Που τρέχει ο λογισμός μου

Στάθηκα για μια στιγμή και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη με τα διπλωμένα ρούχα στην αγκαλιά και τα μαλλιά αχτένιστα, έτσι όπως ήμουν. "Γέρασες" σκέφτηκα, "πάχυνες τον παράτησες τον εαυτό σου, σε παράτησε κι αυτός.. έτσι πάει." Στη στίβα με τα διπλωμένα ρούχα που προορίζονταν για την ντουλάπα ήταν κι ένα κολάν απ' αυτά που φοράω στο "τρέξιμο". Το τράβηξα από τη στίβα, το ξεδίπλωσα και το "άπλωσα" πάνω στο κρεβάτι. "Φόρεσε το και πάμε για λίγο jogging" έλεγε ο άλλος μου εαυτός. "Πού να πάμε με τέτοια μέρα; είναι κι ο καιρός περίεργος" απαντούσα εγώ. "Κι εσύ περίεργη είσαι πάμε!" φώναζε ο παλιός μου εαυτός. "Δε γαμιέται πάμε" είπα εγώ και παράλληλα έψαχνα για μια φαρδιά και μακριά μπλούζα για να καλύπτει την κοιλιά μου. "Κοίτα να δεις που τώρα στα γεράματα θα αποκτήσω κι ανασφάλειες.." σκέφτηκα ποιός εγώ! Που το μόνο πράγμα που δε μου έλειψε ποτέ ήταν η αυτοπεποίθηση σε όλους τους τομείς. Τώρα ξαφνικά θέλω να καλύψω τα παχάκια μου σαν άλλη στρουθοκάμηλος. Λες κι αν βάλω φαρδιά και ντυθώ σαν τον Ντέμυ Ρούσσο τα παχάκια θα φύγουν. Αμ δε! Εκεί θα μείνουν εκτός κι αν κάνω κάτι εγω γι αυτό. π.χ. να αρχίσω πάλι να ασχολούμαι με τον εαυτό μου και να διώξω τα περιττά κιλά μου επειδή ΕΓΩ το διάλεξα. Όχι επειδή είναι μόδα, ούτε για να αρέσω στους άλλους... αλλά για να αρέσω εγώ στον εαυτό μου λίγο πιο πολύ.

Με αυτές τις σκέψεις φόρεσα το παλιό ξεθωριασμένο μου κολάν, τα ακόμη πιο παλιά ξεχειλωμένα μου παπούτσια και την πρώτη μπλούζα που βρήκα μπροστά μου και βγήκα να κάψω λίπος. Μα πιο πολύ όμως, όπως αποδείχτηκε τελικά, "έκαψα" μελαγχολία.

Εκεί που έκανα το τρέξιμο μου, λόγω της βροχής των προηγούμενων ωρών είχαν σχηματιστεί "λιμνούλες" με λασπόνερα. Στην αρχή τις απέφευγα κι έκανα κάτι άτσαλα αλματάκια για να περάσω από πάνω ή δίπλα τους, αργότερα όμως θυμήθηκα τότε που πηγαίναμε για ποδήλατο ή περίπατο με τον Ρομάν στο δάσος και σα πεντάχρονα πλατσουρίζαμε στις λάσπες και γελούσαμε με την καρδιά μας. Στην επόμενη λακουβίτσα πάτησα μέσα και σα να άκουσα τη φωνή της Κατερίνας να λέει.. "Ρε σείς; δε ντρέπεστε; Γουρούνια! Δε θα ενηλικιωθείτε ποτέ εσείς;" Και γέλια.. πολλά γέλια, ξέγνιαστα. Σκέφτηκα την Κατερίνα και το Ρομάν, χαμογέλασα.. Λίγο πιο πέρα σκέφτηκα πως ενώ γενικά όλο γκρινιάζω στην πραγματικότητα είμαι μάλλον τυχερή. Έχω μια υπέροχη κόρη, όμορφη έξυπνη και με πολύ καλή ψυχή, έχω ανθρώπους που με αγαπούν, έχω φίλους που είναι οικογένεια, είμαι ερωτευμένη, να,για όλα αυτά είμαι τυχερή! 

