Μαραθωνογαμπροί της Ευτυχίας

Στα social media γίνεται ένα νυφοπάζαρο με συμμετέχοντες κάθε ηλικίας και κάθε οικογενειακής κατάστασης. Αυτάρεσκες φωτογραφίες, άλλες δήθεν αυθόρμητες, άλλες που υποτίθεται εστιάζουν αλλού κι από σπόντα φαίνεται ένα μέρος του εαυτού μας ή και ολόκληρη η φάτσα μας..π.χ. "ΑΧ! άνθισε η γλάστρα στο μπαλκόνι μου..." η λεζάντα που συνοδεύει τη φωτογραφία με το βυζί στο πρώτο πλάνο και πίσω κάπου στο βάθος και μια γλάστρα με ένα βλασταράκι τόσο δα μικρό.
Όχι ότι αυτά τα κάνουμε μόνο οι γυναίκες.. κάθε άλλο! Κι οι άντρες.. και οι άντρες.. ίσως όχι με το βυζί, αλλά με ένα γυμνασμένο χέρι, κοιλιακούς φέτες ή και όχι τόσο φέτες κλπ.

Και στις δυο περιπτώσεις η ανάρτηση της φωτογραφίας συνοδεύεται με σχόλια από κάτω..
"ΩΩΩΩΩΩΩ!!!!"
"Είσαι θεά/ος!"
"Τί όμορφο γλαστράκι..." τα οποία σχόλια τα συνοδεύουν  διάφορα, γελάκια, καρδούλες, φιλάκια και μετά στα πριβέ να γίνεται ο χαμός! Κι συνήθως, στο υπογράφω φίλε αναγνώστη, το αντικείμενο του πόθου σου σου απαντάει μαζί με τη φίλη της ή το φίλο του λέγοντας
"καλέ είναι τρελός για μένα σου λεω. τον έχω όποτε θέλω! κοίτα, κοίτα απαντήσεις.."  ή
"καλά σου λέω το έχω τρελάνει το γκομενάκι, δες ρε μαλάκα τί μου στέλνει"

Το φλερτ είναι ωραίο πράγμα και υγιές, και όλοι μα όλοι συμμετέχουμε ως ένα βαθμό στο παραπάνω νυφοπάζαρο, κι έχει και την πλάκα του. Το πράγμα ξεφεύγει και γίνεται γελοίο όμως μερικές φορές και άνθρωποι που τους εκτιμούσες  γίνονται μικροί στα μάτια σου.. και τους βλέπεις να κάνουν πράγματα αστεία για να κερδίσουν όσο γίνεται περισσότερες/ους διαδικτυακούς και όχι μόνο θαυμαστές/στριες.

Κι επειδή έχω πολύ καιρό να καταπιαστώ με τους φίλους και τις φίλες μου που έχουν σα χόμπι το τρέξιμο, σήμερα θα χρησιμοποιήσω παραδείγματα από το δικό τους  χώρο με την ελπίδα οτι γνωρίζοντας πως τους συμπαθώ πολύ δε θα το πάρουν και προσωπικά!

