Νεράιδες στον "Κάραβο"....

-Μαμά, μαμά! Ξύπνα!! Σήκω σου λέω!!!!!!!!!!!!!!!!
-Τι έγινε κούκλα μου; Γιατί δεν κοιμάσαι τέτοια ώρα;
-Με ξύπνησαν οι Νεράιδες!
-Ποιες;
-Οι νεράιδες βρε μαμά! Από το παράθυρό μου ακούω τον καταρράκτη. Εκεί στον καταρράκτη είναι και οι νεράιδες. Χορεύουν και τραγουδάνε!
-Αγάπη μου, από το παράθυρο σου ακούς τον καταρράκτη, να τον ακούω κι εγώ, αλλά δε νομίζω να υπάρχουν και νεράιδες εκεί και μάλιστα με καλλιτεχνικές ανησυχίες!
-Ρε μαμάαααα, αλήθεια σου λέω!!! Ντύσου, πάμε να τις δούμε και να τις ακούσουμε, εεελάαα πάαμε σε παρακαλώ!
-Μα είναι αργά ματάκια μου, θα πάμε το πρωί!
-Σε παρακαλώ μαμάκα, πάμε τώρα, το πρωί οι νεράιδες εξαφανίζονται! Σε παρακαλώ, σε παρακαλώωωω….! (χοροπηδώντας)
-Καλά, θα πάμε! Για λίγο όμως ναι;
-Ναι στο υπόσχομαι! Είσαι η καλύτερη μανούλα του κόσμου! ΓΙΟΥΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!
-Να πάρεις και το φακό σου μαζί!
-Ναι μαμά! Αααα μαμά, να βάλω και το «αντιαερικό» μου;
-Ποιο;
-Το μπουφάν που μου πήρε ο μπαμπάς!
-Χα χα χα, το «αντιανεμικό» σου αγάπη μου! Ναι, αυτό θα φορέσουμε έχει υγρασία έξω….


Αφού κλείσαμε τη βαρειά ξύλινη πόρτα του σπιτιού πίσω μας, ανηφορίσαμε το μικρό πλακόστρωτο που οδηγεί στην βορινή αυλόπορτα του κήπου. Ανάψαμε τους φακούς μας και ανεβήκαμε λίγο πιο ψηλά 50 μέτρα περίπου από την μεταλλική μας αυλόπορτα. Και φτάσαμε ο "Κάραβος" ο μικρός καταρράκτης της Πορταριάς ήταν εκεί. Με μικρή ποσότητα νερού και λόγω εποχής, αλλά όμορφος και μελωδικός όπως πάντα!
Φτάνοντας εκεί, η μικρή "νεραιδοκυνηγός" ήταν εκστασιασμένη!
-Κοίτα μαμά, κοίτα! Την βλέπεις; να κι άλλη μία!
-......πού αγάπη μου;
-Νά! Κοίτα εκεί που είναι ο κισσός, μία νεράιδα χορεύει, αυτή με τα χρυσά μαλλιά!
-Α! Ναι αγάπη μου, έχεις δίκιο, και τί όμορφη που είναι....
-Μαμά μαμά, άκου!
-Τί ματάκια μου;
-Άκου μαμά τί όμορφα που τραγουδάνε... άκου... "Ου, ου, ουοουουου...λά, λά, λάααα"
-χμμμ... κάτι σα να ακούω!
-Ωωωωω,! μαμά; την είδες τη Νεραιδόσκονη;
-Ναι καρδούλα μου, την είδα, Να! έχεις και λίγη στα μαλάκια σου...
-Αλήθεια μανούλα;
-Ναι μωρό μου, ορίστε κοίτα πώς λάμπει το χέρι μου τώρα που σε χάιδεψα...
-Ουουουου! Γιούπιιιιιι! Οι νεράιδες με αγαπάνεεεε!
-Όλος ο κόσμος σε αγαπάει μάτια μου... όλος ο κόσμος....
-Κι εσύ μαμά;
-Εγώ πιο πολύ από τον καθένα!
-Κι ο μπαμπάς;
-Κι ο μπαμπάς σε λατρεύει κούκλα μου!
-Γιατί δεν είναι και ο μπαμπάς εδώ να δεί τις νεράιδες;
-Δεν είπαμε ό,τι κάποια πράγματα θα τα κάνουμε οι δυό μας και ότι κάποια άλλα θα τα κάνετε μαζί με τον μπαμπά; Ε! Οι νεράιδες είναι κοριτσίστικη υπόθεση...
-Μαμά σε αγαπάω πολύ...
-Ναι μωρό μου; πόσο;
-Ως τον ουρανό μανούλα μου...
-Κι εγώ καρδιά μου.. κι εγώ...
-Μαμά; κλαις;
-Όχι αγάπη μου, μπήκε νεραιδόσκονη στα μάτια μου και τα έκανε να λάμπουν...
-Μαμάαα! Κοίτα η αρχηγός νεράιδα! Να τη εκεί είναι, πίνει νερό με τα χεράκια της! Πρόσεξε μη βρέξεις τα φτερά σου Νεράιδα, δεν θα μπορείς να πετάξεις μετά!!!
-Πάμε κούκλα, είναι αργά και κάνει κρύο, άσε που πρέπει να κοιμηθούμε, το πρωί θα πάμε να βρούμε τους Κένταυρους...
-Εντάξει μαμά πάμε, αλλά να χαιρετήσω πρώτα τις Νεράιδες...
-Εντάξει χαιρέτα τις να φύγουμε...
-Θα κάνω και μια ευχή...Νεραιδούλες μου, γειά σας, φεύγουμε, σας αγαπάω πάρα πολύ, να μας προσέχετε εντάξει; Το σπίτι μου είναι αυτό εκεί κάτω, με το έλατο που θα το στολίσουμε τα Χριστούγεννα με τη μαμά μου! Και τώρα θα κάνω μια ευχή λίγο μεγάλη... "Ευχομαι το δοντάκι που μου κουνιέται να το πάρεις εσύ νεράιδα του δοντιού χωρίς να πονέσω και να μου φέρεις ένα καινούριο γερό και άσπρο! Και θέλω να είναι οι γονείς μου καλά και να με φροντίζουν"

