Γιαγιά και εγγονή: Η οδύσσεια ενός περιπάτου....

Σήμερα, μετά τη δουλειά, όπως κάθε Σάββατο, ξεκίνησα να πάω για μια χαλαρή προπονησούλα Tae Kwon Do. Στο δρόμο κάποια στιγμή άκουσα πνιχτές φωνές πίσω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Κοίταξα πίσω μου, δεν είδα τίποτα. Τις φωνές όμως τις άκουγα ακόμη, σε κάποια στιγμή ακούω μια ηλικιωμένη κυρία να λέει: "Ας μας βοηθήσει κάποιος..." κοιτάω πιο προσεκτικά και τί να δω!!! Αριστερά και πίσω μου, σφηνωμένες ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ήταν μια γιαγιά και η εγγονή της, η οποία μικρή βρισκόταν σε αναπηρικό καροτσάκι!

Τί είχε συμβεί; Η γιαγιά οδηγούσε την εγγονούλα της πάνω στο θεόστενο πεζοδρόμιο, που μετά βίας τις χωρούσε. Κάποια στιγμή λοιπόν έπρεπε να κατέβουν από το πεζοδρόμιο και να διασχίσουν το δρόμο. Ράμπα δεν υπήρχε πουθενά! Αλλά και να υπήρχε, τα αυτοκίνητα ήταν τόσο πολλά και τόσο πυκνοπαρκαρισμένα, που θα ήταν αδύνατο να κατεβούν. Με τα πολλά, βρήκαν ένα άνοιγμα, ανάμεσα σε δύο αυτοκίνητα. Η γιαγιά προσπάθησε να κατεβάσει την εγγονούλα της από εκεί. Έλα μου όμως που σε εκείνο ακριβώς το σημείο, και τα πλακάκια του πεζοδρομίου ήταν σπασμένα, αλλά και κενό για τα όμβρυα ύδατα υπήρχε από κάτω ακριβώς, και το πεζοδρόμιο ήταν ψηλο....

Το αποτέλεσμα; Η αδύναμη γιαγιά, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει και να κουμαντάρει το καροτσάκι της εγγονής της, αυτό ντεραπάρισε και εγκλώβισε τη γιαγιά ανάμεσα στο καροτσάκι και ένα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.!!!

