρω τα κλειδιά τουλάχιστον.. Τζίφος! Πουθενά και τίποτα! Εν τω μεταξύ η Δ. "Σκανάριζε" την περιοχή γύρω από την περίφραξη του στίβου. Τίποτα κι εκεί. Δεν ήταν ότι έχασα κάτι τρομερής αξίας, η συσκευή του κινητού δεν με πολυενδιαφέρει που την έχασα.. αλλά κάποιοι αριθμοί τηλεφώνου που είχα εκεί αποθηκευμένους στις επαφές μου, είναι απώλεια. Αυτό όμως που πραγματικά με πείραξε είναι ότι ένοιωσα τόοοοσο μα τόοοοσο ηλίθια! Μα είναι δυνατόν; Μέσα στα μάτια μας; Νωρίς το απόγευμα; 6 ήταν η ώρα! Ο Ήλιος ήταν ακόμη ψηλά! Ακόμη και η κάλπες ήθελαν άλλη μια ώρα για να κλείσουν. Ένοιωσα σα να μου παραβίασαν την προσωπική μου ζωή. Όποιος πήρε αυτή την τσάντα δεν θα βρεί τίποτα αξίας. Λεφτά δεν είχα, ένα παγούρι είχα η έρμη και την πετσέτα μου. Το πιο "ακριβό" πράγμα που έχασα ήταν η ίδια η τσάντα! Μου την είχαν κάνει δώρο η κόρη μου μαζί με τον μπαμπάς της , ήθελα να την έχω αυτή την τσάντα... Τώρα θα μου πεις κι άλλα πράγματα θα ήθελες να έχεις αλλά δεν τα έχεις.. Σωστά! (και όχι μόνο πράγματα), αλλά είναι το "γαμώτο". Το "γιατί σε ΄μένα ρε κερατά; " Είναι που νοιώθεις χαζός! Άρχισα να του ρίχνω κατάρες.. όποιος την πήρε, "να πάθει γαστρεντερίτιδα", " να του καεί το playstation" , "που να του πηδήξει μολωσός το τερριέ του!" " να δει το λογαριασμό της ΔΕΗ και να τού'ρθει κόλπος!" , "Που να μην του ξανασηκωθεί για τα επόμενα 22 χρόνια, 127 ημέρες, 20 ώρες και 38 λεπτά!"... κι άλλα πολλά!

Ξαναπάω προς το κρεβάτι μου, "βγάλτο από το μυαλό σου" σκέφτομαι, άντε και το έβγαλα, δεν έγινε δα και κάτι τρομερό, υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα.. όπως για παράδειγμα να είσαι άντρας, να έχεις σιαμαίο αδελφό ο οποίος είναι γκέυ. Περιμένετε τον έρωτα της ζωής του αδελφού σου... έχετε έναν κώλο!"... μωρέ φτηνά τη γλίτωσα.. Πάει αυτό το ξέχασα. Λες να μπορέσω να κοιμηθώ τώρα; Μπαααα... έφυγε η τσάντα και ο "που να μη σώσει" που την πήρε, και μου ήρθαν άλλα πράγματα στο μυαλό.. Σκέψεις-βάσανα, αλήθειες που πονάνε, μαλακίες που έχω κάνει, μαλακίες που μου 'καναν, μαλακίες που θα κάνω και που θα μου κάνουν! Μέσα σε όλα, ευτυχώς έμαθα και μιά ευχάριστη είδηση.. ένα ακόμη μωράκι από όσα περιμέναμε γεννήθηκε σήμερα! (Ψίτ! Να σας ζήσει! ) Ένα χαμόγελο έσκασε στα χείλη μου, έκλεισα τα μάτια, προσπάθησα να φανταστώ τη μικρή πριγκηπέσα.. δε νομίζω ότι τα κατάφερα, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι προσπαθώντας να το κάνω ξέχασα όοοολα τα άσχημα που σκεφτόμουν.. προσωρινά.

Έφυγαν οι τρυφερές εικόνες και σκέψεις από το μυαλό και απρόσκλητα ήρθαν άλλες, άσχημες, βασανιστικές.. σκεφτόμουν έντονα και χωρίς να το θέλω ένα βράδυ πρόσφατο που ένοιωσα "ανάπηρη", ανίκανη, και παράλληλα πολύ άδικη προς κάποιον άλλον! Βάρυνα πάλι, άρχισα να στριφογυρίζω.. άνοιξα τα μάτια, άνοιξα τα φώτα, άνοιξα ένα μπουκάλι κρασί, άνοιξα και τον υπολογιστή. Δεν προβλέπεται ύπνος για απόψε.. πάει το έχασα το παιχνίδι. Γέμισα ένα ποτήρι με κόκκινο κρασί, το υπόλοιπο το έχυσα στο νεροχύτη! Δεν θέλω άλλον πειρασμό.. ένα ποτήρι αρκεί, και επειδή δεν μου έχω εμπιστοσύνη απόψε, είπα να θυσιάσω στον βωμό του Μορφέα ως άλλη Ιφιγένεια, το κρασί που άπέμεινε μέσα στο μπουκάλι...