Μέχρι τώρα φίλε δρομέα για να "βγάλεις" γκόμενα δήλωνες "μαραθωνοδρόμος"  έτσι αόριστα χωρίς να παραθέτεις στην αποδέκτρια των αυτοσυστάσεων σου, μέτρα σύγκρισης,  όπως για παράδειγμα, τί χρόνο έκανες εσύ και τί χρόνος θεωρείται "καλός".. τότε η κοπέλα εντυπωσιαζόταν και σε έβλεπε πιο ψηλό, πιο όμορφο, πιο δυνατό.. και όσο να πείς και πιο γοητευτικό! Ωραία; Ωραία!  Έλα μου ντε που τώρα και η ίδια έτρεξε μαραθώνιο και σε απομυθοποίησε και  είδε οτι τελικά της τα φούσκωνες λιγάκι άρα δεν σε βλέπει και τόσο γοητευτικό πια.. Ομοίως όμως η ίδια ρίχνει στη μάπα του άλλου του απ' έξω, το χαρτί "εχω τρέξει μαραθώνιο" και τότε ο άλλος ο τρίτος βλέπει εκείνη πιο γοητευτική...
Τί να κάνεις κι εσύ μαραθωνοδρόμε που βλέπεις  ξαφνικά να χάνεις την κουτάλα μαζί με τα ζουμιά; Λύση υπάρχει ! Και στη δίνουν οι λεγόμενοι "μεγάλοι αγώνες" .. Σκέφτεται λοιπόν ο μαραθωνογαμπρός... "ο μαραθώνιος είναι λίγος ε; θα σου δείξω εγώ!" Και πάει βρίσκει στα καλεντάρια αγώνες μεγαλύτερης απόστασης και , αφου και οι διοργανωτές πολλών από αυτούς τους αγώνες, για να μαζέψουν κόσμο δεν εχουν κριτήρια συμμετοχής και όποιος θέλει ,με δική του ευθύνη πάντα, μπορεί να συμμετέχει τσουπ ο φίλος μας ο μαραθωνογαμπρός δηλώνει συμμετοχή και βαφτίζεται "υπεραποστάσιος" υπεραθλητής, υπερηρωας, υπεργαμπρός. Τί κι αν κοντεψε να αφησει τα κοκκαλάκια του στην άσφαλτο ή τα βουνα; Η μαραθονωνύφη άρχισε να τον βλέπει και πάλι πιο όμορφο πιο ψηλό και πιο γοητευτικό!
Μέχρι βεβαια να πάρει κι εκείνη την απόφαση οτι ο μαραθώνιος δεν είναι αρκετός για να εντυπωσιάσει τον απ' έξω ο οποίος γράφτηκε σε μια ομάδα και άρχισε να τρέχει σε αγώνες και ετοιμαζεται κι αυτός να τρεξει τον πρώτο του μαραθώνιο και η ηρωίδα μας να μεταμορφωθεί σε υπεραποστάσια, υπερδρομέας, υπερμάνα, υπερερωμένη, υπερσύζυγος ..

Και τώρα δικαίως θα με ρωτήσεις, φίλε αναγνώστη, "κι εσύ τί ζόρι τραβάς κυρά μου;"
Να σου πώ τί ζόρι τραβάω.. Όπως είπα και στην αρχή τους περισσότερους τουλάχιστον φίλους δρομείς τους συμπαθώ, κάποιους άλλους του εκτιμώ και υπάρχουν δυο τρεις που τους εκτιμώ απεριόριστα. Κοίτα τώρα να δείς τί γίνεται.. εσένα που σε συμπαθώ, όταν σε βλέπω να γελοιοποιείς έτσι των εαυτό σου σε λυπάμαι. Μετά θυμώνω γιατί με τη συμπεριφορά σου χαλάς την εικόνα εν γένει του χώρου σου κι άρα και την εικόνα των ανθρώπων που εκτιμώ. Επιπλέον οι άνθρωποι που ασχολούνται με αυτό που εσύ ξεφτιλίζεις μειώνοντάς το, αδικούνται από τη δική σου συμπεριφορά. Εχω πει πολλές φορές  πως δεν είμαστε όλοι για όλα.. άλλος τρέχει πολύ, άλλος γρήγορα, άλλος ζωγραφίζει κι εγω φτιάχνω καλή μπεσαμέλ.
Έκαστος στο είδος του, αγαπητέ Μαραθωνογαμπρέ, να μπεις σε μεγαλύτερους αγώνες, φυσικά! Όχι ομως για να ριξεις τη γκόμενα, ούτε χωρίς να έχεις προετοιμαστεί, γιατί τελικά αντι για την μαραθωνονύφη, βλέπω να πέφτεις εσύ σε κανα φορείο.
 Κάντο επειδή το γουστάρεις, αλλά μονο εφόσον μπορείς και αφού έχεις προετοιμαστεί σωστά. Για να σε καμαρώσουμε κι εμείς, να καμαρωσεις κι εσύ, να το ευχαριστηθείς κιόλας