Μόλις τις έιδα έτρεξα κοντά τους. Η γιαγιά φαινόταν να πονάει, αλλά παράλληλα να αγωνιά ακόμα περισσότερο για την μικρή εγγονούλα της, η οποία έιχε τρομάξει πολύ και έκλαιγε, σιωπηλά χωρίς να φωνάζει, το μόνο που έλεγε ήταν "γιαγιάκα μου, γιαγιάκα μου". Πήγα εκεί. Πέταξα το σάκο μου στο πεζοδρόμιο και προσπάθησα να τις βοηθήσω. Δεν ήξερα όμως τί να πιάσω, τί να τραβήξω, από πού να πιάσω το καροτσάκι χωρίς να πέσει το κορίτσι και χωρίς να πιέσω περισσότερο τη γιαγιά. Τέλος πάντων ρώτησα την γιαγιά, αν μπορούσε να πιαστεί λίγο από το αυτοκίνητο για να στηριχτεί έτσι ώστε να μπορέσω να σηκώσω τη μικρή. Η γιαγιούλα λοιπόν έγνεψε καταφατικά, πιάνεται από τον προφηλακτήρα του αυτοκινήτου και στηρίζεται εκεί, πιάνω εγώ το καροτσάκι και προσπαθώ να το σηκώσω, το πόδι μου όμως δεν μπορούσε να πατήσει καλά, γιατί υπήρχε ο αγωγός ομβρύων εκεί, και δεν έιχα σταθερό πάτημα. Εκείνη τη στιγμή βλέπω στο απέναντι πεζοδρόμιο ένα νεαρό αγόρι να περνάει ήταν δεν ήταν 20-22 ετών, του φωνάζω και του λέω. "Ε! παλικάρι έρχεσαι λίγο να με βοηθήσεις να σηκώσουμε το καροτσάκι;" και η απάντηση που πήρα ήταν. "Άσε μας μωρέ με τους ανάπηρους!" Ναι το κωλόπαιδο, αυτή την απάντηση έδωσε! "Αααα γαμήσου τσόγλανε!" είπα σιγά σχεδόν από μέσα μου, "θα το κάνω μόνη μου!" Τελικά τα καταφέραμε, και τη γιαγιά ξεσφηνώσαμε και τη μικρή με το καροτσάκι ισιώσαμε. Η γιαγιά η καημένη είχε χτυπήσει το πόδι της λίγο και πονούσε, η μικρή γύρω στα 10-11, ήταν τρομαγμένη και ψιλοκλαψούριζε.. Εκεί πιο κάτω είχε ένα ψιλικατζίδικο, πήγα μέχρι εκεί και αγόρασα δυό μπουκαλάκια νερό και μια σοκολάτα για τη μικρή. Τους έδωσα τα νεράκια και στη μικρή τη σοκολάτα... Την πήρε επιφυλακτικά και μου χαμογέλασε, ήταν ένα πολύ όμορφο κοριτσάκι με πανέμορφα πράσινα μάτια, "Με λένε Στέλλα" μου είπε "εσένα;" Της είπα το όνομά μου και ότι έχει πολύ όμορφα μάτια και πολύ γλυκό χαμόγελο. Και τότε η μικρή είπε αυτό που δεν ήθελα να ακούσω, αυτό που με έκανε να ντραπώ πάρα πολύ για όλους μας.. με κοίταξε με ένα θλιμμένο χαμόγελο και έιπε: Κανείς δεν με κοιτάει στα μάτια, ποτέ δεν με κοιτάνε καθόλου, όλοι γυρίζουν το κεφάλι τους και αυτοί που με κοιτάνε όλο με κοροϊδεύουν".... "Σε ζηλεύουν κούκλα μου" τις είπα, "σε ζηλεύουν γι αυτό σε κοροϊδεύουν, ξέρεις πόσοι θα ήθελαν να έχουν την ομορφιά σου;" "-Ναι καλά, εγώ δεν περπατάω..." μου απάντησε, ΣΠΑΡΑΞΑ! και της είπα: "Άκου κουκλίτσα μου, ξέρεις πόσοι σπουδαίοι άνθρωποι είχαν αυτό που έχουμε συνηθίσει να λέμε αναπηρία; Σε τίποτα δεν τους εμπόδισε αυτό... Και κάτι μου λέει ότι κι εσύ είσαι ένα πολύ σπουδαίο κορίτσι.." Τα ματάκια της έλαμψαν και μου είπε ότι αυτό ακριβώς της λένε και οι γονείς της... και τώρα που της το είπα κι εγώ που είμαι μια ξένη, θα αρχίσει να το πιστεύει!

Ρώτησα τη γιαγιά αν μπορούσα να πάρω κάποιον τηλέφωνο να έρθει να τις πάρει, πήραμε το γιο της, αφού βεβαιώθηκα ότι ήταν και οι δυό τους καλύτερα, τις χαιρέτησα και συνέχισα το δρόμο μου για τη σχολή... φεύγοντας άκουσα τη γιαγιά να λέει: "Την ευχή μου νά 'χεις κοπέλα μου... την ευχή μου νά 'χεις!"....

Στο δρόμο σκεφτόμουν μια τη Στελλίτσα και μια τον τσόγλανο που δεν ήρθε να βοηθήσει! Αν ήσουν εσύ ρε μαλακιστήρι....;

Τελικά άργησα για την προπόνηση αλλά δεν πειράζει... δεν χάθηκε κι ο κόσμος!

Την επόμενη φορά που θα παρκάρεις κάπου το πολύτιμο αυτοκινητάκι σου ρίξε μια ματιά να δεις μήπως κλείνεις καμμιά ράμπα; Υπάρχει αρκετός χώρος για να περάσει είτε ένα αναπηρικό είτε ένα βρεφικό καροτσάκι; Δεν θα σου πάρει πολύ, και άντε το πολύ -πολύ να ταλαιπωρηθέις 2-3 λεπτά παραπάνω για να βρεις μια άλλη θέση στάθμευσης... Κάποιος άλλος όμως θα σε ευχαριστεί για το αυτονόητο, το δικαίωμά του να μπορεί να κυκλοφορεί με άνεση στην πόλη που ζει...

Κανέλα και γλυκάνισο....

Υπάρχουν άνθρωποι που αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους με την όσφρηση. Σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων ανήκω κι εγώ. Συνδέω πρόσωπα και καταστάσεις με κάποια μυρωδιά.

