No More Drama

Κι έρχεται η μέρα που όλα όπως τα ήξερες αλλάζουν, παύουν να υπάρχουν ή δεν υπήρξαν ποτέ.
Σηκώνεις το κεφάλι, μπήγεις μόνος σου το μαχαίρι εκεί που πονάει περισσότερο (για να μην το κάνει άλλος κι έχεις να κρατάς κακίες) και τραβάς το μόνο δρόμο που σου έχει απομείνει μέχρι την επόμενη διασταύρωση. Εύχεσαι να μην αργήσει το σταυροδρόμι που θα σου αλλάξει πορεία, αλλά επίσης να είναι και καλύτερο από αυτό που διανύεις τώρα ή από αυτό που ανοίγεται μπροστά σου. Γιατί ποιο το νόημα να αλλάξεις δρόμο αν αυτός που θα συναντήσεις δεν είναι καλύτερος από αυτόν που ακολουθείς ήδη;
Αν πριν λίγα χρόνια μου έλεγε κάποιος ότι θα πάρω τις αποφάσεις που καλούμαι να πάρω τώρα, ότι θα διάλεγα ή θα αναγκαζόμουν να διαλέξω τη ζωή που ζω τώρα και που ετοιμάζομαι να ζήσω σε λίγους μήνες θα τον έλεγα τουλάχιστον τρελό, .όμως να που το "ποτέ μη λες ποτέ" ξαναβρίσκει εφαρμογή στη ζωή μου.

Βαθιά ανάσα, σφίγγω γροθιές και χείλη κι έφυγα μωρό μου!

η Αύρα μας

Η γιαγιά μου μας έλεγε σε εμάς τις εγγόνες της μια ιστορία. Έλεγε ότι κάποιες ψυχές δε χωρούσαν σε ένα σώμα  κι έτσι μοιράζονταν σε δύο διαφορετικά σώματα. Οι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτά τα σώματα δεν ήξεραν ότι η ψυχή τους ήταν μοιρασμένη και δεν το καταλάβαιναν παρά μόνο όταν κάποια στιγμή στη ζωή τους τα έφερνε έτσι οι μοίρα που συναντούσαν τον άλλο άνθρωπο, το άλλο σώμα που κουβαλούσε το υπόλοιπο της ψυχής τους. Τον άνθρωπο με τον οποίο ήταν ουσιαστικά και πραγματικά ψυχή τε και σώματι ΕΝΑ. Το ίδιο, το αυτό! 

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι όμως τόσο τυχεροί ώστε στη διάρκεια της ζωής τους να συναντήσουν το ίδιο τους ή ακόμη κι αν το συναντήσουν κάποιοι δεν το αναγνωρίζουν αμέσως.

Όταν δύο τέτοια σώματα λοιπόν, που μοιράζονται την ίδια ψυχή, ενωθούν μεταξύ τους, τότε το ένα συμπληρώνει το άλλο, το ένα μπαίνει μέσα στο άλλο κι αγκαλιάζονται ενσωματώνονται, δεν μπορούν να διακρίνουν που τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο. Και μέσα από τα σώματα που γίνονται ένα, η ψυχή η μία που μοιραζότανε στα δυο σώματα, ενώνεται επιτέλους, ολοκληρώνεται κι από την ένωση αυτή παράγεται μια ενέργεια απίστευτη, μια αύρα που περιβάλει τα κορμιά, τα εξυψώνει.. και παίρνει τα σώματα και τις ψυχές και τα μεταφέρει αλλού, εκεί που αυτό το ΕΝΑ είναι αδιαίρετο, εκεί που κανείς και τίποτα δεν είναι πιο δυνατός από αυτή τη μία ψυχή. Εκεί που το σύμπαν ολοκληρώνεται και σε ολοκληρώνει. Εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί να φτάσει ποτέ! Εκεί που η λέξη "αγάπη" έχει άλλο νόημα! Εκεί που η ζωή γίνεται ένα με το θάνατο!

Κι αυτή η αύρα είναι τόσο δυνατή που λειτουργεί σαν μπαταρία.. δίνει τη δύναμη στα σώματα και στην ψυχή να συνεχίσουν να ζουν πάλι με την ψυχή μοιρασμένη μέχρι την επόμενη φορά που τα σώματα θα ενωθούν και η ψυχή θα ολοκληρωθεί και η αύρα θα τους ταξιδέψει. 