Κι εσύ μαραθωνονυφούλα μου, μη  ξεφτιλίζεσαι έτσι.. δεν σε βλέπει κανείς όμορφη όταν κάνεις κάτι για το οποίο δεν έχεις φροντίσει να αποκτήσεις πρώτα τα εφόδια. Ξέρω οτι για εσένα είναι ακόμη πιο δελεαστικό, αφού οι γυναίκες είναι μετρημένες στα δάχτυλα στις "υπεραποστάσεις",  ομως σκέψου εγωιστικά! Γιατί να γελοιοποιηθείς; 
Κι εσύ μαζί με τον φίλο μαραθωνογαμπρό! Αν μπορείς να το κάνεις, προετοιμάσου και κατάπληξέ μας! Να σε χειροκροτήσουμε, να σε θαυμάσουμε και να σου βγάλουμε το καπέλο.
Γιατί, οι άνθρωποι, άντρες -γυναίκες  που το κάνουν αυτό, συνειδοτοποιημενα, το σέβονται! και πονάνε γι  αυτο! Δίνουν πολλά, χρονο, στιγμές, αγάπη, και χρήμα αν θες. Το πονάνε πολύ φίλε  μαραθωνογαμπρε , και δεν το κάνουν για τους λάθος λόγους. Το κάνουν για εκείνους κι επειδή το αγαπούν! Και πίστεψέ με, επειδή δυο τρεις απο αυτούς εχω την τύχη να τους γνωρίζω, το αγαπούν πολύ! Και δεν το κάνουν για να τους δεις... Αυτούς λοιπον αν σου αρέσει αυτός ο χώρος κοιτα να τους μιμηθείς, όχι μονο στην απόσταση, ή στις επιδόσεις, αλλά κυρίως στο ηθος και τη συμπεριφορά.

Beautiful boy

Τρίτη 25 Αυγούστου, το ξυπνητήρι χτύπησε στις 6:00 το πρωί, σηκώθηκα από το κρεβάτι, έπλυνα τα δόντια μου, χτένισα τα μαλλιά μου, διάλεξα προσεκτικά τα ρούχα που θα φορούσα έλεγξα την τσάντα με τα πράγματά μου και ήμουν πλέον έτοιμη για το μεγάλο ραντεβού!
Πήρα αγκαλιά την κόρη μου, κάθισα μαζί της στο τραπέζι όσο έτρωγε το πρωινό της, φίλησα τον άντρα μου λέγοντας του, "σε λίγες ώρες θα τον έχουμε αγκαλιά", χώθηκα για λίγο στην αγκαλιά της μαμάς μου και αφού σηκώθηκα, όλοι μαζί ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο. Εκεί σε λίγη ώρα θα ερχόταν κι ο αγαπημένος μου φίλος, ο Γιώργος, για να είναι κοντά μας κάθε λεπτό σε αυτή την τόσο μεγάλη χαρά μας. Για εμένα ήταν πολύ σημαντικό να ξέρω ότι θα είναι εκεί όλοι οι δικοί μου άνθρωποι μέσα σε αυτούς και ο Γιώργος.

Στην υποδοχή ασθενών έδωσα τα στοιχεία μου καθώς και του γιατρού μου, άφησα τα πράγματά μου στους δικούς μου, φίλησα την κόρη μου πρώτα (η οποία ανησυχούσε πολύ) κι έπειτα, τον Τάσο και τη μητέρα μου.