Ένα άρωμα μπορεί να μου φέρει χιλιάδες αναμνήσεις, αγαπημένα πρόσωπα, παλιούς φίλους που έχω να δω καιρό, ένα ταξίδι που είχα κάνει παλιά, ή ακόμη κι ένα μέρος που μπορεί να μην έχω επισκεφθεί, αλλά διαβάζοντας ένα βιβλίο γι αυτό να το έχω συνδέσει στο μυαλό μου με κάποια μυρωδιά.

Κάπου διάβασα ότι οι άνθρωποι που έχουν την όσφρηση σαν την "δυνατή" τους αίσθηση είναι ρομαντικοί και ευαίσθητοι, δεν ξέρω αν είμαι κάτι από τα δύο, αλλά σίγουρα η όσφρηση είναι η "δυνατή" μου αίσθηση.

Μία από τις αγαπημένες μου μυρωδιές είναι αυτή της κανέλας. Η κανέλα με ταξιδεύει σε τόπους μακρινούς, μαγικούς, ονειρεμένους, Ανατολίτικους, ζεστούς, ερωτικούς. Επίσης η κανέλα μου θυμίζει πολύ έντονα τη γιαγιά μου, πάντα το σπίτι της μύριζε κανέλα. Τσάι με κανέλα, χαλβάς σιμιγδαλένιος με κανέλα, κανέλα, κανέλα, κανέλα... παντού κανέλα! Η γιαγιά μου είχε σχεδόν πάντα ένα ξυλαράκι κανέλας στο στόμα της για να έχει δροσερή αναπνοή, δεμένα μασουράκια κανέλας μέσα στα συρτάρια της για να μυρίζουν όμορφα τα ρούχα της... ακόμη και μια σκυλίτσα που είχε κάποτε στην αυλή της για συντροφιά Κανέλα την έλεγαν...

Εκτός από την κανέλα με τη γλυκιά της μυρωδιά, μου αρέσει πολύ και το γλυκάνισο, όχι μόνο η μυρωδιά του αλλά και το σχήμα του. Αυτό το μικρό αστεράκι, με τα κρυμένα σπόρια μέσα του. Είναι τόσο όμορφο, να το βλέπεις και να το μυρίζεις. Στη γειτονιά μου υπάρχει ένας φούρνος, τώρα βρίσκεις εκεί κάθε λογής μοντέρνο ή μη είδος ψωμιού, γλυκού και γενικά αρτοσκευάσματος. Παλιότερα όμως, όταν εγώ είχα την ηλικία της κόρης μου, ο κος Κώστας (ο τότε φούρναρης) έφτιαχνε μόνο το απλό χωριάτικο ψωμάκι, τσουρέκι πολίτικο που όταν το έψηνε, η γειτονιά μοσχοβολούσε μαστίχα και μαχλέπι, και ένα υπέροχο ψωμί με γλυκάνισο. Αυτό όταν το έψηνε και η μυρωδιά του γλυκάνισου έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο μέσα στο σπίτι μας... ήταν πραγματική απόλαυση! Ποτέ δεν με ένοιαζε να το γευτώ, αλλά πάντα μα πάντα τρελαινόμουν να το μυρίζω...

Τώρα βέβαια μεγάλωσα, κι ακόμη κι αν κάποιος ψήσει το "μαγικό" ψωμί του κυρ Κώστα με το γλυκάνισο μπορεί να είμαι τόσο απασχολημένη και να μην χαρώ την μυρωδιά του.

Συνεχίζω όμως να "ταξιδεύω" με τις μυρωδιές, να ερωτεύομαι μια μυρωδιά, και να θέλω να μυρίζω τον Έρωτα, να παίρνω αγκαλιά την κόρη μου και να μυρίζω το δέρμα της και με μιας να μου φέυγει όλη η κούραση! Είναι απίστευτο το πόσο όμορφα μυρίζουν τα παιδιά και ακόμη περισσότερο τα μωρά.

Μου αρέσει να εισπνέω αυτό το υπέροχο άρωμα που αναδύουν το χώμα και τα δέντρα μετά από τη βροχή. Έχω κλάψει περνόντας έξω από ένα σπίτι στο χωριό μου, που η νοικοκυρά του έβραζε κανέλα για να φτιάξει το σιρόπι για ένα γλυκό. (ήταν λίγες μέρες μετά το θάνατο της γιαγιάς μου).