 Μόνο οι άνθρωποι που έχουν ταξιδέψει με την αύρα αυτή καταλαβαίνουν τη δύναμή της.
Και η δύναμη αυτή είναι η δύναμη στις ζωές τους.

Είμαι πολύ τυχερή που στη ζωή μου συνάντησα το ένα μου, το ίδιο μου! Ακόμη πιο τυχερή που κατάφερα να το αναγνωρίσω. Και μάλλον ευλογημένη που ταξίδεψα με την Αύρα της ολοκλήρωσης αυτής. Με την Αύρα της αγαπης. Κι εύχομαι να συνεχίσω να ταξιδεύω μέχρι τα βαθειά μου γεράματα και τότε κι εγώ με τη σειρά μου να εξιστορώ στα δικά μου εγγόνια τα οδοιπορικά της ολοκλήρωσης, της απόλυτης αγάπης.   

Ιστορία αγάπης.

Στην περιοχή που βρίσκομαι αυτές τις μέρες, υπάρχει ο θρύλος μιας απίστευτης ιστορίας αγάπης. Ήξερα οτι κάτι υπάρχει αλλά δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με αυτό, εξ άλλου δεν πίστευα οτι είναι αληθινή ιστορία. ήμουν σίγουρη οτι πρόκειται περί "αστικού μύθου" περισσότερο, αν όχι μιας καλοστημένης τουριστικής ατραξιόν. Κι αυτό γιατί όλοι ήξεραν οτι υπήρχε μια ιστορία αγάπης πολλών ετών, αλλά κανείς δεν ήξερε ποιοί ήταν οι πρωταγωνιστές, ούτε ποιά ακριβώς ήταν αυτή η ιστορία. Έτσι λοιπόν εγώ "αντιδρούσα" κι αρνιόμουν να ασχοληθώ με τα κουτσομπολιά που μίλαγαν για δυο ανθρώπους που αγαπιούνται για πολλά χρόνια. Ε και; σιγά τα ωά! παντού υπάρχουν άνθρωποι που αγαπιούνται μια ολόκληρη ζωή. 

Όλα αυτά μέχρι πριν δυο -τρεις μέρες όπου δίπλα μου στην παραλία ήταν μια κοπέλα πολύ νεότερή μου, που ήταν εκστασιασμένη γιατί όπως έλεγε είχε ανακαλύψει τους πρωταγωνιστές ή καλύτερα τον ένα από τους πρωταγωνιστές και μάλιστα τυχαία αφού η γυναίκα της ιστορίας μας ήταν η γιαγιά της! 

Δύσπιστη εγώ, τη ρώτησα να μου πει λεπτομέρειες  όχι τις "πικάντικες" αλλά τουλάχιστον έπρεπε κάποιος να με πείσει οτι αυτή η ιστορία είχε κάτι που την έκανε να ξεχωρίζει από όλες τις άλλες ιστορίες έρωτα κι αγάπης. Τότε η κοπέλα με τα όμορφα λαμπερά μάτια, άρχισε να ξετυλίγει ένα κουβάρι λέξεων, εικόνων και συναισθημάτων που η αρχή του έφτανε 60 χρόνια πίσω. Στην αρχή την άκουγα κάπως αδιάφορα, μετά από λίγο όμως δεν υπήρχε τίποτα άλλο γύρω μου που να με απασχολεί παρά μονο η κοπέλα, η ιστορία που μου αφηγούταν και το πώς θα γίνει να γνωρίσω τη γιαγιά της! 

-Είσαι από εδώ; με ρώτησε 

-Όχι έχω έρθει για διακοπές, δεν είμαι από εδω, είμαι από την Αθήνα.

-Θα τη ρωτήσω κι αφού δεν  εισαι από εδώ και αφού θα φυγεις σύντομα ίσως.. ΙΣΩΣ (το τόνισε) να θελήσει να σου μιλήσει. 

Μέχρι να επιστρέψει η νεαρή κοπέλα το απόγευμα είχα άγχος όμοιο με αυτό που έχει ένα κορίτσι που περιμένει το αγόρι της. Σφίξιμο στο στομάχι, εκνευρισμό, χαρά, ανυπομονησία...τελικά ήρθε! Όμορφη με λυτά μαλλιά, φορώντας ένα όμορφο φόρεμα που θύμιζε "αρχαιοελληνικό" και που η κόρη μου με ενημέρωσε οτι το λένε "τόνγκα" ή κάπως έτσι. 