Μωρέ ξέρεις τί βλακεία με πιάνει εμένα άμα πιάσω το κρασάκι; Λύνεται η γλώσσα μου και λέω όλα όσα ΔΕΝ πρέπει να πω! Όπως προχτές, που με πιάσαν πρωί πρωί οι ειλικρίνειες και όταν είδα μετά τί μέιλ έστειλα.. ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί!Ένααα μόνο ποτηράαακιιιιιι, να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο.. Φαντάζεσαι να έπινα και το υπόλοιπο και να έβγαινα νυχτιάτικα στην γύρα μήπως και βρω την τσάντα μου; Ικανή με έχω...

Kαι επειδή ΔΕΝ είμαι καλή, ΔΕΝ είμαι υπεράνω για το κλεφτρόνι μια αφιερωσούλα.....

So Fuck You Anyway
Artist - Archive
Album - Noise

There's a look on your face, I would like to knock out.

See the sin in your grin, and the shape of your mouth.

All I want is to see you in terrible pain,

thought we won't ever meet I remember your name.

Can't believe you were once just like anyone else,

then you grew and became like the devil himself.

Pray to god I think of a nice thing to say,

but I don't think I can, so fuck you anyway.

You are scum, you are scum, and I hope that you know,

that the cracks in your smile, are begining to show.

Now the world needs to see, that its time you should go.

Theres no light in your eyes, and your brain is too slow.

Bet you sleep like a child, with a thumb in your mouth.

I could creep up beside, put a gun in your mouth.

Makes me sick, when I hear all the shit that you say,

So much crap coming out, it must take you all day.

There's a space kept in hell, with your name on the seat.

With a spike in the chair, just to make it complete.

When you look at yourself, do you see what I see?

If you do, why the fuck are you looking at me?

Why the fuck are you looking at me?

Why the fuck... why the fuck are you looking at me?

There's a time for us all, and I think yours must be.

Can you please hurry up, cause I find you obscene.

We can't wait for the day, that you're never around.

When that face isn't here, and you're right underground.

...so fuck you anyway.