Καμμιά φορά, όταν έχω κάτι που θα ήθελα να το συζητήσω με τη γιαγιά μου, παίρνω ένα ξυλαράκι κανέλας και το βάζω στο στόμα μου, σαν τσιγάρο, και έιναι σα να την έχω εκεί δίπλα μου, να βράζει τσάι με κανέλα, να το βάζει στις κούπες και να καθόμαστε μαζί, να με ακούσει, να με συμβουλεύσει και να γελάσουμε στο τέλος, γιατί με λίγα μπαχαρικά η γιαγιά μου με έκανε να καταλάβω πάντα, ότι το μόνο που μας αξίζει είναι η χαρά, το γέλιο, το χαμόγελο... Θυμάμαι μου έλεγε: "Να! η κανέλα για παράδειγμα, αν την δαγκώσεις είναι στην αρχή λίγο πικρή και θα σε κάψει, αν το αντέξεις αυτό, μετά σου μένει μόνο η γλύκα της! Έτσι και στη ζωή σου κόρη μου, ότι σε καίει και σε πικραίνει στην αρχή, αν επιμείνεις και το αντέξεις μετά θα σε γλυκάνει!"

Κανέλα και γλυκάνισο....!

Insomnia ή αλλιώς... αϋπνία!

"Αϋπνία είναι η διαταραχή του ύπνου που μπορεί να έχει ποικίλη προέλευση, να είναι διαφορετικού βαθμού και διαφορετικής διάρκειας. Η αϋπνία μπορεί να οφείλεται σε δυσχέρεια κάποιου να αποκοιμηθεί (αρχική αϋπνια), ή σε πρόωρη αφύπνιση (τελική αϋπνία) ή ακόμη είναι δυνατό να διαταράσσεται ο ύπνος από φάσεις εγρήγορσης. Επεισοδειακά η αϋπνία μπορεί να εμφανιστεί σε κάθε άνθρωπο με την επίδραση συγκίνησης, ψυχικής διέγερσης κλπ. που εμποδίζουν την ανάπτυξη στο φλοιό του εγκεφάλου της αναστολής, η οποία αποτελεί τη βάση του ύπνου."

Αυτός είναι ο επιστημονικός ορισμός της αϋπνίας, που τον βρήκα στην παλιά εγκυκλοπαίδεια στην βιβλιοθήκη της μαμάς μου, ψάχνοντας να βρώ πληροφορίες γι αυτό που νοιώθω να μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό... Insomnia, αϋπνία, σα να έχω τσακωθεί με το Μορφέα!

Σήμερα το απόγευμα μιλούσα με ένα φίλο μου και του έλεγα ότι νοιώθω σαν να θέλω κάτι να κάνω αλλά δεν ξέρω τι! Και εκέινος μου είπε ορθά κοφτα: "Γράψε". Σκέφτηκα λοιπόν να ακολουθήσω τη συμβουλή του και να γράψω... αλλά για ποιό πράγμα; ....

Τις μεταμεσονύχτιες ώρες λοιπόν , που πάλι προσπαθούσα να βρώ κάτι είτε για να με κάνει να κοιμηθώ, είτε για να με κάνει να ξεχάσω ότι δεν κοιμάμαι... μου ήρθε η "έμπνευση" θα γράψω για την αϋπνία... όχι όμως για την επιστημονικά οριζόμενη κατάσταση ώς αϋπνία, θα γράψω για την δική μου αϋπνία...τις ομορφιές της και της ασχήμιες της!

Όταν είσαι ξύπνιος την ώρα που οι περισσότεροι άνθρωποι κοιμούνται, κατά έναν περίεργο τρόπο νοιώθεις κάπως ξεχωριστός, και αυτό γιατί μπορείς να ακούσεις και να παρατηρήσεις πράγματα που τις άλλες ώρες είναι αδύνατο να το κάνεις. Αυτές τις ώρες μπορεί να βρείς απαντήσεις σε ερωτήματα που σε τρώνε καιρό (αυτό είναι καλό), αλλά ταυτόχρονα να γεννηθούν άλλα τόσα ερωτήματα πιο δύσκολα και πιο μεγάλα που θα σε βασανίζουν ίσως για ακόμη περισσότερο καιρό (αυτό είναι κακό). Αυτές τις ώρες που είσαι μόνος σου, γιατί όλοι οι άλλοι κοιμούνται, ακούς πραγματικά τον εαυτό σου, μιλάς μαζί του τον συγχαίρεις, τον βρίζεις, τον αποδοκιμάζεις, τον αγαπάς και τον μισείς περισσότερο. Βάζεις σε μια σειρά τα θέλω σου, τα πρέπει σου, τα γιατί και τα πώς που σε απασχολούν.Τελικά κάπου μπερδεύεσαι, δεν ξέρεις αν τα σκέφτεσαι όλα αυτά επειδή δεν κοιμάσαι, ή δεν μπορείς να κοιμηθείς επειδή ακριβώς τα σκέφτεσαι... (κάτι σαν το αβγό και την κότα)