Ξεκινά η προετοιμασία, εξετάσεις, αιμοληψίες, καρδιογραφήματα, καρδιοτοκογράφοι, κι αναμονή.. Έτοιμη να μπω στο χειρουργείο, σε λίγα λεπτά θα κρατήσω το αγοράκι μου στην αγκαλιά μου, η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή και το χαμόγελο μόνιμο στα χείλη μου!
Μια τελευταία επίσκεψη (με το φορείο) στους συγγενείς πριν το χειρουργείο, βλέπω την κόρη μου και τη μητέρα μου, "οι άλλοι που είναι;" ρωτάω, "έχουν πάει να πάρουν καφέ, έρχονται","δεν τους προλαβαίνω, να μου τους φιλήσεις!"
Ήταν προγραμματισμένο να γεννήσω με καισαρική τομή, λόγω προηγηθείσας καισαρικής και κάνα δυο ακόμη παραγόντων. Περιμένω λοιπόν τον αναισθησιολόγο, να μου κάνει την επισκληρίδιο νάρκωση, ξαφνικά κι ενώ είμαι έτοιμη και περιμένω αυτό άλλαξε, έρχεται ο γιατρός μου η μαία μου και η αναισθησιολόγος με μια μάσκα στο χέρι.. "ξέρεις, δε θα κάνουμε επισκληρίδιο τελικά ο καρδιολόγος ζήτησε να σου κάνουμε ολική νάρκωση" μου έλεγε ενώ ταυτόχρονα μου πίεζε τη μαύρη μάσκα πάνω στη μύτη και το στόμα μου. Έλεγα κι εγώ τα δικά μου, κανείς δε μου έδινε σημασία και ξαφνικά ακούω φωνές, δυνατές πάνω από το κεφάλι μου "Αγγελική! Αγγελική!" και ένα χέρι να μου χαϊδεύει τα μαλλιά, ανοίγω τα μάτια μου, νύσταζα, δεν εστίαζα καλά από τη νύστα, "Έλα κορίτσι μου, τελειώσαμε! Όλα καλά, κι ο κούκλος σου μια χαρά!" η φωνή της Άννας της μαίας μου, εκείνη με χάιδευε, η πρώτη ερώτηση που έκανα ήταν: "η κόρη μου είδε τον αδερφό της;" όμως όπως αποδείχθηκε μόνο εγώ καταλάβαινα τί έλεγα γιατί όσοι ήταν γύρω μου ρωτούσαν ο ένας τον άλλο αν κατάλαβαν τί είπα. Βάζω όλη τη δύναμη μου να συγκεντρωθώ και ξανά ρωτάω: "Η Μιχαέλα, είδε τον αδερφό της;" "Ναι, τον είδε, και τώρα θα σε πάμε να σε δουν κι εσένα"
Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, ζαλιζόμουν, αλληθώριζα, μπέρδευα τα λόγια μου, δεν ήθελα να με δουν έτσι, θα έβαζα τα δυνατά μου να φανώ όσο γίνεται πιο φυσιολογική! Ανοίγει η πόρτα και τους βλέπω, όλους εκεί, χαμογελαστούς, δεν τους έβλεπα καλά αλλά από τη χροιά της φωνής του καθενός καταλάβαινα το χαμόγελό του, η κόρη μου ήταν τρομαγμένη, της είπα ότι είμαι καλά, όμως η εικόνα μου δεν την άφησε να με πιστέψει. Ξανά μέσα, ήρθε η ώρα να συναντήσω το μωρό μου, να τον κρατήσω στα χέρια μου για πρώτη μας φορά, ήμουν ξαπλωμένη στο φορείο, μου φέρνει μια νοσοκόμα ένα μωράκι και το ακουμπάει πάνω μου στο στήθος μου, δεν τον βλέπω καλά όμως ακόμη έχω την υπέροχη μυρωδιά του στα ρουθούνια μου, βγάζει τους πιο γλυκούς ήχους που έχει βγάλει ποτέ μωρό και κατευθείαν "αρπάζει" το στήθος μου, εγώ του φίλησα πολλές φορές το κεφαλάκι και έκλαιγα από χαρά, κλάμα λυτρωτικό που έβγαινε από την ψυχή  μου κατευθείαν.
Θα τον ξανα έβλεπα σε 24 ώρες, μέχρι τότε το τυπικό έλεγε ότι έπρεπε να νοσηλευτώ εκτός θαλάμου για επιπλέον παρακολούθηση κι ως εκ τούτου, δεν μπορούσα να είμαι με το μωρό μου, ούτε και με τους δικούς μου, θα τους έβλεπα για μισή ώρα πάλι το απόγευμα. κοιμήθηκα πολύ, νομίζω περισσότερο από όσο χρειαζόμουν μόνο και μόνο για να κάνω το χρόνο να περάσει πιο γρήγορα.