Τα πόδια μου πονούσαν, κοίταξα κάτω τα πέλματα μου και τα παλιά ξεχειλωμένα μου παπούτσια που τώρα ήταν και λασπωμένα, "σε λίγο θα πάμε σπίτι" είπα, σα να απευθυνόμουν στο μικρό δαχτυλάκι του αριστερού μου ποδιού. Συνέχισα να σκέφτομαι και να τρέχω κι αν το σώμα μου ακολουθούσε ρυθμούς χελώνας το μυαλό μου έτρεχε με την ταχύτητα του φωτός. 

Με "είδα" μικρό παιδάκι στην αγκαλιά της μάνας μου να διαβάζουμε τη Φρουτοπία, με θυμήθηκα έφηβη να πηγαίνω σινεμά με την παρέα μου και να νιώθουμε οτι κατακτήσαμε το έβερεστ. 

Με "είδα" να κλαίω σε κρεβάτι νοσοκομείου. Με "είδα" να γελάω υστερικά. Θυμήθηκα το χαμόγελο του Τάσου όταν βγήκα με το τεστ εγκυμοσύνης στο χέρι και του είπα "είναι θετικό!" Τα μάτια του έλαμψαν!  Μέσα στο μυαλό μου πέρασε σχεδόν όλη μου η ζωή και τα πόδια μου δεν είχαν διανύσει παρά μόνο λίγα χιλιόμετρα μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Έκανα τη σύγκριση στο μυαλό μου, "όλα είναι σχετικά" σκέφτηκα.. Σχεδόν σαράντα χρόνια ζωής χώρεσαν σε 40 λεπτά jogging.

Στην τελευταία μου αυτή σκέψη ήρθαν και "κούμπωσαν" τα λόγια του φίλου μου του Γιώργου "γράψε στο μπλόγκ, γράψε κάτι όμορφο, γράψε ό,τι νά 'ναι αλλά γραψε!"

Και νά λοιπόν που μετά από καιρό γράφω στο μπλογκ.. κι ας έλεγα λίγες ώρες πριν ότι θα το κλείσω. Γράφω αυτά που σκέφτηκα σε 40' τρέχοντας, γράφω για όσα με κάνουν να δακρύσω από χαρά ή θλίψη, γράφω μάλλον επειδή ο Γιώργος επέμεινε να το κάνω. Και τον ευχαριστώ πολύ!
Γιατί τί είναι τελικά οι φίλοι αν όχι αυτοί που θα πατήσουν μαζί μας στις λάσπες, θα γελάσουμε μαζί και όταν κολλήσουμε στο βάλτο θα μας δώσουν το χέρι τους να μας τραβήξουν έξω. Ακόμη κι αν  πρέπει να μας τραβήξουν από τα μαλλιά.

No More Drama

Κι έρχεται η μέρα που όλα όπως τα ήξερες αλλάζουν, παύουν να υπάρχουν ή δεν υπήρξαν ποτέ.
Σηκώνεις το κεφάλι, μπήγεις μόνος σου το μαχαίρι εκεί που πονάει περισσότερο (για να μην το κάνει άλλος κι έχεις να κρατάς κακίες) και τραβάς το μόνο δρόμο που σου έχει απομείνει μέχρι την επόμενη διασταύρωση. Εύχεσαι να μην αργήσει το σταυροδρόμι που θα σου αλλάξει πορεία, αλλά επίσης να είναι και καλύτερο από αυτό που διανύεις τώρα ή από αυτό που ανοίγεται μπροστά σου. Γιατί ποιο το νόημα να αλλάξεις δρόμο αν αυτός που θα συναντήσεις δεν είναι καλύτερος από αυτόν που ακολουθείς ήδη;
Αν πριν λίγα χρόνια μου έλεγε κάποιος ότι θα πάρω τις αποφάσεις που καλούμαι να πάρω τώρα, ότι θα διάλεγα ή θα αναγκαζόμουν να διαλέξω τη ζωή που ζω τώρα και που ετοιμάζομαι να ζήσω σε λίγους μήνες θα τον έλεγα τουλάχιστον τρελό, .όμως να που το "ποτέ μη λες ποτέ" ξαναβρίσκει εφαρμογή στη ζωή μου.