Mε χρέωση δική μου

Τους τελευταίους μήνες "έχω χρεωθεί" πολλά πράγματα κάποια ίσως δικαίως, κάποια άλλα τελείως άδικα και μερικά εντελώς παράλογα! Το άσχημο είναι ότι μου τα χρεώνουν οι άνθρωποι που αγαπώ και θα περίμενα σε κάποια πράγματα στη ζωή μου να τους έχω δίπλα μου και όχι απέναντί μου. Ειδικά όταν είναι εμφανές ότι κάποιες επιλογές μου (από αυτές που κατηγορούν και που μου χρεώνουν) έφεραν το χαμόγελο πίσω στα χείλη μου. Και εξηγούμαι!
Μου "χρέωσαν" για παράδειγμα το χωρισμό συγγενικού μου ζευγαριού γιατί λέει χώρισα εγώ, "ζήλεψε" η μικρή τη νέα μου ζωή και έδωσα το κακό παράδειγμα! Τώρα τί ακριβώς μπορεί να "ζηλέψει" κανείς δεν μπορώ να καταλάβω.. Να ζηλέψεις που έφυγα από ένα όμορφο φωτεινό και μεγάλο διαμέρισμα για να πάω να μείνω στην σκοτεινή κατακόμβη που δεν έχω ούτε καν προσωπικό χώρο; Να ζηλέψεις που πολύ σοβαρές ή και λιγότερο σοβαρές καταστάσεις αναγκάστηκα να τις ζήσω μόνη μου, εντελώς μόνη; Που κάποιες στιγμές που θα ήθελα πραγματικά έναν άνθρωπο να με πάρει αγκαλιά έτσι για να νοιώσω λίγο πιο όμορφα, δεν είχα κανέναν; Να ζηλέψεις που η ευθύνη ενός παιδιού είναι όλη δική μου; Που γι αυτόν ακριβώς το λόγο δεν έχω καν το δικαίωμα να καταρρεύσω όταν οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν; Να ζηλέψεις που το σεξ είναι μια μακρινή ανάμνηση; 'Η μήπως είναι άξιο ζήλειας το γεγονός ότι πρέπει μόνη μου να προλάβω να δουλέψω, να περάσω χρόνο με το παιδί, να είμαι δίπλα της στη μελέτη της, να φροντίσω το σπίτι, να μείνει και κάτι για μένα, για τους φίλους μου, για την ψυχή μου...και όλα αυτά μέσα σε 24 ώρες; Μάλλον κάπου έγινε λάθος.. αλλά μου το χρέωσαν κι αυτό.. "Τους ξελόγιασες, τους φούσκωσες τα μυαλά και χωρίσανε" αλλά δεν μίλησα.. "άστους να λένε" σκέφτηκα...
Μου χρέωσαν κυριολεκτικά κάρτες, λογαριασμούς, δάνεια, μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο... πάλι δεν μίλησα γιατί αυτό συνέβη επειδή εγώ ήμουν αφελής! "Καλά να πάθεις!" μου είπα...
Μου "χρέωσαν" ότι έκανα πολλούς ανθρώπους δυστυχισμένους με τις δικές μου επιλογές ανάμεσά τους το παιδί μου και τον πατέρα της.. δεν αναρωτήθηκε κανείς τί με έκανε να πάρω τέτοιες αποφάσεις, δεν με ρώτησε κανείς αν και πότε ήμουν εγώ ευτυχισμένη. Δεν μίλησα πάλι.. "όποιος είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια ξέρει" Σκέφτηκα....
Μου "χρέωσαν" συμπεριφορές άλλων, απειλές και ψευτοαντριλίκια που δεν τα έκανα εγώ.. αλλά τα χρεώθηκα εγώ.. Στεναχωρήθηκα αλλά δεν μίλησα.. "Δεν με έχει καταλάβει καθόλου.." είπα
Μου "χρέωσαν" ότι κατέστρεψα το σπίτι και την οικογένεια μου, ότι σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου, ότι δεν είμαι άξια και ικανή για τίποτα και ότι είμαι ντροπή για εκείνους. Δεν μίλησα πάλι..."μπορεί και να έχουν δίκιο! " Σκέφτηκα....
Μου "χρέωσαν" το τέλος μια πολύχρονης φιλίας, με ονόμασαν "η πέτρα του σκανδάλου" ακόμη και ο πατέρας μου.... "Ψηλά το κεφάλι" μου είπα...
Μου "χρέωσαν" το θάνατο της γιαγιάς μου, γιατί λέει, δεν είναι σίγουροι ότι τη φρόντισα καλά, ούτε ότι κάλεσα τους γιατρούς και τους νοσηλευτές εγκαίρως.. Μπορεί αν ήταν κάποιος άλλος εκεί να είχε κάνει κάτι παραπάνω! Έτσι είπαν, αλλά δεν ήταν κανείς άλλος εκεί.. μόνο εγώ. Δεν έχει σημασία που ήμουν 37 ώρες άυπνη και δεν έφυγα λεπτό από κοντά της.. Πάλι δεν μίλησα... "Η απώλεια, ο πόνος τους έχει καταβάλει.. θα τους περάσει" είπα......
Μου "χρέωσαν" κι άλλα πολλά.. με αποκορύφωμα τη χτεσινή μέρα, που μου χρέωσαν το απίστευτο! Ότι παραμελώ το παιδί μου, το σπίτι μου, την οικογένειά μου για να πάω για τρέξιμο!!! Αυτή η εξωφρενική "χρέωση" ήρθε τη στιγμή που τις τελευταίες 10 μέρες κατάφερα μόνο 3 φορές να πάω για τρέξιμο συμπεριλαμβανομένης και της Κυριακής 27 Σεπτέμβρη που ήταν το Greece Race For The Cure! Που όλοι αυτοί που με αγαπάνε και θέλουν το καλό μου.. κάνουν τα αδύνατα-δυνατά για να μη μου μείνει χρόνος για τρέξιμο! Η μία εκ των τριών δρομικών μου εξορμήσεων ήταν μεταμεσονύχτια για να καταλάβεις! Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ενοχλεί κάτι που με κάνει χαρούμενη! Γιατί θεωρείται αμέλεια προς το παιδί μου να διαθέτω μια ωρίτσα την ημέρα για εμένα; Μια ώρα κατά την οποία, θα ξεσπάσω, θα ξεδώσω, θα διώξω την ένταση μακριά και θα γυρίσω πίσω κοντά της πιο ήρεμη και με μεγαλύτερη υπομονή; Δεν μίλησα πάλι! Αλλά το νου σας! Εσείς που λέτε ότι με αγαπάτε και θέλετε να είμαι χαρούμενη.. εσείς που υποτίθεται ότι χαίρεστε με τη χαρά μου..Το νου σας γιατί έχω αρχίσει να ζορίζομαι πολύ! Να με ζορίζετε εσείς πολύ.. και το "μπαμ" δεν θα αργήσει να γίνει... και τότε αλίμονό σας!