Ήμουν καλά, τώρα πια μιλούσα κανονικά κι εστίαζα, έβλεπα καθαρά κι όχι σκιές, όμως στενοχωριόμουν, και μάλιστα πολύ, γιατί εγώ αλλιώς το είχα φανταστεί, ήθελα να δω την κόρη μου να κρατάει τον αδερφό της, ήθελα να δω τον Τάσο, να τον κοιτάξω στα μάτια και να του πω οτι τον αγαπώ πολύ, οτι η δική μας αγάπη είναι η αιτία γι αυτά τα δυο πανέμορφα παιδιά μας όσο και οι δυο μαζί θα κρατούσαμε το μωράκι μας, το μωράκι που το περιμέναμε για πάνω από 10 χρόνια.. ήθελα να δω τη μαμά μου, να της πω ότι τώρα έχει έναν ακόμη λόγο να είναι χαρούμενη, να είναι ευτυχισμένη κι έναν επιπλέον λόγο να προσέχει τον εαυτό της. Ήθελα να δω τον Γιώργο που είχε έρθει από τα άγρια χαράματα, διασχίζοντας όλη την Αθήνα για να είναι κοντά μας και που το μεσημέρι έφυγε άρον άρον να ξανακάνει αυτό το δρομολόγιο για να πάει για δουλειά, και που δεν είχα προλάβει να τον δω το πρωί, ήθελα να τον δω και να του πώ "Ευχαριστώ"! ό,τι και να πω σε οποιονδήποτε κανείς δε θα καταλάβει το πόσο καλό μου έκανε να ξέρω πως όλοι αυτοί, οι δικοί μου άνθρωποι ήταν εκεί για μενα, ήταν έξω από την πόρτα και κάθε φορά που εγώ φοβόμουν ή ανησυχούσα ήξερα ότι όλα θα πάνε καλά γιατί αυτοί οι τρεις ήταν έξω, εκεί μαζί μου. 'Ηθελα να κρατήσω το μωρό μου αγκαλιά και να το θηλάσω από την πρώτη στιγμή, ήθελα... αλλά τελικά κάποια πράγματα όσο και να τα θέλουμε δεν γίνονται πάντα έτσι.
Πέρασε αυτό το 24ωρο επιτέλους κι ας μου φάνηκε αιώνας, πήγα σε θάλαμο και επιτέλους μπόρεσα να κρατήσω και τα δυο παιδιά μου αγκαλιά! Τί ευτυχία!! Απερίγραπτο συναίσθημα, από τη μία να κρατώ την κόρη μου που είναι πια ολόκληρη κοπέλα κι από την άλλη ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι, τον γιο μου! Τόσα χρόνια έλεγα οτι η καρδιά μου δε χωράει άλλη αγάπη οτι την είχε γεμίσει όλη η Μιχαέλα, κοίτα να δεις όμως που έκανα λάθος! Είχε χώρο και για άλλη αγάπη, εξίσου μεγάλη και τρυφερή!
Το πρώτο βράδυ από τη λαχτάρα μου το πέρασα ΟΛΟ με το μωρό ακουμπισμένο πάνω μου, τον χάιδευα, του έλεγα τα σχέδια που έχω για εκείνον όταν θα πάμε σπίτι μας, του μιλούσα για τον μπαμπά του για τον πιο υπέροχο μπαμπά του κόσμου, του μιλούσα για την φοβερή αδερφή του, που τον περίμενε τόσα χρόνια! Του έλεγα για το δωμάτιό του, για τους κανόνες του σπιτιού, του είπα για την Κίρκη και τον Συλβέστρο που θα τον περιμένουν κι εκείνοι με αγωνία. Του τραγουδούσα, του έλεγα παραμύθια, του μιλούσα για τον παππού του που για λίγο δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει κι ας τον περίμενε με ανυπομονησία, του έλεγα για εμένα, του είπα όλα όσα με αφορούν, καλά και κακά, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, εκ του ασφαλούς όμως, αφού τώρα ο πανέμορφος αυτός νεαρός που κοιμόταν στην αγκαλιά μου δεκάρα δεν έδινε για όσα του έλεγα, μόνο στα χάδια αντιδρούσε λιγάκι.