-Γειά σας.. είπε ναι! Η γιαγιά μου είπε ΝΑΙ! 

Και όσο μίλαγε έβλεπα οτι ο δικός της ενθουσιασμός ήταν αν όχι μεγαλύτερος τουλάχιστον ίδιος με τον δικό μου! 

Πήγαμε μαζί στη γιαγιά της, μια γυναίκα, γύρω στα 80 υπολόγισα 86 μου είπε εκείνη, που φαινόταν ξεκάθαρα οτι κάποτε ήταν μια πανέμορφη κοπέλα, σαν την εγγονή της.

Αρχίσαμε να μιλάμε, στην αρχή για το πώς περνάω τις διακοπές μου, για την κόρη μου, για την ανεργία για την οικονομική κρίση κι άλλα "άσχετα" μέχρι που η γιαγιά της όμορφης κοπέλας, σηκώθηκε πήγε στο δίπλα δωμάτιο και επέστρεψε με ένα κουτί σαν μεγάλη μπιζουτιέρα στα χέρια. Το ακούμπησε στο τραπέζι, το χάιδεψε με στοργή, σα να χάιδευε το κεφαλάκι ενός μωρού που κοιμάται και τελικά το άνοιξε αποκαλύπτοντας έναν μικρό θησαυρό! Φωτογραφίες, αποκόμματα, επιστολές, ραβασάκια.. αναμνήσεις! Κι έτσι μπροστά μου άρχισε να ξετυλίγεται ένα παραμύθι! Μια ιστορία που δεν μπορούσα να πιστέψω. Μια ιστορία που μέσα της είδα τον εαυτό μου! Είδα εμένα (δεν τολμώ να πω κι εσένα, διότι δεν μπορώ έτσι αυθαίρετα να σου "χρεώσω" τόσο δυνατά συναισθήματα, όμως με σιγουριά θέλω να μπορούσα να πώ κι εσένα. εμένα κι εσένα.. εμάς!) 

Μια ιστορία που όταν την άκουσα με συνεπήρε.. με τρόμαξε σχεδόν, ήταν σαν γροθιά στο στομάχι. Όταν έφυγα απο εκεί, τα μάτια μου έτσουζαν και στον λαιμό μου είχε "κάτσει" ένας κόμπος που με έπνιγε. Μπήκα τρέχοντας στη θάλασσα, δε ξέρω αν το έκανα για να μπερδέψω την αλμύρα της θάλασσας με το αλμυρό των δακρύων μου ή επειδή χρειαζόμουν μια αγκαλιά που να μη ρωτάει τί και πώς μόνο να με πάρει μέσα της και να μου διώξει τον κόμπο. Και η θάλασσα έχει μεγάλη αγκαλιά...

Κολύμπησα πολύ πάρα πολύ.. μέχρι που ένας τύπος με κανό (ή κατι τέτοιο, εγώ όλα κανό τα λέω) με πλησίασε και μου είπε,

-ειναι επικίνδυνο να είσαι εδώ χωρίς πλωτήρα, περνάνε διάφοροι με τζετ σκί, φουσκωτά, wind surf κι εσύ δε φαίνεσαι, θα σου πάρουν το κεφάλι.

-έχεις δίκιο, συγγνωμη. είπα και ξεκίνησα την επιστροφή μου

Όσο ήμουν στη γιαγιά της είχα πει. "Αυτή η ιστορία είναι μοναδική, πρέπει να τη δώσετε σε κάποιον να τη γραψει να γίνει βιβλίο ίσως ταινία, να μάθει όλος ο κόσμος γι αυτη την αγάπη. Να μή ξεχαστεί ποτέ! Να τη μάθουν όλοι!" επέμενα.. η απάντηση που πήρα ήταν ένα.. "Μπάα"  ένα απλό "μπάα" . 

Εκεί μέσα στην αγκαλιά της θάλασσας  αναρρωτιόμουν γιατί όχι, γιατί να μη μάθουν όλοι γι αυτή την αγάπη;  Και η απάντηση ήρθε από μόνη της. Γιατί πολύ απλά κάποιες αγάπες, μεγάλες, σπουδαίες, ζωντανές, για να συνεχίσουν να υπάρχουν, να μεγαλώνουν, να θεριεύουν και να γεμίζουν τις ζωές των ανθρωπων είναι καλύτερα να μην μαθαίνει κανείς γι αυτές. 

(μια ιστορία λίγο αληθινή, λίγο φανταστική, χωρίς ονόματα)