Εγώ προσωπίκα δεν είδα καμμία Νεράιδα, δεν άκουσα κανένα τραγούδι, αλλά αφού τις είδε εκείνη, τότε σίγουρα υπήρχαν... ήταν σίγουρα εκεί... αλλά μάλλον εγώ δεν είμαι πια τόσο ευλογημένη με το δώρο της αγνής φαντασίας και γι αυτό δεν μπόρεσα να τις δω...
η αλήθεια είναι όμως ότι εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα πολύ διαφορετικά, πολύ πιο ανάλαφρα, πολύ πιο εύκολα και πολύ πιο γλυκά... ίσως κάποια από τις Νεράιδες να ήρθε στο προσκεφάλι μου και να μου κράτησε συντροφιά......

they shook us all night long....

Ήταν περίπου 7 παρά τέταρτο το απόγευμα όταν έφτασα στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού σταδίου. Αυτό που αντίκρυσα ήταν απίστευτο. Χιλιάδες κόσμου, περίπου 60000 έμαθα αργότερα. Στάθηκα έξω από την είσοδο για την "αρένα" και περίμενα τους φίλους μου να έρθουν για να μπούμε όλοι μαζί. Μήν έχοντας τί άλλο να κάνω, και μη μπορώντας να αντισταθώ στην κουτσομπόλα γυναικεία φύση μου παρατηρούσα το πλήθος που πηγαινοερχόταν θυμίζοντας μου πολύ έντονα τα μυρμήγκια που πάνε κι έρχονται στην φωλιά τους. Το τί είδα δεν λέγεται, τον κλασσικό παππού-ροκά με δερμάτινο παντελόνι και γιλέκο, τους AC/DC fans με βερμούδα, γραβάτα και τραγιάσκα, είδα κοπέλες με τακούνια 12πόντα(!), είδα dc Martins' και θυμήθηκα τα εφηβικά μου χρόνια, είδα μπαμπάδες με τα παιδάκια τους στους ώμους, στέκες με κόκκινα κερατάκια που αναβόσβηναν παντού, Είδα τους τρελαμένους κάθε ηλικίας που είχαν ήδη μεθύσει και τραγουδούσαν όλοι μαζί τα τραγούδια που επρόκειτο να ακούσουμε σε λίγη ώρα, είδα μπάφους να "γυρνάνε", είδα σεκιουριτάδες να κηνυγάνε τα πιτσιρίκια που πήδηξαν την περίφραξη, ζευγάρια κάθε ηλικίας και κάθε ύφους και στυλ, είδα μια έγκυο κοπέλα σε αρκετά προχωρημένη εγκυμοσύνη να έχει κολλήσει τα γνωστά κερατάκια στην κοιλιά της! Είδα μαυραγορίτες να "σκοτώνουν" εισητίρια, και καντινιέρηδες και μικροπωλητές να διαλαλούν τα εμπορεύματά τους, τόσα πολλά και διαφορετικά πράγματα, ανθρώπους, φάτσες και στυλ που όμως με έναν παράξενο τρόπο έδεναν τόσο πολύ μεταξύ τους.. Είδα όλα όσα βλέπεις σε μια τέτοια συναυλία και επιπλέον είδα και φίλους που είχα πολύ καιρό να δώ...