Όσο τον έβλεπα τόσο μου ερχόταν στο μυαλό ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι του John Lennon το "Beautiful Boy" τον είχα αγκαλιά μου να κοιμάται και του σιγοψιθύριζα αυτούς τους στίχους:

Out on the ocean sailing away

I can hardly wait to see you come of age

But I guess, we'll both just have to be patient

'Cause it's a long way to go, a hard row to hoe

Yes, it's a long way to go but in the meantime

Before you cross the street

Take my hand

Life is what happens to you

While you're busy making other plans

Beautiful, beautiful, beautiful

Beautiful boy

(Κι επειδή μάλλον δεν καταλάβαινε τα αγγλικά του έκανα και μια μετάφραση)

Κι έτσι σιγά σιγά η ζωή μας άλλαξε, προς το καλύτερο.. το σπίτι μας ομόρφυνε κι άλλο και εγώ προσωπικά νιώθω πιο ήρεμη (κι ας είμαι εξαντλημένη), πιο σοφή και πολύ πολύ δυνατή! Κι όλα αυτά χάρη στα δυο πανέμορφα παιδιά μου, την αγαπημένη μου φιλεναδίτσα και το νεαρό "beautiful boy" που εδώ και πέντε εβδομάδες ομόρφυνε και τη ζωή μας 