Πολλές φορές μπορεί να σκεφτείς ότι κάτι δεν πάει καλά...δεν γίνεται να είσαι εσύ έτσι, δεν γίνεται να νοιώθεις κούραση και να λες "σήμερα θα κοιμηθώ πριν ακουμπήσω το μαξιλάρι" αλλά τελικά να ξαγρυπνάς, μετρώντας πρόβατα! (που λέει ο λόγος)

Υπάρχουν όμως και οι ωραίες στιγμές... ένας περίπατος σε μια πόλη φάντασμα... έχω την τύχη να ζώ σε μια σχετικά ήσυχη περιοχή με αρκετό πράσινο, και πρόσφατα ανακάλυψα ότι τη νύχτα είναι πολύ πιο όμορφη... βγαίνω και περπατάω! Κάποιοι μου λένε ότι είναι επικίνδυνο... δε συμφωνώ, γιατί είναι επικίνδυνο απόψε που θα βγω από το σπίτι μου και θα γυρίσω σε αυτό, και δεν είναι επικίνδυνο ένα Σάββατο βράδυ ας πούμε που θα γύριζα από διασκέδαση την ίδια ώρα, στον ίδιο δρόμο...; Σαχλαμάρες...

Ένα άλλο βράδυ κατέβηκα στο κέντρο της Αθήνας, και πήρα τον ανήφορο για την Πνύκα, κόντευε να ξημερώσει...κάθισα στον Ιερό βράχο, με ένα κουτάκι μπύρα και έβλεπα τα φώτα της πόλης... στην αρχή έλαμπαν... σιγά - σιγά άρχισαν να σβήνουν... μόλις πέρασε ο πρώτος συρμός του ΗΣΑΠ ξεκίνησα κι εγω τον κατήφορο... ευτυχώς είχα ρεπό εκείνη την ημέρα.

Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι ότι γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου.. αυτό ως ένα βαθμό είναι αναμενόμενο. Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι καταλαβαίνεις καλύτερα τους γύρω σου.. τους δικούς ανθρώπους, αυτούς που συναναστρέφεσαι... Φέρνεις τους διαλλόγους σας ξανά και ξανά στο μυαλό σου, (ίσως και να έρχονται μόνοι τους) τους αναλύεις, και βλέπεις λεπτομέρειες που σου είχαν ξεφύγει... έτσι συγχωρείς πολύ πιο εύκολα, βλέπεις ότι κάτι το είχες παρεξηγήσει, αναθεωρρείς. Βέβαια συμβαίνει και το αντίθετο, βρίσκεις αυτό το "κάτι" που κρυβόταν πίσω από τα λόγια κάποιου, ακόμη και των δικών σου λόγων προς κάποιον άλλον... σκέφτεσαι, κρίνεις, συγκρίνεις και αποφασίζεις. Κάνεις αυτό που λέμε "ξεσκαρτάρισμα", τα βάζεις όλα σε μια τάξη και προχωράς...Όταν θα έχεις τελειώσει με αυτό το συμμάζεμα, τότε μάλλον είναι και η στιγμή που ο Μορφέας θα επανέλθει, να σε πάρει στην αγκαλιά του, να σου "κλείσει το γενικό" και να σε ταξιδέψει σε τόπους γαλήνης και ηρεμίας.

Εγώ νομίζω ότι κοντεύω να τελειώσω με το δικό μου ξεσκαρτάρισμα, και όπου να 'ναι θα γυρίσω στους φυσιολογικούς μου ρυθμούς και αυτό το κατάλαβα τώρα που τα έφερνα όλα ένα ένα στο μυαλό μου για να τα βάλω σε μια σειρά, να μπορέσω να τα εξηγήσω για να έχει και ένα νόημα αυτή η ανάρτηση και να μην είναι ασυνάρτητη.. τελικά αυτό το "γράψε" που μου είπε ένας φίλος το απόγευμα ήταν η άκρη του νήματος που θα με οδηγήσει στην έξοδο από τον δικό μου λαβύρινθο σκέψεων...