Βαθιά ανάσα, σφίγγω γροθιές και χείλη κι έφυγα μωρό μου!

η Αύρα μας

Η γιαγιά μου μας έλεγε σε εμάς τις εγγόνες της μια ιστορία. Έλεγε ότι κάποιες ψυχές δε χωρούσαν σε ένα σώμα  κι έτσι μοιράζονταν σε δύο διαφορετικά σώματα. Οι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτά τα σώματα δεν ήξεραν ότι η ψυχή τους ήταν μοιρασμένη και δεν το καταλάβαιναν παρά μόνο όταν κάποια στιγμή στη ζωή τους τα έφερνε έτσι οι μοίρα που συναντούσαν τον άλλο άνθρωπο, το άλλο σώμα που κουβαλούσε το υπόλοιπο της ψυχής τους. Τον άνθρωπο με τον οποίο ήταν ουσιαστικά και πραγματικά ψυχή τε και σώματι ΕΝΑ. Το ίδιο, το αυτό! 

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι όμως τόσο τυχεροί ώστε στη διάρκεια της ζωής τους να συναντήσουν το ίδιο τους ή ακόμη κι αν το συναντήσουν κάποιοι δεν το αναγνωρίζουν αμέσως.

Όταν δύο τέτοια σώματα λοιπόν, που μοιράζονται την ίδια ψυχή, ενωθούν μεταξύ τους, τότε το ένα συμπληρώνει το άλλο, το ένα μπαίνει μέσα στο άλλο κι αγκαλιάζονται ενσωματώνονται, δεν μπορούν να διακρίνουν που τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο. Και μέσα από τα σώματα που γίνονται ένα, η ψυχή η μία που μοιραζότανε στα δυο σώματα, ενώνεται επιτέλους, ολοκληρώνεται κι από την ένωση αυτή παράγεται μια ενέργεια απίστευτη, μια αύρα που περιβάλει τα κορμιά, τα εξυψώνει.. και παίρνει τα σώματα και τις ψυχές και τα μεταφέρει αλλού, εκεί που αυτό το ΕΝΑ είναι αδιαίρετο, εκεί που κανείς και τίποτα δεν είναι πιο δυνατός από αυτή τη μία ψυχή. Εκεί που το σύμπαν ολοκληρώνεται και σε ολοκληρώνει. Εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί να φτάσει ποτέ! Εκεί που η λέξη "αγάπη" έχει άλλο νόημα! Εκεί που η ζωή γίνεται ένα με το θάνατο!

Κι αυτή η αύρα είναι τόσο δυνατή που λειτουργεί σαν μπαταρία.. δίνει τη δύναμη στα σώματα και στην ψυχή να συνεχίσουν να ζουν πάλι με την ψυχή μοιρασμένη μέχρι την επόμενη φορά που τα σώματα θα ενωθούν και η ψυχή θα ολοκληρωθεί και η αύρα θα τους ταξιδέψει. 

 Μόνο οι άνθρωποι που έχουν ταξιδέψει με την αύρα αυτή καταλαβαίνουν τη δύναμή της.
Και η δύναμη αυτή είναι η δύναμη στις ζωές τους.

Είμαι πολύ τυχερή που στη ζωή μου συνάντησα το ένα μου, το ίδιο μου! Ακόμη πιο τυχερή που κατάφερα να το αναγνωρίσω. Και μάλλον ευλογημένη που ταξίδεψα με την Αύρα της ολοκλήρωσης αυτής. Με την Αύρα της αγαπης. Κι εύχομαι να συνεχίσω να ταξιδεύω μέχρι τα βαθειά μου γεράματα και τότε κι εγώ με τη σειρά μου να εξιστορώ στα δικά μου εγγόνια τα οδοιπορικά της ολοκλήρωσης, της απόλυτης αγάπης.