Blind Date

Έχετε ακούσει για τις γυναίκες που επικοινωνούν με άγνωστους άνδρες και μετά από κάποιο καιρό αποφασίζουν να συναντηθούν μαζί τους χωρίς να  έχουν ιδέα πώς είναι ο άλλος (οκ σου έχει στείλει φωτογραφίες  αλλά δεν ξέρεις καν αν είναι οι δικές του ή κάποιου άλλου άσχετου) και παρόλο που δεν τους έχουν δει ποτέ έχουν τις "πεταλούδες" στο στομάχι και την ανυπομονησία μιας ερωτευμένης γυναίκας;  Λοιπόν εγώ δεν έχω μόνο ακούσει γι αυτές τις, αν θέλετε, περιπετειώδεις γυναίκες... εδώ και κάποιους μήνες νομίζω πως ζω κάτι τέτοιο...!!
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: ήταν Δεκέμβρης, ο Δεκέμβρης που μας πέρασε κάπου μέσα στις γιορτές όταν έλαβα ένα μήνυμα.. δεν έδωσα πολύ σημασία αλλά κατα βάθος ήθελα να επιβεβαιώσω ότι αυτό το μήνυμα δεν μου ήρθε κατά λάθος, οτι ο πραγματικός παραλήπτης ήμουν εγώ... Η επιβεβαίωση ήρθε λίγες μέρες μετά, αλλά και πάλι δεν μπορούσα να το πιστέψω, από τη μια χαιρόμουν, από την άλλη φοβόμουν σαν παιδί. Κάποιες μέρες μετά έλαβα μια φωτογραφία, μακρινή, σκοτεινή, πολύ "αρτιστίκ", ασπρόμαυρη, που στην ουσία σε άφηνε μόνο να φανταστείς, εσύ στην πραγματικότητα έβλεπες μόνο σκιές και στο βάθος  μια κουκίδα σαν φουντούκι που ήταν αυτός!
Την κοίταζα κάθε μέρα, την είχα κάτω από το μαξιλάρι μου, προσπαθούσα να φανταστώ πώς είναι, αλλά ακόμη φοβόμουν, μήπως δεν ήταν για μένα; μήπως αν χαρώ και πιστέψω ότι μου συμβαίνει αυτό, αυτός ο (πολύ νεαρότερός μου)  άνδρας με αφήσει και φύγει για πάντα μακρυά; και δεν το έλεγα πουθενά... μόνο οι πολύ δικοί μου άνθρωποι ήξεραν.
Ένα μήνα περίπου μετά, κι άλλη φωτογραφία, λίγο πιό κοντινή, πάλι ασπρόμαυρη, με σκιές και γραμμές, με παιχνιδίσματα του φωτός, με υποψία σιλουέτας... πιο δυνατό το σκίρτιμα στην καρδιά, πιο μεγάλο το χαμόγελο στο πρόσωπό μου κάθε που την κοίταζα.. ο φόβος ομως μην τον χάσω, παρέμενε και κάθε μέρα γινόταν και πιο μεγάλος.. ειδικά που τώρα, μέρα νύχτα, σκεφτόμουν μόνο αυτόν, με όσα ήξερα για εκείνον προσπαθούσα να βρω πληροφορίες, να σχηματίσω μια εικόνα..
Με την τρίτη φωτογραφία, το ίδιο σκοτεινή, με παιχνιδίσματα φωτός, σκιές και ασαφής όσο οι προηγούμενες μόνο που τώρα, φαινόταν κάπως το προφίλ του, μια υπέροχη, κομψή μύτη και δυο χειλη όμορφα ήταν πια τα όνειρά μου,με αυτή λοιπον τη φωτογραφία άρχισαν δειλά δειλά τα "poke" και τα σκουντήγματα.. τα δεχόμουν με μεγάλη χαρά, κάθε σκούντηγμα με έκανε και πιο ευτυχισμένη.. ανταπέδιδα συχνά, σχεδόν ποτέ δεν έπαιρνα άμεση απάντηση, όμως έκανα υπομονή και περίνενα με κομμένη την ανάσα το επόμενο "σκούντηγμά" του. Ο φόβος παρέμενε.. αυτός είναι τόσο όμορφος (έτσι τον φανταζομαι) και τόσο μικρός κι εγώ πια είμαι μεγάλη.. τα έχω ξεχάσει κάπως κι αυτα τα "παιχνίδα" σχεδόν 12 χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία φορά που είχα αντίστοιχη εμπειρία, κι άν φύγει ξαφνικά; κι αν με αφήσει; τώρα που τον συνήθισα; τώρα που έχω αρχίσει να τον νιώθω πια κομμάτι δικό μου, να τον κουβαλάω μέσα μου όπου κι αν πάω, νύχτα ή μέρα.. κι αν με αφήσει τώρα; Κι ένα ακόμη σκούντηγμα ήρθε σαν απάντηση. Ο γοητευτικός νεαρός ήταν ακόμη εκεί, κι ασχολιόταν κι εκείνος μαζί μου.
Όλο αυτό το διάστημα άρχισα να προσέχω λίγο παραπάνω τον εαυτό μου, για χάρη του, και περίμενα την επόμενη φωτογραφία.. και τακτικότατα, συνέχισα να λαμβάνω μια περίπου κάθε μήνα.. όλο και πιο κοντινές, αλλά πάντα μυστηριώδεις, ασπρόμαυρες, με σκιές, με ασάφεια, και τα σκουντήγματα, όλο και πιο συχνά, και τώρα πια είχαμε άλλη επικοινωνία, πιο άμεση, έλεγα κάτι εγω; είχα την απάντησή του, τη φωνή του δεν την έχω ακούσει ποτέ, εκείνος τη δική μου, την ακούει κάθε μέρα, το προσωπό του, το σώμα  του, δεν το έχω δει, παρά μόνο μέσα από τις "αρτιστίκ" ασπρόμαυρες, φωτογραφίες, αυτός δεν με έχει δει ποτέ.. κι ο καιρός περνούσε, περνάει..
Πολλοί λένε οτι το καλοκαίρι, κι ο Αύγουστος ειδικά είναι η πιο ρομαντική εποχή, τότε λοιπον αποφασίσαμε να συναντηθούμε για πρώτη φορά. Τον Αύγουστο που μας έρχεται, και η αγωνία μεγαλώνει, προσπαθώ να φανταστώ το πρόσωπό του, τη μυρωδιά του, ανυπομονώ, να τον αγγίξω, να τον φιλήσω να του πώ πως τον αγαπώ, να γύρει πάνω μου, να τον αφήσω να κοιμηθεί στην αγκαλιά μου.. Τον έχω ήδη ερωτευτεί κι ας μην τον έχω δει ποτέ, και εχω τέτοια αγωνία γι αυτό το πρωτο μας ραντεβου που όμοιά της δεν έχω νοιώσει ποτέ πριν, για κανένα άλλο ραντεβού με κανέναν άλλο άντρα.. Διαλέγω από τώρα τα ρούχα που θα φορώ, το μέρος που θα συναντηθούμε να είναι όπως αξίζει της πρώτης μας φοράς, μετράω τις μέρες τι ώρες και κάνω υπομονή ξέρω ότι θέλει το χρόνο του για να είναι έτοιμος γι αυτή τη συνάντηση.. χρειάζομαι κι εγώ κάποιο χρόνο, για να είναι όλα καλά, όλα όπως πρέπει ώστε να έρθει εκείνη η μέρα που θα γνωρίσω,  θα συναντήσω για πρώτη φορά και θα αγκαλιάσω τον... ΓΙΟ ΜΟΥ!!