Ωρα 8 και μισή και επιτέλους είμαστε μέσα στο στάδιο. Η σκηνή εκστατικά μεγάλη, 196 ηχέια μετρήσαμε μόνο στη σκηνή 98 αριστερά και άλλα τόσα δεξιά, δεν ξέρω κι εγώ πόσα ακόμη στον υπόλοιπο χώρο. Το συγκρότημα που έκανε "σαπόρτ" ήταν πάνω στη σκηνή και μας κρατούσε συντροφιά μέχρι να ετοιμαστεί το αγαπημένο συγκρότημα και κυρίως μέχρι να προλάβουν όλοι όσοι είχαν έρθει να τους παρακολουθήσουν να μπουν μέσα στο στάδιο.
Στις 9 και μισή σβήνουν τα φώτα, αρχίζουν οι κραυγές από εμάς, ανοίγει το βίντεο γουόλ και ξεκινάει το ταξίδι... το μέσο μας; το Τρένο των AC/DC..... τελειώνει το μικρό βιντεάκι ανοίγει στη μέση η οθόνη και σαν αμοιβάδα χωρίζεται στα δύο και στη μέση πάνω ακριβώς από τη ντραμς το Τρενο, εκεί να βγάζει καπνό.... και......... BACK TO BLACK!
Mε αυτό το αγαπημένο κομμάτι ξεκίνησε η βραδυά, το τί έγινε από εμάς δεν περιγράφεται... το πώς μας κράτησαν να χοροπηδάμε ασταμάτητα επι δύο ολόκληρες ώρες οι παππούδες, αλλά ακόμη περισσότερο πώς "χτυπιόντουσαν" εκείνοι και πώς πραγματικά έδειχναν να το χαίρονται αυτό που κάνουν, ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΟ!
-HELLO ATHENS!
-πανικός από κάτω...
και τί δεν είπαν... "Thunderstruck", "Ηell's bells" με τον τραγουδιστή να κρέμεται από μια τεράστια καμπάνα επί σκηνής και να τη χτυπάει, "You shook me all night long", "TNT", εκεί ήταν πραγματική έκρηξη, "Dirty deeds done dirt cheap" όλα, κάθε τραγούδι τους που μας ερχόταν στο μυαλό και λέγαμε "μπααα δεν θα το παίξουν", σε λίγα λεπτά το ακούγαμε... και η βραδυά έκλεισε με το "FOR THOSE ABOUT TO ROCK"...we salute you!

O δε Ανκους Γιανγκ, έδωσε ρέστα που λέμε, αφοπλιστικά γεμάτος ενέργεια, μας μάγεψε όλους όχι μόνο με την δεξιοτεχνία του στην κιθάρα, αλλά και με τη ζωντάνια του και την "τρέλα" του!
Νοιώθω πραγματικά τυχερή που παρακολούθησα αυτή τη συναυλία, έχω βρεθεί σε πολλές συναυλίες, κάθε είδους μουσικής, σαν τη χτεσινή ΚΑΜΜΙΑ!

Οδοιπορικό στη γη των Κενταύρων!

Τρείς μέρες γεμάτες! Τρεις μέρες γεμάτες από φύση, περπάτημα, μυρωδιές και εικόνες!

Την πρώτη μέρα βρεθήκαμε στον Αλμυρό Βόλου. Εκεί βρίσκεται το δάσος Κουρί. 11ΟΟ στρέμματα περιφργαμένα από τον Δήμο Αλμυρού ο οποίος έχει και την ευθύνη συντήρησης του χώρου. Σε προηγούμενη επίσκεψή μου σε αυτό το κάποτε όμορφο δάσος είχα συναντήσει όμορφα ζώα όπως ζαρκάδια, ελάφια, παγώνια, κύκνους, αγριόπαπιες, πάπιες κλπ. Προχτές όμως και μετά από 8 περίπου χρόνια από την προηγούμενη επίσκεψή μου αυτό που αντίκρυσα ήταν εγκατάλειψη, σκουπίδια, τρομαγμένα ζώα και βρώμικες τεχνητές λίμνες! Τα ελάφια και τα ζαρκάδια που κάποτε τριγύριζαν χαρούμενα συνοδεύοντας μας στον περίπατο ή την άσκησή μας τώρα ήταν άφαντα. Ούτε ένα δεν είδαμε. Τα παγώνια που γέμιζαν τον τόπο με τα όμορφα φτερά τους τώρα ήταν ελάχιστα και μαδημένα!!! Έμαθα ότι ντόπιοι και όχι μόνο κυνηγοί, "εξαφάνισαν" τα ζαρκάδια και τα ελάφια, και ότι οι ασυνείδητοι επισκέπετες μαδάνε τα παγώνια για να πάρουν σαν "σουβενίρ" ένα φτερό από την όμορφη ουρά των άμοιρων αρσενικών! Τα δε νηκτικά πουλιά, όσα από αυτά δηλαδή πεισματικά συνεχίζουν να ζουν εκεί, γίνονται στόχος των μικρών επισκεπτών του δάσους με την ανοχή των γονέων τους! Ειλικρινά ντράπηκα πολύ! Ντράπηκα για το θέαμα που αντίκρυσα, και γέλασα με τις πινακίδες που έγραφαν! Ο ΔΗΜΟΣ ΑΛΜΥΡΟΥ ΑΓΑΠΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ή κάτι τέτοιο τελος πάντων.. φαντάσου να μην το αγαπούσε δηλαδή... Το προσπερνάω προς το παρών , αν και θα μαζέψω υλικό γι αυτό το θέμα και θα επιστρέψω με μιά ανάρτηση καθαρά και μόνο για το δάσος Κουρί. Σε αυτά τα 1100 στρέμματα λοιπόν, ξεχυθήκαμε κι εμεις για έναν όμορφο περίπατο ξεκινώντας έτσι και την τριήμερη παραμονή μας στην όμορφη Μαγνησία. Φλατ διαδρομή, χαλαρά και όμορφα. Μετά την περιήγησή μας στο δάσος επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούμε γιατί τις επόμενες 2 μέρες είχαμε αποφασίσει να ακολουθήσουμε τα βήματα των Κενταύρων στο μαγευτικά όμορφο Πήλιο.

Ημέρα Δεύτερη, ξεκινήσαμε από την παραλία Αγριάς πολύ νωρίς το πρωί, ανεβήκαμε στο βουνό, περάσαμε από τα πολύ όμορφα και φιλόξενα χωριά και καταλήξαμε στην παραλία του Χορευτού το απογευματάκι όπου όλοι μαζί αφεθήκαμε στην αγκαλιά του όμορφου Αιγαίου. Η διαδρομή κουραστική μεν, πανέμορφη και αναζωογονητική δε!

Ημέρα τρίτη και πιο αγαπημένη. Το πάθος μου για την Πορταριά του Πηλίου είναι γνωστό σε όσους με ξέρουν λιγότερο ή περισσότερο. Όνειρο της ζωής μου είναι κάποια στιγμή να ζήσω μόνιμα εκεί. Σε αυτό το πανέμορφο χωριό με τη θέα που σου κόβει την ανάσα! Μόλις 12 χιλιόμετρα από τον Βόλο κι όμως είναι σα να βρίσκεσαι σε άλλο πλανήτη! Ημέρα τρίτη λοιπόν, μόλις ο ήλιος ανέβηκε λίγο στον ουρανό του Πηλιου, ξεκινήσαμε από την Πορταριά και ακολουθήσαμε το υπέροχο μονοπάτι των Κενταύρων! Δροσιστίκαμε στον καταρράκτη, μυρίσαμε τα υπέροχα αρώματα της φύσης, Ρίγανη, θυμάρι, βασιλικός, κάρυ το ελληνικόν, ακόμη και λίγες παπαρούνες επέμεναν. Βιολέτες, μαργαρίτες, αγριολούλουδα.. και τί δεν είδαμε και τί δεν μυρίσαμε εκεί. Σε κάποια σημεία, δυσκολεύτικα γιατί τα παπούτσια μου δεν ήταν τα κατάλληλα για αυτή τη διαδρομή και γλιστρούσα, άσε που η μέρα ήταν πολύ ζεστή και το δίλημμα μεγάλο. Μακρύ κολάν;... Μπά, πολύ ζεστη! Κοντό;....τσουκνίδες και αγκάθια απειλούν τα πόδια μας... Ήταν πολλές οι φορές που βγάζαμε το ένα και βάζαμε το άλλο... μέχρι που βαρεθήκαμε και μείναμε με το μακρύ τελικά οι περισσότεροι, κι ας ιδρώσαμε λίγο παραπάνω!

Πορταριά, μακρυνίτσα, μαγεία! Το δε μονοπάτι των Κενταύρων ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ! Ήταν ένα υπέροχο, τριήμερο και που μάλιστα μου έδωσε την ευκαιρία να πραγματοποιήσω ίσως το όνειρό μου... αυτό θα το δούμε σε λίγους μήνες! Ως τότε.. θα μείνω με την ανάμνηση!